De ‘uitdagingen’ van Kopenhagen

door PWdH op 26/08/2009

in Varia

Sinds de film van Al Gore staat de klimaatverandering min of meer op de politieke agenda. Tot veel actie heeft het allemaal nog niet geleid. In december moet het gebeuren: dan zal in Kopenhagen een nieuw verdrag worden gesloten dat de uitstoot van CO2 moet terugdringen, als opvolger van het Kyoto Protocol. De ‘uitdagingen’ daarbij zijn echter enorm. Bill McKibben brengt deze in kaart ter gelegenheid van de bespreking van The Global Deal van econoom en lid van het House of Lords Nicolas Stern (New York Review, Vol. LVI, No. 10, p. 39-40).

1. Het blijkt buitengewoon lastig een gevoel van urgentie te creëeren voor het aanpakken van de klimaatverandering. McKibben vergelijkt het met het ineenstorten van financiële stelsels waarop onmiddellijk politieke actie wordt ondernomen.

The problem, of course, is that the collapse of financial systems happens quickly, and so our political systems respond by throwing piles of money into the breach; global warming happens just slowly enough that political systems have been able to ignore it. The distress signal is emitted at a frequency that scientists can hear quite clearly, but is seemingly just beyond the range of most politicians.

Het is ook verleidelijk met een schouderophalen te reageren op weer een alarmerend bericht: de klimaatverandering voelt te groot, te complex, te technisch om je echt zorgen over te maken, want wat kun je er aan doen? Daarbij komt nog het debat tussen de zgn. alarmisten en sceptici. Het klimaat verandert, maar is dit nu door toedoen van de mens of een onvermijdelijke ontwikkeling van de natuur?

Wat hiervan ook zij, aan de nare gevolgen van de klimaatverandering doet dat lijkt mij weinig af. Leiderschap is in het kader van de klimaatverandering dus bij uitstek nodig. McKibben verwacht, als velen, veel van Obama, alleen al omdat hij Bush niet is. En van de kiezer, die zich door extreem weer bewust zou worden van de noodzaak de klimaatverandering te keren.

2. Global warming moet uiteraard met een wereldomvattende aanpak worden bestreden. Daartoe moeten de handelsblokken VS, Japan, EU, China, India, Brazillië op één lijn zitten, terwijl deze blokken vrijwel per definitie tegengestelde economische belangen hebben. Daar door heen speelt nog de ontwikkelingsproblematiek. Het arme zuiden zal zich niet zomaar goedkope maar vervuilende ontwikkeling laten ontzeggen door het rijke noorden. Er moet dus een verdeelsleutel komen om de kosten van het zuiden deels over te hevelen naar het noorden.

3. Paniek: de klimaatverandering schijnt zich nog veel sneller te voltrekken dan wetenschappers tot nu toe voor mogelijk hadden gehouden. Stern waarschuwt er in zijn boek voor dat met al te extreme doelstellingen voor reductie van CO2-uitstoot overeenstemming in Kopenhagen onmogelijk wordt. McKibben hierover:

It’s a good point. But it presumes that the negotiations are being conducted between human beings – between industry and environmentalists, between Chinese and Indians and Americans and Germans. (…) But the real negotiation is between humans on the one hand and chemistry and physics on the other. And chemistry andphysics, unfortunately, don’t bargain.

Evenals Stern waarschuwt de geoloog Kroonenberg voor ‘overspannen’ reacties. Volgens Kroonenberg is het een illusie te denken dat de mens überhaupt een klimaatbeleid kan voeren. Dat zou volgens hem hetzelfde zij als de mieren die een autobeleid voorstellen. Het is zaak in plaats van een klimaatbeleid een verstandig energiebeleid te voeren, aldus Kroonenberg.

Met een enigszins flauw woordgrapje is ‘het hoofd koel houden’ zo wellicht de grootste ‘uitdaging’ van Kopenhagen. Laten we in elk geval hopen dat ideologische debatten tussen de alarmisten en sceptici niet aan een praktische en mondiale aanpak van de klimaat- en energieproblematiek in de weg hoeven te staan. Of de reductie van CO2 nu het doel is of het gevolg van de omslag van fossiele naar duurzame energiebronnen: dàt die omslag er moet komen lijkt me evident, om de simpele reden dat fossiele brandstoffen op een dag op zijn.

Vorige post:

Volgende post: