De marsroute van Tjeenk Willink

door GB op 05/07/2010

in Haagse vierkante kilometer

Ook Tjeenk Willink heeft zich bekeerd tot de winst- en verliesrekening van Job Cohen: in PaarsPlus zitten fracties die in totaal zestien zetels zijn gegroeid, terwijl de Centrum-variant bestaat uit fracties die met elkaar een verlies van veertien zetels moeten verwerken. Daarom doet PaarPlus, aldus Tjeenk Willink, ‘het meeste recht aan de uitslag van de verkiezingen.’ Tijdens de persconferentie werd er nog wel gevraagd naar de herkomst van dit nieuwe cijferen. Tjeenk Willink en Cohen zijn immers van de club waar iedereen meetelt? Tjeenk Willink reageerde dat hij ‘toch ergens vanuit moest gaan’, en dat deze regel in ieder geval lijkt op de al bestaande gewoonte waarin de grootste partij het eerst aan zet is.

De eerste vraag is dan: waarom accepteert Rutte dit nu wel? Het lijkt erop alsof er een deal bestaat tussen Rutte en Cohen waarin de eerste beloofde serieus over PaarsPlus te gaan onderhandelen en Cohen beloofd heeft om – als PaarsPlus mocht mislukken – serieus over Centrum te onderhandelen. Dat heeft Tjeenk Willink dan knap gedaan.

De tweede vraag blijft toch de open zenuw van deze formatie: de keuze voor PaarsPlus wordt door de meest verheven democratische hygiëne gedragen, terwijl een rechts kabinet (voorzien van nota bene ‘de grootste winnaar’) niet mogelijk is ‘omdat Rosenthal dat zei.’ En dat ondanks het feit dat de onduidelijkheid van het werk van Rosenthal nu juist de reden was om Tjeenk Willink te hulp te roepen.

Deze zenuw zal open blijven liggen totdat de VVD zijn keuze voor PaarsPlus op meer stoelt dan alleen op verkiezingswinst. Tot die tijd kan Wilders immers nog een magistrale slotzet doen: alsnog ingaan op het aanbod van Rutte om samen over een rechts kabinet te onderhandelen.

Tjeenk Willink heeft munitie aangedragen om een rechts kabinet met betere argumenten uit te sluiten, terwijl er toch met de PVV kan worden samengewerkt. Dat blijkt uit een door de onderkoning vrijgegeven notitie, waarin hij ook een inkijkje geeft in de argumenten waarmee hij de fractievoorzitters om de oren heeft geslagen. De notitie rekent op twee cruciale punten af met de PVV. 1: een stevige oriëntatie op Europa is een ‘onloochenbaar feit’ en 2: over de grondrechten ‘en de waarden waarop deze berusten’ valt niet te marchanderen. Uitgewerkt tot: geen discriminatie op grond van godsdienst bij de toelating of uitzetting van vreemdelingen en: de overheid behandelt alle godsdiensten en levensovertuigingen gelijk. Daarmee sorteert Tjeenk Willink voor op een soort ‘onveranderbare kern’ van de Grondwet die Wilders buiten de orde plaatst.

Dat wil niet zeggen dat de PVV geen invloed zou mogen hebben op het landsbestuur. Daarom moet er voldoende ruimte worden gecreëerd voor serieuze Kamerdebatten en wisselende meerderheden. Dit kan door een dun akkoord te sluiten waarin bijvoorbeeld ook kan worden afgesproken waarover partijen het niet eens zijn, en door het niet meer opnemen van politieke leiders in het kabinet.

Daar staat tegenover dat het dan wel een sterk kabinet moet zijn, met enige ‘financieel-economische geletterdheid’ bij de ministers en een onderlinge gedragscode voor contacten met de media. Ministers mogen geen onzin meer verkopen en ook niet meer elkaar dwarszitten in het openbaar. Zo’n kabinet moet volgens Tjeenk Willink verder worden gewapend met een middel om de meerderheden die Rutte over rechts bij elkaar sprokkelt te kunnen blokkeren: ‘Het contraseign op initiatieven vanuit de Kamer wordt geweigerd als de beginselen van de democratische rechtsstaat, de internationale positie van Nederland of de financiële uitgangspunten van het beleid in het geding zijn.’

Op die manier kan een meerderheid in de kamer wel wisselen, maar blokkeert de PvdA-D66-GL meerderheid in de Trêveszaal de eventuele resultaten. Ook dat is dan knap gedaan van Tjeenk Willink.

{ 1 reageer… read it below or add one }

1 Frits Burghardt 06/07/2010 om 16:04

‘Het contraseign op initiatieven vanuit de Kamer wordt geweigerd als de beginselen van de democratische rechtsstaat, de internationale positie van Nederland of de financiële uitgangspunten van het beleid in het geding zijn.’
Een minister die zijn contraseign weigert wordt door de Kamer heengezonden, tenzij de Kamer in meerderheid het met hem eens is – wat gezien de historie van het initiatief niet te verwachten is. En een Kamer die een dergelijk dictaat van de regering accepteert is de naam volksvertegenwoordiging niet waard.

Reactie achterlaten

{ 1 trackback }

Vorige post:

Volgende post: