Bockwurst und Magnesium Tabletten

door JU op 12/02/2010

in Grondrechten, Rechtspraak

Het kan iedereen weleens gebeuren. Je hebt alles wat je hart begeert. Auto en/of fiets, partner (m/v) en/of huisdier (hond, kat, vis, leguaan of pinguïn, vul zelf maar in) en een prima betaalde baan. Maar je zit niet lekker in je vel. Dan kun je twee dingen doen. Naar de dokter gaan en bij de drogist magnesiumtabletten kopen, of naar de rechter stappen. Allebei kan natuurlijk ook. Dat lucht op.

Dat laatste deed de Duitser Stephan Bock,  ambtenaar van beroep. Waarom hij naar de dokter ging, we zullen het nooit precies weten. Kennelijk had hij ergens last van en de dokter schreef hem een voedingssupplement voor: magnesium. Het poeder kostte € 7,99. Dat kan een heel bedrag zijn, bijvoorbeeld als je in de bijstand zit en zeven bloedjes van kinderen moet zien te voeden. Dan zie je toch op zijn minst graag een deel van die 7,99 door de overheid vergoed. U raadt het al. Bock declareert en krijgt nul op rekest. Bock is namelijk geen bijstandsmoeder. Hij fourneert een maandsalaris van €4500,=.

Bock is boos. Dus Bock maakt bezwaar en stapt naar de rechter. En dan wordt het stil. Want in de procedure voor de rechtbank van Frankfurt aan de Oder duurt het maar liefst vijf jaar voor er een uitspraak ligt. Tot overmaat van ramp is die ook nog eens ongunstig. Niks vergoeding van de pillen. Alle stress voor niets. Geen effective remedy, geen individual justice of andere mooie kreten die het juridische discours nog weleens sieren. Dan ben je niet meer gewoon boos. Dan ben je heel erg boos. En als je heel boos bent?

U raadt het al. Bock goes Straatsburg. Vijf jaar lang op 7,99 moeten wachten is een schending van de redelijke termijn. Bock meent dat hij recht heeft op schadevergoeding en klaagt bij het EHRM over schending van artikel 6 EVRM. Dat deed er ook even over om te beslissen. Mei 2007 ging Bock naar Straatsburg. Een maand geleden deed het hof uitspraak. Het Hof is ook boos. Maar niet op Duitsland. Dat sloeg het al eerder om de oren vanwege de redelijke termijn. Zie bijvoorbeeld Sürmeli t. Duitsland. Nee, het hof maakt zich kwaad over Bock, zo blijkt uit de volgende overweging:

‘In particular it had regard to the disproportion between the triviality of the facts, namely the pettiness of the amount involved and the fact that the proceedings concerned a dietary supplement, not a pharmaceutical product, and the extensive use of court proceedings – including the appeal to an international court – against the background of that Court’s overload and the fact that a large number of applications raising serious issues on human rights are pending.’

Let met name op de cursivering, door het hof zelf aangebracht: ‘extensive use of court proceedings – including the appeal to an international court. Uit die cursivering spreekt woede. Je hoort het hof het bijna uitroepen: ‘hallo daar, wij werken ons het apelazarus vanwege serieuze schendingen en dan kom jij met je tabletten? Weet je wat jij met die pillen kunt doen?!’

De woedeuitbarsting van het hof is begrijpelijk. Met klagers als Bock is het moeilijk opboksen tegen de lange wachttijden in het gerechtelijk stelsel. Anderzijds zullen er vast wenkbrauwen omhoog zijn gegaan na lezing van de uitspraak. In één ding heeft Bock namelijk gelijk: vijf jaar ìs te lang, ook al is zijn klacht nog zo onzinning. En op deze uitbarsting heeft hij weer twee jaar moeten wachten. Misschien dat daaraan wat verandert nu ook Rusland Protocol 14 bij het EVRM ratificeert. Het hof kan zaken dan wat gemakkelijker afdoen. Bock zelf helpt dat allemaal niet. Die blijft zitten met zijn zelfbetaalde pillen en zijn stress. Maar Bock zien wij ongetwijfeld nog terug. Er liggen vast al klachten in Karlsruhe, bij het Duitse constitutionele hof, in Luxemburg bij het Hof van Justitie en in Den Haag, bij deskundoloog Vleugels en bij het ICC…

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: