EHRM neemt het op voor bijstandstrekker met 1737 auto’s

door GB op 14/02/2012

in Rechtspraak

Post image for EHRM neemt het op voor bijstandstrekker met 1737 auto’s

En wederom komen we op de koffie in Straatsburg. Het EHRM heeft Nederland weer veroordeeld. Niet voor boerkaverboden of voor het terugsturen van gemartelde asielzoekers. Wel omdat ene Romet te Maastricht door ‘het systeem’ de vernieling in was geholpen. Zijn rijbewijs was namelijk gestolen. Hij doet aangifte, maar heeft kennelijk geen behoefte aan een nieuw rijbewijs. Pas anderhalf jaar later vraagt hij een nieuwe aan, en krijgt hij die ook. De geldigheid van zijn oude rijbewijs komt daarmee te vervallen. Dat had hij eerder gewild.

In het kentekenregister is zijn naam dan inmiddels al verbonden aan 1737 auto’s, kennelijk door degenen die zijn rijbewijs gestolen hebben. En terwijl de aanslagen motorrijtuigenbelasting binnenstromen trekt de gemeente zijn uitkering in. Bezitters van een dergelijk omvangrijk wagenpark kunnen namelijk nooit rechtmatig steun trekken. In plaats van de maandelijkse uitkering begint een stroom verkeersboetes op gang te komen, die hij natuurlijk niet kan betalen. Dat levert hem gijzeling op. En dan moet het Waarborgfonds nog langskomen in verband met de schade die berokkend is door het onverzekerde deel van het omvangrijke wagenpark.

Romet probeert uiteraard wel een paar telefoonnummers, maar hij vangt nul op het rekest. Had hij maar eerder een nieuw rijbewijs aan moet vragen, want dan vervalt de geldigheid van het oude. Tot die tijd draagt hij de volle risico-aansprakelijkheid. Jaren later pakt hij het formeler aan en probeert hij de instanties te bewegen tot schrapping van al die auto’s, maar daar doen ze bij de Afdeling niet aan. De rechtszekerheid stelt ook zo zijn eisen.

Hoewel het niet handig klinkt allemaal van Romet, is het ook wel heel absurd dat er nergens iemand ingreep. Dat vindt het EHRM ook:

The Court does not consider it necessary to delve into the question, debated between the parties, whether the applicant took sufficient action in respect of the false registrations of vehicles in his name. It observes that on 3 November 1995 the applicant reported his driving license stolen. It considers that from that day onward the domestic authorities were no longer entitled to be unaware that whoever might have the applicant’s driving license in his or her possession was someone other than the applicant.

Yet the applicant’s driving license was invalidated only on 14 March 1997, when the applicant obtained a replacement. After that date, apparently, no further vehicles were unlawfully registered in the applicant’s name. Plainly, therefore, swift administrative action to deprive a driving license of its usefulness as an identity document was possible and practicable. The Government have not satisfied the Court that such action could not have been taken immediately after the applicant reported that he had lost possession and control of the document.

Blijft natuurlijk de vraag staan wat het EHRM hier eigenlijk mee te maken heeft. Bevat het EVRM een recht op een schoon kentekenregister? Nee. Het EHRM verschafte zich toegang via artikel 8 EVRM, het recht op private life.

The Court takes the view that the failure to invalidate the applicant’s driving license as soon as the applicant reported it missing, which made abuse of the applicant’s identity by other persons possible, constitutes an “interference” with the applicant’s right to respect for his “private life”.

Hoe dat past in de lijn van de jurisprudentie kan ik niet heel goed beoordelen. Maar het doet in ieder geval denken aan de zaken die de laatste tijd veel kritiek uitlokken. Die zal dan hier ook wel over losbranden. In de tussentijd moet Nederland Romet 9000 euro overmaken. En sinds 1 oktober 2006 is aangifte van vermissing of diefstal van een rijbewijs al een reden om de geldigheid ervan in te trekken.

{ 18 reacties… read them below or add one }

1 Adrienne de Moor 14/02/2012 om 21:17

Hier komen de rechtszekerheid en het recht op vergetelheid in botsing, lijkt mij. Vanaf de aangifte mbt het rijbewijs zou je hopen dat alle bestanden die gebruik maken van het gegeven ‘rijbewijs’ worden bijgewerkt. Niet het geval, en dus leeft Romet’s gestolen rijbewijs tot in eeuwigen dagen voort in allerlei bestanden, die worden gedeeld en doorgegeven aan weer andere betrokken overheden etc etc. Dat is een belangrijk probleem bij het delen van gegevens tussen overheden: zijn de gegevens wel betrouwbaar?
Ybo Buruma heeft over dit onderwerp een mooi stuk geschreven, te vinden via http://www.wrr.nl/dsc?c=getobject&s=obj&!sessionid=1Ulyp7M0aGBJhXOqKEXXlWdtD8XH5!f8xK1jmb5!BNDecGa19bs1WzcV!js3tW8j&objectid=5657&!dsname=default&isapidir=/gvisapi/, (vanaf p. 165)

2 Mihai Martoiu Ticu 15/02/2012 om 08:20

Ik zou eerder zeggen een schending van artikel 6: Right to a fair trial. Hij was beschuldigd van allerlei dingen, die onder zijn naam door een andere zijn gedaan. Misschien ook een schending van artikel 14: Prohibition of discrimination. Want zijn uitkering was gestopt.

3 nina 15/02/2012 om 08:26

Het is wel erg gemakzuchtig en populistisch om je oordeel paraat te hebben. Is het tegen de wet om niet direct een nieuwe rijbewijs aan te vragen? En wanneer je je rijbewijs als gestolen opgeeft, hoort het zo te zijn dat met dat rijbewijs geen rechtsgeldige handelingen meer kunnen worden verricht. Ik vind de schrijver van dit artikel erg ongenuanceerd en nogmaals erg populistisch!

4 ROVE (niet Karl) 15/02/2012 om 10:54

@Nina Populistisch zelfs? Verklaar je nader!

5 GB 15/02/2012 om 11:27

@ Mihai

Hij deed er wel een beroep op. Maar ook dat zat of niet goed in elkaar of was te laat.

Overigens zou ik het ook beter vinden om een soort recht op geen kafkaeske overheid in het EVRM te construeren voor dit soort ultieme gevallen.

6 JADB 15/02/2012 om 14:07

Nina, GB is het volgens mij gewoon met je eens, dus lees het stukje nog eens rustig door. Dat laat natuurlijk onverlet dat GB de ergste populist is die ik ken.

7 GB 15/02/2012 om 14:22

Wil wel even benadrukken dat ik op veler verzoek populist ben.

8 Martin Holterman 15/02/2012 om 15:00

@GB: Voorstel.

Zoals we recent op dit blog hebben “ontdekt” kan een uitkering in principe “property” zijn in de zin van art. 1 van Protocol 1. Dat hielp toen de culturele sector niet, omdat deze vaststelling niet betekent dat uitkeringen nooit verlaagd of afgeschaft mogen worden. Maar je zou wel kunnen betogen dat het in strijd met art. 1 P 1 is om iemands uitkering (in een individueel geval) af te pakken op een manier die “arbitrary & capricious” is, om maar een term uit het Amerikaanse bestuursrecht te lenen. Op die manier zou je voor extreme gevallen zoals dit een oplossing kunnen vinden, zonder dat kansloos vage art. 8 weer van stal te hoeven halen.

9 ROVE (niet Karl) 15/02/2012 om 16:43

@JADB Én gemakzuchtig. Dus eigenlijk heeft Nina toch wel een beetje gelijk.

10 nina 15/02/2012 om 17:22

@ ROVE en JADB: een verklaring is niet meer nodig neem ik aan.

11 Joke Mizée 15/02/2012 om 19:24

Is hier dan geen sprake van omgekeerde bewijslast? Het doet me ook denken aan de zaak van de Afghaanse asielzoeker: http://www.publiekrechtenpolitiek.nl/ehrm-veroordeelt-nederland-voor-vreemdelingenpesten/ waarin, naast die van van art. 8, schending van art. 13 werd geconstateerd. (En daarnaast aan de algehele kritiek van Twan Tak, dat het in Nl. onmogelijk is een overheidsbesluit op inhoudelijke gronden te tackelen.)

12 b.wegga 16/02/2012 om 11:45

Hoe het in de lijn van juridprudentie past? Het past in de lijn van ‘excessive formalism’ die het Hof een paar jaar terug heeft ingezet met o.a. Da Silva & Hoogkamer t. Nederland.

Moeten we dit liever construeren als een 1 EP probleem zodat we uit het troebele water van 8 EVRM wegblijven? Daarmee zou het Hof het kind met het badwater weggooien. De kern van deze zaak draait niet enkel om de uitkering van die man, maar om een geheel ouevre, dat nogal impact heeft op zijn leven. Mij lijkt 8 daarvoor prima geschikt. Moeten we nu vage constructies gaan verzinnen onder een ander artikel zodat we bij dít artikel niet minder vage constructies hoeven te verzinnen? Lijkt mij niet. Het Hof ontstijgt hier een beetje de klassieke rechterlijke rol (die raspopulist en volksmenner GB wees eerder al eens op dit blog op de eigen aard van ‘public law litigation’), maar dat lijkt mij niet erg. Je kunt moeilijk zeggen dat het primaat van de wetgever erdoor wordt aangetast. Of moeten we dit soort overheidsoptreden wel willen?

13 Martin Holterman 16/02/2012 om 14:44

@b. wegga: Om het met Scalia te zeggen: “Not all stupid laws are unconstitutional.” Dit fiasco zou geen enkel juridisch bezwaar opleveren, ware het niet dat het de man serieus geld kost. Vandaar: 1 P 1.

14 GB 16/02/2012 om 14:48

@ Martin

Maar het verlies van zijn uitkering was, naar ik aanneem, niet zijn grootste schadepost. Wil je al die boetes en aanslagen en schadeverhalingsbedragen ook onder 1 P 1 brengen?

15 Martin Holterman 16/02/2012 om 15:59

@GB: Of 1 P 1 of, zoals gezed, art. 6. In elk geval niet art. 8, want dat slaat – bot gezegd – nergens op.

16 Joke Mizée 16/02/2012 om 23:55

Maar wat vinden jullie van 13, is dat niet van toepassing? Het had toch nooit zo ver mogen komen! (Zie ook het verwijt van ‘extreem formalisme’ uit die andere uitspraak.)

17 GB 17/02/2012 om 10:01

@ Joke

Artikel 13 komt alleen in beeld in combinatie met een ander recht. Dan moet je nog steeds kiezen welk. Wel ligt de weg naar artikel 13 reeds open bij een ‘arguable claim’ onder een inhoudelijk artikel.

18 M. Jansen 17/02/2012 om 10:30

Alhoewel ik mij voor kan stellen dat deze uitspraak weer de nodige tongen losmaakt over de bemoeizucht van het EHRM, vind ik dit weer een levendig voorbeeld van de kennelijke noodzakelijkheid van een externe instantie om de Nederlandse (juridische) autoriteiten bij de les te houden. De hele zaak roept bij mij de gedachte op: ‘was het nou nodig om het zover te laten komen’. Kennelijk hadden de Nederlandse overheid geen zin om even verder te kijken dan hun neus lang was. Ze hadden een gewillig slachtoffer gevonden om op te hangen voor allerlei zaken, zonder dat ze moeite wilde doen om wat meer tijd te spenderen aan onderzoek.
Identiteitsfraude is een groot probleem, dat met het verder ontwikkelen van digitale mogelijkheden alleen maar groter word. Wat daarbij problematisch is dat een integrale visie van de overheid op het voorkomen en oplossen van dit probleem vooralsnog ontbreek. Deze zaak doet mij een beetje denken aan de zaak Kowsoleea, waar de Nationale Ombudsman zich hard voor heeft gemaakt (kijk, daar hebben we nog z’n bemoeizuchtige buitenstaander, in sommige ogen!).

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: