Boekreview: American Original

door SV op 06/07/2010

in Recensies

Post image for Boekreview: American Original

Vorige week vergeleek The Economist raadsheren in het Amerikaanse Hooggerechtshof met vliegdekschepen. Beiden gaan decennia mee, zijn buitengewoon krachtig en functioneren het best in conflictsituaties. Van alle raadsheren past deze vergelijking het best bij Justice Scalia. Inmiddels vierentwintig jaar is hij binnen en buiten het Hooggerechtshof voorvechter voor een nauwe uitleg van de grondwet, Amerikaanse normen en waarden, een beperking van de controle op de federale regering en decentralisatie. In haar boek American Original onderzoekt voormalig Washington Post journaliste Joan Biskupic Scalia’s nog steeds toenemende invloed en de oorsprong ervan.

Haar boek concentreert zich op enkele thema’s in de rechtspraak van het Hooggerechtshof. Scalia’s privéleven krijgt weinig aandacht. In enkele hoofdstukken wordt uiteengezet hoe hij als enig kind van Italiaanse immigranten opgroeide op een dieet van ambitie en discussie. Zijn academisch leven wordt behandeld in vijf pagina’s, vijf woorden zijn gewijd aan zijn eerste zes jaar als advocaat. Biskupic staat uitgebreider stil bij zijn huwelijk en de negen kinderen die werden geboren in zijn tijd als professor aan de University of Virginia. Deze behandeling is te beknopt, nu Biskupic Scalia’s uitspraken en dissents regelmatig verklaart door verwijzing naar zijn streng katholieke achtergrond.

Vermeldenswaardig over Scalia’s pre-raadsheertijd is nog dat hij als professor aan de wieg heeft gestaan van de Federalist Society, een zeer conservatieve organisatie met inmiddels veertigduizend leden. Van nature onrustig is hij van baan naar baan gehopt. Scalia verruilde zijn professoraat voor een baan als general counsel bij de Amerikaanse OPTA. Vervolgens bestreed hij enkele jaren als assistent attorney general de Amerikaanse Wet openbaarheid van bestuur. Daarna opnieuw een professoraat, ditmaal in Chicago voordat hij de overstap maakte en rechter werd bij het gerechtshof van Washington DC, de DC Circuit.

Scalia wordt geportretteerd als een intelligente, buitengewoon energieke en assertieve jurist. De kern van zijn gedachtegoed, zo volgt uit het boek, is dat rechters zich zeer terughoudend moeten opstellen. Met andere woorden: waar de uitvoerende of wetgevende macht een twistpunt kan oplossen, en de Grondwet niet expliciet dit twistpunt adresseert, moet een rechter zich afzijdig houden.

Scalia wordt in 1986 unaniem verkozen tot raadsheer in het Hooggerechtshof. Oppositie was beperkt, deels vanwege zijn Italiaanse achtergrond, meer nog omdat in de weken ervoor de Democratische minderheid een titanengevecht had verloren om associate justice Rehnquist geen chief justice te laten worden. Vele Democraten – waaronder de huidige vice-president Biden – beschouwen hun instemming als de grootste miscalculatie uit hun carrière.

Met reden. In hoofstukken over (positieve) discriminatie, gun control, abortus, Guantanamo Bay, Bush v. Gore, religie en de maatschappij en campagnefinancieringswetten laat Biskupic zien welke invloed Scalia heeft gehad op zijn mederaadsheren en het brede publiek. Scalia’s argument dat de parlementaire geschiedenis niet mag worden geraadpleegd omdat wetgever en president deze niet hebben ondertekend en vaak niet gezien, maakt dat parlementariërs nog slechts zelden buiten de wet om de wetgeving verduidelijken. Even invloedrijk inmiddels is Scalia’s standpunt dat het constitutionele recht op privacy de staten nooit kan beperken in hun mogelijkheden abortus te reguleren.

Enkele hoofdstukken laat zien dat Scalia soms wat opportunistisch van standpunten lijkt af te stappen. In Bush v. Gore verbood het Hooggerechtshof het hertellen van stemmen door de staat Florida – terwijl de wet deze bevoegdheid aan de staat laat – met het oog op “de nationale orde”. Een sterk staaltje rechterlijk activisme. De vrijheid van staten om gun control wetten te implementeren werd vorige week vernietigd op basis van een multi-interpretabele zinsnede in de grondwet. De Grondwet werd in Citizens United ook van stal gehaald om federale wetgeving op het gebied van campagnefinanciering ongrondwettelijk te verklaren. Na lezing van het boek ontkomt men moeilijk aan de indruk dat volgens Scalia de grondwet in alle zaken nauw moet worden geïnterpreteerd, maar in sommige zaken nauwer dan in andere.

Het boek geeft een mooi beeld van de meest invloedrijke raadsheer in het Hooggerechtshof. Tussendoor leert de lezer over de dynamiek achter een uitspraak van het Hooggerechtshof en de politiek achter rechtspraak. Een must read.

1 Joke Mizée 07/07/2010 om 21:07

Ik begrijp niet hoe jullie zo neutraal – zelfs met enige bewondering – tegen Scalia aan kunnen kijken. Qua mensenrechten scoort hij niet best: hij is fel anti-homo, en pleitbezorger van de doodstraf (“Dat jullie de doodstraf niet kennen komt alleen omdat de Europese rechters jullie die onthouden. Kijk maar naar de opiniepeilingen”) en marteling (‘Scalia does not believe that torture comes under the umbrella of the Eighth Amendment, in that it is not punishment.’) Iemand die zulke middeleeuwse standpunten huldigt en zich daarbij beroept op de letter van de wet, is geen conservatief maar een neocon.

2 SV 07/07/2010 om 21:48

Het voordeel van een raadsheer als Scalia is dat zijn standpunten helder geformuleerd zijn. Progressieven/liberalen hebben aldus een duidelijk doelwit om aan te vallen. Hoe dan ook: Scalia moge conservatief, neocon of zelfs ultracon zijn, een neutrale review van een boek over hem lijkt geen halsmisdaad.

3 Joke Mizée 07/07/2010 om 22:55

Dat niet, maar halsmisdaden kennen we hier dan ook niet. Maar behandelt het boek ook zijn meest controversiële trekjes, zoals het te vuur en te zwaard bepleiten van wrede en ongebruikelijke verhoormethodes? De man lijkt wel compleet lak te hebben aan het UVRM.

4 SV 08/07/2010 om 00:06

Zeker, p. 339 en ik citeer:

“in an interview with BBC Radio 4’s Law in Action, Scalia said some physical torture might be constitutionally permissible to gain information about an imminent threat such as a ticking bomb. “It would be absurd to say that you […] couldn’t do that,” Scalia said. “And once you acknowledge that, we’re into a different game. How close does the threat have to be? And how severe can the infliction of pain be? I don’t think these are easy questions at all, in either direction. But I certianly know you can’t come in smugly and with great self-satisfaction and say, Oh it’s torture, and therefore it’s no good”

Biskupic wijst daarna erop dat ironisch genoeg juist Scalia zelf regelmatig als ‘smug and with great satisfaction’ overkomt.

Scalia zich op dit gebied een klassieke utilist, terwijl het EHRM zich (in theorie althans, zie de post “Martelende angst voor marteling’ op dit blog) meer aan schaart achter Kant’s absolute rechten. Beide zijn respectabele theorieën. In dat verband nog een kijktip: http://www.justiceharvard.org/index.php?option=com_content&view=article&id=11&Itemid=8

5 WVDB 08/07/2010 om 10:18

Even afleiden van enkele statistieken over de voorbije sessie van het Supreme Court, levert bijkomende ondersteuning voor de stelling dat er dikwijls karikaturen worden geschetst van de rechters in het Supreme Court, en dan vooral van Scalia, die de controverse uiteraard niet schuwt.
Scalia zat in 87 % van de zaken bij de meerderheid, enkel de Chief en de klassieke swingvote Kennedy voor zich latend wat dat betreft.
Nu zal u zeggen: “Ja, dat klopt, maar dat is omdat vele zaken 5-4 beslist worden door het conservatieve blok.”
5-4 was 19% van alle zaken, en de opstelling van het conservatieve blok + Kennedy besliste 8 zaken (op de 86). Wat er van Scalia’s theorie ook mogen zijn, dat deze een extremisme vertegenwoordigt, lijkt dus alvast niet te kloppen.

Ik ben het meestal oneens met Scalia qua uitkomst, en soms qua methode (zijn mix van textualisme/originalisme overtuigt soms niet, getuige zijn positie [met de liberals in de meerderheid] in Gonzales vs Raich in 2005), maar gegeven de context is hij zeker een van de meer intellectueel onderbouwde justices (voor zover zulk een relatief oordeel enige rationaliteit meedraagt).

Vanuit vooronderstellingen qua uitkomsten is het vrij gemakkelijk kritiek te hebben op rechtspraak. M.i. is het net essentieel aan constitutionele rechtspraak dat een zeker vorm van abstract en procesgeoriënteerd denken domineert. In die zin draagt Scalia zeker bij aan het debat.

disclaimer, ik ben weinig bekend met het torture-debat, en nog veel minder met Scalia’s uitlatingen hieromtrent. Mijn argumentatie draait vooral om de interpretatie van de US Constitution die, uiteraard ingebed in context, verschillende theorieën duldt.

6 Marijn van der Sluis 08/07/2010 om 12:45

Ook de biografie van Biskupic over Sandra Day O’Connor, de eerste vrouwelijke rechter aan het Supreme Court, is een aanrader. De nadruk ligt meer op de persoonlijke achtergrond van O’Connor, maar ook haar positie als ‘swing-vote’ komt goed naar voren.

Vorige post:

Volgende post: