Boekreview: The Supreme Court and the American Elite 1789-2008

door GB op 13/01/2010

in Recensies

Dit boek beschrijft de geschiedenis van het Amerikaanse Supreme Court in de context van de bredere Amerikaanse geschiedenis. Daarmee wil het boek zijn centrale stelling bewijzen die min of meer in de titel verscholen ligt: het Supreme Court is at the end of the day ook een instrument in handen van de heersende meerderheid van de Amerikaanse elite. Net zoals het Congress en de Presidency dat zijn.

Dat begint meteen al. De Founding Fathers, de Federalists, waren vastbesloten van de nieuwe staat een succes te maken, terwijl de Republicans o.l.v. Jefferson de soevereiniteit van de staten centraal bleven stellen. De Federalists zetten vrijwel alles in, ook een wet die kritiek op de president strafbaar stelde. Kritiek op de vice-president (toevallig Jefferson) mocht wel. Het Supreme Court (gevuld met Federalists) kreeg de zaak voor zich, en diende keurig de belangen van de meerderheid. Toen de Federalists uiteindelijk in 1800 de verkiezingen verloren, schroomden ze niet om in de periode tussen de verkiezing en de beëdiging de rechterlijke macht uit te breiden en vol te stoppen met geestverwanten. Zo werden onder anderen Marshall en Marbury benoemd. Maar bij Marbury gaat het mis. Van hem was nog niet al het papierwerk in orde toen Jefferson de eed aflegde en president werd. Hij gaf meteen zijn minister (Madison) de opdracht om verder niet meer mee te werken aan de benoeming van Marbury. Daarmee was de conflictstof voor Marbury v. Madison gegeven.

Het karakteristieke van dit boek is de aandacht voor de feitelijke mogelijkheden van Chief Justice Marshall. Het was namelijk volstrekt duidelijk dat een eventueel bevel van het Supreme Court om verder mee te werken aan de benoeming van Marbury door Jefferson niet zou worden opgevolgd. Als het Supreme Court dat bevel toch zou geven, zou het dus gezag verliezen. Zo bezien is het oordeel van Marshall redelijk briljant. Hij verklaart namelijk dat het Supreme Court geen jurisdictie heeft over deze zaak. Maar obiter dictum wast hij Jefferson wel de oren over diens plicht om de rule of law te dienen, en niet de rule of men. En ook judicial review (overigens niet in geding) wordt nog eens met ferme woorden bevestigd. De strategie is schelden, maar bukken.

Het Supreme Court – gevuld met de gaande politieke overtuiging – gaat de confrontatie met de zittende politieke overtuiging dus niet aan. Maar het verloop onder de rechters is groot. Niet in de laatste plaats vanwege de verplichting ‘to ride circuit’, onder de 19e-eeuwse omstandigheden een redelijk uitputtende bezigheid was. Daarmee krijgt de heersende politieke elite weer ruim de gelegenheid om geestverwanten te benoemen. Zo lang het tempo van benoemingen maar hoog genoeg ligt, bevindt het Hof zich dus comfortabel in de mainstream van de opvattingen van de heersende elite.

[Inzoomen op deze briljante plaat kan hier]

De stelling van Powe berust op een combinatie van tijdsverloop (met bijbehorende politieke benoemingen) en een realistische opvatting van het Supreme Court ten aanzien van de eigen mogelijkheden. Dat laatste zou dan moeten volgen uit beschrijvingen als

‘given that Virginia had signaled it would not comply with a decision requiring it to allow sales, Marshall was shrewd. Like Marbury, Cohens (v. Virginia) asserted a jurisdiction and then wisely chose not to exercise it.’ (p. 74)

En:

‘The Court ducked because if the justices would have found paper money unconstitutional the Republicans would have, at best, ignored the decision.’

Hoe dat soort uitspraken dan verder onderbouwd worden (met dagboeken? brieven?) is mij niet duidelijk. Dat geldt ook voor de vraag hoe de begrenzing tot de ‘elite’ precies uitgewerkt wordt.

In ieder geval heeft het Supreme Court in zijn geschiedenis lang niet altijd partij gekozen voor minderheden en kwestbaren. De Indianen kregen warme woorden, maar geen steun. De slavernij werd niet aangepakt en ook na de Reconstructie benutte het Supreme Court het 14e amendement niet om de positie van de bevrijde slaven daadwerkelijk te verbeteren. Later had het Hof geen boodschap aan beroerde arbeidsomstandigheden voor kinderen en accordeerde het vormen van apartheid. Geïnterneerde Japanners in WOII hoefden niet op steun van het Supreme Court te rekenen, hoewel het Hof toen aanmerkelijk machtiger geworden was en simpelweg negeren van een uitspraak niet echt een optie meer was. En na de oorlog was het niet het Hof dat de communistenjacht beëindigde.

Het punt is hiermee niet om achteraf het Hof de les te lezen en aan overwinnaarsgeschiedschrijving te doen. Het punt van het boek is wel dat het Hof in deze oordelen min of meer in lijn met de meerderheidsopvatting onder de elite is gebleven, in zijn functie ‘to harmonize the Constitution with the demands of majoritarian politics’. Het Hof is niet beter of slechter dan de andere staatsmachten. Het loopt hoogstens wat achter, als rechters taaier blijken en jonger benoemd worden. Als Roosevelt in zijn eerste termijn rechters had kunnen benoemen was een Court Packing plan niet nodig geweest.

Het is al met al een aangename relativering van de soms wel erg hoog gespannen verwachtingen van de rol van de rechter.

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: