C’est le ton qui fait la musique

door PWdH op 18/11/2009

in Haagse vierkante kilometer

Minister Van der Laan – die het begrijpt – is er in geslaagd in de pers het predikaat ‘genuanceerd’ in de wacht te slepen. Dat is geen geringe prestatie in de dagen waarin het nieuwste relletje betreft het kruis op de mijter van Amsterdamse Sinterklazen. Het vermeende religieuze symbool zou uit de publieke ruimte van deze multiculturele stad moeten worden geweerd. Maar dat terzijde.

Gisteren presenteerde Van der Laan een ‘visiebrief‘ inzake integratie. Belangrijkste punt is de daarin geponeerde ‘morele’ plicht dat nieuwe Nederlanders niet langer ‘vrijblijvend’ naar Nederland te emigreren. Wie hier wil wonen, moet zichzelf inspannen de taal te leren. Eerder hekelde de integratieminister al immigranten die in Nederland huren en ondertussen sparen voor een huis in een land rond de Middellandse Zee.

Het ligt allemaal voor de hand. De meerwaarde is dat niet alleen (terechte) eisen worden geformuleerd, maar dat daarbij tegelijkertijd een perspectief wordt geschetst. Wie voor Nederland kiest en zich bereid toont te investeren in de stenen van zijn eigen huis in dit land, mag zich ‘nieuwe Nederlander’ noemen. Voor de hand ligt een sceptische reactie (waarom niet ‘Hollandse nieuwe’, maar is wellicht discriminerend jegens de rest van het land). Toch is het belang van terminologie niet te onderschatten. Wie in de oude terminologie als allochtoon wordt geboren, kan nooit autochtoon worden. ‘Nieuwe Nederlander’ is inclusief en kijkt vooruit. Om dezelfde reden koos Paul Scheffer als titel voor zijn magnum opus ‘Het land van aankomst’, in plaats van het geijkte ‘van herkomst’.

Belangrijk is ook dat Van der Laan betoogt dat het aan het nieuwe Nederlanderschap verbonden commitment niet betekent dat zij hun oorspronkelijke identiteit bij het grofvuil zetten. ‘Dubbele nationaliteiten’ hoeven niet te worden ingeleverd en de herkomst mag gekoesterd worden. Met de minister denk ik dat dat niet in de weg hoeft te staan aan het opbouwen van een toekomst in Nederland.

Een beroemde observatie van GB op dit blog luidt dat kamerleden dagelijks het debat levend houden door afwisselend ‘geschokt’ en ‘verrast’ te zijn. Gisteren onderbraken ze deze routine om al even routineus te constateren dat de toon van de visiebrief kon bekoren, maar dat concrete maatregelen ontbraken. Fritsma (PVV) wist zelfs het drielettergrepige woord ‘flutnota’ uit zijn mond te persen. Het mag zo zijn dat concrete maatregelen ontbreken (gedwongen taalles blijft uiteraard juridisch moeilijk), maar volgens mij geldt hier: c’est le ton qui fait la musique.

Ging het in het integratiedebat maar vaker over concrete maatregelen. Het debat is bij uitstek ideologisch en daardoor in feite niet meer dan een verzameling eendimensionale slogans. Van assimileren (VVD, Verdonk) of zelfs uitzetting (PVV) tot het negatief daarvan (D66), tot min of meer gedwongen seculariseren (PvdA, GL) tot (…) (CDA): in dit eendimensionale debat is Van der Laan een van de weinigen – zo niet de enige – die strenge eisen in verbinding brengt met perspectief voor wie zich moeite getroost naar ons land te komen en zich daar tegen de klippen op een plek onder de zon te veroveren. Misschien is zijn retoriek daarom op dit moment wel belangrijker dan ‘concrete maatregelen’. Laten we hopen dat Van der Laan met zijn discours van vooruitgang de verwerking van het verdriet van Nederland in gang weet te zetten.

{ 1 reageer… read it below or add one }

1 Henk 18/11/2009 om 14:33

Pauw en Witteman hadden gisteren wel extreme droevigheid om hem heen georganiseerd. De broer van Geert Wilders, een studentje die de PVV wil oprichten en een welgebekte supergeintegreerde moslim die een 'moslimpartij' heeft en iemand uit 'het veld' die nog maar drie jaar ervaring bleek te hebben, en dan vooral niet in goed luisteren. Dat alles gelardeerd met wat kwade lokalo's die tussendoor emmers stront over elkaar heen mochten kiepen.

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: