Column Tom Eijsbouts: Bestuur of regering voor de Unie, dat is de vraag

door Redactie op 18/06/2010

in Buitenland

In het altijd gespannen verstandshuwelijk van Angela Merkel en Nicolas Sarkozy was het plaatje van maandag uit Berlijn een verrassing. Het FD toonde een lachend paar bij zijn nieuwe geesteskind. De redactie kopte weinig opwindend: ‘Berlijn en Parijs voor economisch EU-bestuur’. Maar in het artikel stond dat het ging om een ‘economische regering’.

Economisch bestuur is er in Brussel al vijftig jaar, dat is geen nieuws. De Europese economische regering, een oude Franse wens, was altijd taboe. Besturen gebeurt vooral door ambtenaren; regeren door zichtbare en gekozen politici, dat is het verschil. Een regering wijst op politieke eenheid.

In de Europese raad van 25 maart hadden Angela en Nicolas al voorgesteld te spreken van een economische regering. Maar Engelse kranten wilden al gaan schrijven dat Brown de Britse economische politiek aan Berlijn en Parijs ging uitleveren. Dus verving Brown in de Engelse slottekst het woord ‘government’ door het onschuldige en wat onbepaalde ‘governance’ (bestuur).

Diezelfde term kwam toen ook in de Nederlandse tekst. De Duitsers schakelden terug naar ‘Wirtschaftliche Steuerung’. Maar de Fransen lieten zich hun ‘gouvernement’ niet meer afpakken en ook in het Spaans bleef het ‘Gobierno economico’. Zie de laatste briefing notes van Europese Raad-watcher Peter Ludlow, verplichte (en kostelijke) lectuur voor de Brusselganger.

De Duitse bondskanselier is dus sinds afgelopen maandag weer terug bij het woord ‘Regierung’. Hoe het in de Europese Raad van gisteren zou aflopen wist ik bij schrijven van dit stukje nog niet. Het is goed als het woord regering tenslotte zijn intocht maakt. Er is dan nog genoeg ruimte voor meningsverschil, maar het ding wordt bij de naam genoemd, dat begrijpt de gewone mens. Gaat die gewone mens dat ook waarderen? Dat is de volgende vraag.

De komst van een ding en de benoeming ervan vallen doorgaans niet samen. Het is als met kinderen. Soms ligt de naam klaar en is het kind er niet, vaak is het andersom. Vorm en inhoud kunnen met elkaar spelen. De inhoud (het kind) komt geleidelijker, de vorm (de naam) meer plotseling.

In dit geval zou het aardig zijn als vorm en inhoud, naam en verschijnsel, min of meer gelijk hun opwachting maken. In een goed overzichtsverhaal in de Volkskrant van vorige zaterdag beschrijft Marc Peeperkorn wat er het laatste jaar in Brussel is gebeurd en veranderd onder druk van de voortdurende financiële crisis.

De ene na de andere maatregel rolt uit de molen, onder straffe leiding van de regeringsleiders, die je nu samen als Europese regering kunt zien. ‘Het is onvoorstelbaar wat zich hier afspeelt. Noem het gerust revolutionair’, citeert hij een Brusselse onderhandelaar.

Betrokkenen in Brussel maken zich wel ongerust over de reactie van de burgers op deze ontwikkelingen. Zo verzucht een ambassadeur: ‘Alles gebeurt onder hoogspanning. Ik maak me grote zorgen: wordt er wel voldoende nagedacht of de burger wil volgen?’

Laat ik die zorgen wat verlichten. Europa en zijn euro zijn een politieke onderneming en vragen politieke leiding. Deskundigen jammerden altijd dat die ontbrak. De burger die hoort dat het over regeren gaat, weet nu waar hij met Europa aan toe is en wie hij kan aanspreken. Dat is misschien even schrikken, maar me dunkt dat de burger in een crisis de politiek haar verantwoordelijkheid en Europa zijn regering eerder gunt.

Alleen moet ons lid van deze regering zijn Europese verantwoordelijkheid wel voor het thuisfront durven nemen, zoals Merkel en Sarkozy doen.

Tom Eijsbouts

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: