Crisis in de polder

door Redactie op 17/09/2009

in Haagse vierkante kilometer

Dat het crisis is weten we zo onderhand wel. Crisis opent echter nieuwe perspectieven. Ook in het bestuursrecht. Met de Crisis- en Herstelwet, die op 15 september naar de Tweede Kamer is gestuurd, drijft het openbaar bestuur echter nog verder af in de crisis. Dit keer een vertrouwenscrisis met zijn burgers wel te verstaan.

Het sleutelartikel in deze wet is artikel 1.5:

“Een besluit waartegen bezwaar is gemaakt of beroep is ingesteld, kan ondanks schending van een geschreven of ongeschreven rechtsregel of algemeen rechtsbeginsel, door het orgaan dat op het bezwaar of beroep beslist, in stand worden gelaten indien aannemelijk is dat de belanghebbenden daardoor niet zijn benadeeld.”

Bestuurlijke angst voor de rechter
Het is al langer bekend dat bestuursorganen bang zijn voor rechtsbescherming. De kans dat een project sneuvelt voor de rechter, wordt als zeer groot ingeschat. Als bepalende factor worden de zeurende burger aangewezen, meer in het bijzonder de beroepsklagers, in de vorm van de natuurclubs die geen concreet belang bij vernietiging van het besluit zouden hebben, behalve dan het door hen nagestreefde algemene (deel)belang. Ondanks onderzoek waaruit bleek dat slechts een kleine minderheid van de beroepszaken werd gevoerd door ‘beroepsklagers’ en de meeste bezwaarden toch echt wel een concreet belang hebben, vond deze bestuursretoriek vorig jaar gehoor bij de Raad van State toen deze het beroepsrecht van de Stichting Openbare Ruimte indamde, omdat deze onvoldoende feitelijke werkzaamheden zou verrichten.

Onrechtmatige besluitvorming gesauveerd
De Crisis- en Herstelwet is een volgende stap op dit pad. In deze wet wordt rechtsbescherming categorisch uitgesloten indien aannemelijk is dat de belanghebbende toch niet wordt geschaad in zijn belang. In dat geval krijgt het bestuur een vrijbrief om elke geschreven en ongeschreven rechtsregel te schenden. Hoe kan men van de burger verwachten dat deze zich serieus genomen voelt, als het bestuursorgaan hem eenvoudig de deur kan wijzen, ook al wordt een gegronde klacht aangevoerd tegen het besluit? Hoe past deze ontwikkeling in het streven naar kwalitatief goed bestuur, zoals bijvoorbeeld blijkt uit de recent verschenen ‘Code goed openbaar bestuur’? Goed bestuur is toch eerst en vooral het nemen van rechtmatige besluiten?

De Crisis- en Herstelwet is een serieuze bedreiging van de rechtsbescherming. En een zinloze bovendien. Uiteindelijk hoeft het bestuur immers niet bang te zijn voor de rechter, als het zijn zaakjes maar op orde heeft. Rechtmatige besluiten worden immers niet vernietigd door de rechter. Misschien is het een idee om te investeren in de (ambtelijke) kwaliteit van het bestuur? Juridisch talent is er voldoende op de huidige arbeidsmarkt.

{ 2 reacties… read them below or add one }

1 JAdB 17/09/2009 om 12:25

Het oorspronkelijk doel van de bestuursrechtspraak, de objectieve rechtmatigheidstoetsing, is inmiddels ver achter ons gelaten. Dat blijkt maar weer eens uit deze Crisis- en herstelwet.

2 Geen Buitenring Parkstad 22/09/2009 om 13:59

Censuurwet niet ver weg meer!!

Nadat duidelijk is geworden dat ook de Crisis- en herstelwet de snellere aanleg van de Buitenring Parkstad niet bevorderd, ook de crisis helemaal niet bestrijdt en vooral bedoeld lijkt om een zeer omstreden en door burgers niet gewenst project als de "Buitenring Parkstad" in Zuid-Limburg door te kunnen zetten, zingen nu ook geruchten rond over het op korte termijn in werking stellen van een "Censuurwet".

Doel van deze censuurwet zou kunnen zijn dat informatie over de Buitenring Parkstad enkel en alleen nog met instemming van en goedkeuring door het bevoegd gezag ( in deze CDA-gedeputeerde Ger Driessen, Provincie Limburg) verspreid mag worden.

Vooruitlopend op de exacte gevolgen van de werking van die censuurwet, voelen wij ons genoodzaakt via dit medium voorlopig af te zien van "negatieve" (lees:juiste) berichtgeving over de Buitenring Parkstad.

Wij zullen dan ook voorlopig niet langer de informatie verspreiden dat:
—Deze Buitenring in Parkstad verkeerstechnisch helemaal niet nodig is (oplossing van knelpunten is mogelijk via bestaande infrastructuur, tegen een fractie van de nu begrote kosten; conclusies onderzoek Witteveen&Bos)
—Nut en Noodzaak van de buitenring in Parkstad zelfs ontbreken; een van de voornaamste conclusies van de commissie MER.
—Oostflank van Parkstad reeds goed bereikbaar is en dat daarvoor de Buitenring niet nodig zal zijn; hetgeen Brunsumer wethouder Geurts bevestigt.
—De Buitenring Parkstad feitelijk wordt aangelegd om met compensatiegelden voor verloren natuur, door de aanleg van de buitenring, ten Oosten van Brunssum nieuwe natuur aan te leggen om zo de Oostflank te kunnen "ontwikkelen"; de omgekeerde wereld ten top!
—Er zelfs nog geen concrete plannen bestaan op welke wijze die Oostflank ingevuld moet gaan worden. Dat er daardoor dan ook totaal geen zicht op is of er überhaupt extra werkgelegenheid zal ontstaan op die Oostflank.
—Er goed ontsloten en grote bedrijventerreinen (Avantis, Trilandis etc. leeg liggen te wachten op creatieve ideeën om de regio een economische impuls te geven! Waarom die mogelijkheden niet benut worden, kan alleen maar vragen oproepen.
—Men nu pas studies begint naar de gevolgen van Krimp van de bevolking; maar vooruitlopend op de conclusie van die studie men nu al vaststelt dat de Buitenring een van de maatregelen tegen die krimp is. Andere reeds uitgevoerde studies van o.a. architecten wijzen de aanleg van een majeur project als de Buitenring echter resoluut af en wijzen op betere en snel realiseerbare oplossingen.
—Het Topteam Krimp Parkstad adviseert om per direct te stoppen met aanleg van nieuwe bedrijfsterreinen en woningbouwtrajecten.
—We zeker niet zullen vermelden dat de Buitenring Parkstad niet "Raad van State proof" blijkt te zijn, hetgeen blijkt uit correspondentie tussen Arcadis en de Provincie Limburg (in bezit van ons webteam).
—Het laten vallen onder de Crisis- en herstelwet van een project als de Buitenring Parkstad getuigt van het belonen van slecht, onzorgvuldig en ondeskundig functioneren van een Provinciale overheid! De crisiswet schiet zijn doel daarmee voorbij.
—De Provinciale overheid al vanaf 2001 praat over een Buitenring, maar zelf de oorzaak is dat plannen anno 2009 feitelijk nog steeds niet in procedure gebracht zijn! Het bewijs dat vertraging niet ligt aan door burgers en milieu-instanties gevoerde procedures! Er is tot heden nog geen enkele proceduremogelijkheid geweest!
—De Provincie onjuiste informatie aan burgers verschaft o.a. via haar website over de Buitenring.
—De criteria die gelden om een project, zoals de Buitenring Parkstad, onder de Crisis- en herstelwet te laten vallen volstrekt onduidelijk zijn en gezien bovenstaand zelfs ongeloofwaardig zijn. Enkel CDA-partijpolitiek om CDA-gedeputeerde Driessen een helpende hand toe te steken, lijkt aan de basis van deze criteria te liggen.

Nieuwsflitsen zijn wel te volgen via http://www.twitter.com/buitenring

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: