Amerikaanse presidentsverkiezingen: setting the stage

door Ingezonden op 02/08/2011

in Buitenland

Post image for Amerikaanse presidentsverkiezingen: setting the stage

November volgend jaar zijn er weer presidentsverkiezingen in Amerika. Voordat de politieke campagne echt losbarst verzamelt Publiekrecht en Politiek de constitutionele en politicologische factoren die een rol gaan spelen. Als eerste: Raymond Gradus over het Amerikaanse electorale systeem.

Het electorale systeem is niet in het voordeel van Obama. In 2008 won de Democraat Obama met duidelijke cijfers van de Republikein McCain. Uiteindelijk wist hij 365 kiesmannen achter zich te krijgen en McCain 173. Toch ging het bij de verkiezingen zoals voor het presidentschap in de afgelopen decennia in essentie om een beperkt aantal swingstates die de doorslag gaven, omdat het Noord-Oosten en Californië stevig in Democratische handen zijn, terwijl de Republikeinen het Zuiden en het Midden-Westen beheersen. Ook Fukuyama constateert in zijn recente boek over de oorsprong van onze politiek dat het aantal zetels in het congres dat behaald wordt met een marge van minder dan 10 procent –wat betekent dat beide partijen steeds een redelijke kans maken- is gedaald van tweehonderd aan het begin van de negentiende eeuw tot iets meer dan vijftig aan het begin van deze eeuw.

In 2008 was de overwinning van Obama in grote staten als Florida, Ohio en Pennsylvania in essentie bepalend voor zijn overwinning. Swingstates die bij de tussentijdse verkiezingen in 2010 weer in Republikeinse handen zijn gekomen. Overigens is het aantal kiesmannen per staat geen gegeven. Het aantal wordt iedere vier jaar aangepast aan de groei van de bevolking. Als met de huidige kiesmannen de 2008 verkiezing opnieuw gedaan worden zou McCain 12 kiesmannen meer gekregen hebben. Of met andere woorden de bevolking groeit in de Republikeinse staten en de vergrijzing slaat met name toe in de staten waar de Democraten een stevige machtsbasis hebben. Dit patroon zal zich de komende jaren versterken. Volgens Wolf en Amirkhayan zullen Republikeinse staten als Arizona en Nevada een bevolkingsstijging van 25% te zien krijgen in het komende decennium, terwijl het Noord-Oosten stabiel blijft of zal dalen.

Ook lijken in 2012 de Republikeinen zowel in het huis als in de senaat in staat om een meerderheid te verwerven. De Democratische meerderheid in de senaat is inmiddels geslonken tot één zetel. Dit gevoegd bij het gegeven dat in 2012 23 Democratische zetels ter discussie staan in staten als Alaska en South-Carolina tegen slechts 10 Republikeinse zetels lijkt deze Democratische meerderheid in de senaat moeilijk overeind te houden. De Republikeinen hopen dat kiezers zich realiseren dat bij een Republikeins huis en senaat alleen een Republikeinse president effectief kan zijn in 2012.

Raymond Gradus

{ 4 reacties… read them below or add one }

1 PB 02/08/2011 om 12:01

Leuk dat hier aandacht aan wordt besteed. Ik dacht ook dat het weer ging om FLorida, Ohio enzo en dat Obama het erg moeilijk gaat krijgen. De afgelopen schuldencrisis heeft hem ook geen goed gedaan. Hij heeft zelf geen enkele oplossing aangedragen, anders dan het budget dat in mei door de democratische senaat met 97-0 werd weggestemd. Ik geloof dat hij nog nooit een budget door het Congres heeft gekregen. Dat vind ik overigens zo aardig van dat systeem in Amerika. Met de schuldendeal stemde de democraten 50-50 en ook de republikeinen waren scherp verdeeld. Elke vertegenwoordiger nam zijn of haar eigen beslissing… Boehner moest zelfs tegen zijn eigen kaderleden zeggen: “get your ass in line”. Een verademing op de vastgeroeste partijpolitiek in Nederland.

2 RvdW 02/08/2011 om 13:54

@Raymond
Hoewel ik me in de strekking van je verhaal aardig kan vinden, ben ik het met een aantal punten toch grondig oneens.

Allereerst, volgend jaar staan géén Democratische senaatszetels op het spel in Alaska en South-Carolina. Voor die laatste staat is dat vrij evident: Jim DeMint en Lindsey Graham, de senatoren uit South-Carolina, zijn beiden prominente Republikeinen. Mark Begich, de enige Democratische senator uit Alaska, won zijn zetel in 2008 op de slippen van Obama. Aangezien senatoren een termijn van zes jaar dienen, hoeft hij zich pas in 2014 weer in het verkiezingsgeweld te storten.

Niettemin zal het lastig worden voor de Democraten om de Senaat te behouden. Dat hangt m.n. samen met het aantal zetels dat die partij te verliezen heeft, maar ook met de aankondiging van enkele populaire senatoren uit swing states dat ze geen herverkiezing nastreven. In North Dakota betekent het einde van de carriere van Kent Conrad zelfs vrijwel gegarandeerd een zetel verlies, omdat hij puur wegens zijn persoonlijke populariteit in deze Republikeinse staat sinds 1986 een Democratische senaatszetel kon vasthouden.

Ten tweede zou McCain niet 12 kiesmannen meer hebben gekregen met de verdeling op grond van de afgelopen census, maar slechts 6. Daarmee zou het verschil met Obama natuurlijk wel met 12 zijn teruggebracht (omdat die er 6 minder zou hebben gekregen), maar dat is iets anders.

Ten derde ligt het bepaald niet voor de hand om over Nevada en Arizona te spreken als Republikeinse staten. Nevada stemde in 2008 overtuigend voor Obama (een verschil van ruim 12 procentpunt!), terwijl Arizona – ondanks het feit dat de Republikeinse kandidaat van eigen bodem kwam – McCain slechts met 8 procentpunt het voordeel van de twijfel gaf. Aangezien de bevolkingsgroei in beide staten met name te danken is aan de ‘hispanics’, een bevolkingsgroep die nogal verwaarloosd wordt door de Republikeinen, moet Nevada eerder als Democratische staat en Arizona als swing state worden aangemerkt.

Het zijn met name de vier extra zetels voorTexas waar de Republikeinse presidentskandidaten in 2012, 2016 en 2020 blij mee zullen zijn. Maar omdat ook daar die groei met name wordt veroorzaakt door eerder Democratisch-georiënteerde bevolkingsgroepen, zou de winst na 2020 wel eens aan de andere partij ten goede kunnen komen…

3 Martin Holterman 02/08/2011 om 16:27

Elke vier jaar?

Art. II(1):
“Each state shall appoint, in such manner as the Legislature thereof may direct, a number of electors, equal to the whole number of Senators and Representatives to which the State may be entitled in the Congress”

Het aantal senatoren is altijd 2, en het aantal representatives?

14e Amendement, lid 2:
“Representatives shall be apportioned among the several states according to their respective numbers, counting the whole number of persons in each state, excluding Indians not taxed.”

Art. I(2):
“The actual Enumeration shall be made within three years after the first meeting of the Congress of the United States, and within every subsequent term of ten years, in such manner as they shall by law direct.”

Kort gezegd, het aantal representatives en, bijgevolg, kiesmannen van elke staat wordt telkens aangepast na de census, en die is toevallig net vorig jaar geweest. De volgende census is pas in 2020, en tot die tijd blijft de machtsverhouding tussen de staten gelijk.

4 Dennis 05/08/2011 om 22:44

Voor de tweede keer in een week maakt een Amerikaanse politicus een uitglijder over Twitter. Republikeins kandidaat Newt Gingrich overdreef het aantal Twittervolgers. Een case.
http://onthypen.nl/vs-presidentskandidaat-gingrich-hypet-zijn-aantal-twittervolgers/

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: