Column: IJslanders bloeden tot 2046; socialisten tevreden

door GB op 09/12/2010

in Haagse vierkante kilometer

De financiele crisis begint zich langzaamaan te vertalen in nieuwe verhoudingen. Nederland en het Verenigd Koninkrijk hebben IJsland stevig aan de ketting gelegd. De 300.000 IJslanders moeten de 1,3 miljard en 3 procent rente ophoesten, en krijgen daar 30 jaar de tijd voor. De Jager stuurde daar een brief over naar het parlement. Wat mij opvalt is het stuitende triomfantalisme, zowel van hem als van de oppositie die dit kabinet met regelmaat de morele maat neemt.

De ‘schuld’ van de IJslanders was ontstaan doordat hun depositogarantiestelsel niet uitkeerde en alle Nederlandse sparende kleine graaiers met lege handen achterliet. In plaats van het risico te laten op de plek waar er ook aan verdiend was, namelijk bij de spaarders die een hogere rente incasseerden, trok Wouter Bos de schade naar de Staat toe. Hij schoot het bedrag voor en kwam met de IJslandse regering overeen dat ze het zouden terugbetalen, inclusief een dikke rente. Dat verdrag kwam uiteindelijk niet tot stand, omdat de IJslandse president en later de bevolking, het idee afstemden. In plaats daarvan leidden ze een strafrechtelijke procedure tegen hun voormalige minister-president in.

En nu doet De Jager dus een tweede poging om het IJslandse volk uit te knijpen voor de fouten die door hun bankwezen zijn begaan. Het enige moment waarop De Jager zich nog iets van de belangen van de IJslandse bevolking lijkt te realiseren is de maximering van de jaarlijkse bijdrage:

Het jaarlijkse bedrag (nominaal bedrag plus rente) dat IJsland terugbetaalt is gemaximeerd op 5 procent van de centrale IJslandse overheidsinkomsten van het voorgaande jaar.

Pas als we voor meer dan 5% op de IJslandse begroting staan, wordt het te gortig. Merkwaardigerwijs vragen de socialisten in ons parlement zich niet af hoe sterk de schouders van 300.000 IJslanders wel niet moeten zijn om dit bedrag in dertig jaar te betalen. Plasterk ziet in de IJslanders gewoon een kerstdiner: ‘Van een kale kip kun je niet plukken; we geven ze even de gelegenheid aan te sterken,’  zegt hij over het ingaan van de verplichting per 2016. Over solidariteit die ook over de grenzen iets voorstelt geen enkel woord.

Waarom trouwens niet ook een deel van de schade laten waar die lag, bij de spaarders? Nu is weer niet duidelijk dat hogere rendementen ook hogere risico’s zijn. Is dat alleen maar omdat IJslandse zwakke schouders hier toch niet kunnen stemmen?

{ 2 reacties… read them below or add one }

1 PJK 13/12/2010 om 09:41

Hear hear!

2 WJLH 13/12/2010 om 11:36

Wie schuld draagt moet schuld betalen. De IJslandse overheid heeft, zoals zovele overheden, de banken hun gang laten gaan. Dat de burgers van IJsland niet alleen de lusten genieten (oké, hebben genoten), maar ook de lasten is nu eenmaal een logisch gevolg. Dat is in Ierland en Griekenland ook zo, met dien verstande dat wij met hen een solidariteitspact hebben gesloten en dus meebetalen. De IJslanders bleven altijd liever baas in eigen zee. Bovendien kost de Nederlandse burger het redden van een groot aantal ‘echte’ Nederlandse banken nog tot ver na 2046 geld.

Overigens, om het allemaal in verhouding te zien: destijds bleef na aftrek van de inflatie en de vermogensredementsheffing nog een schamele 1,5 procent winst over van de 5 procent op Icesave. Volgens mij was Icesave destijds zo’n beetje de enige spaarrekening waarbij spaarders geen geld kwijtraakten (aan de grote graaiers van Fortis (wie?), ABN-AMRO, ING enz.).

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: