Dibi moet zijn Kamerzetel NU inleveren

door SvdL op 03/11/2011

in Haagse vierkante kilometer

Negen kinderen waren het in 1954 die na een uitspraak van het Hooggerechtshof (Brown vs, The Board of Education) in Little Rock toch naar een blanke school gingen. Bespuugd, uitgescholden, bedreigd. Ze liepen door de een menigte rednecks die elk moment tot lynchen zou kunnen overgaan.

De foto’s van de kinderen die stuitten op bewapende reservisten, geflankeerd door gouverneur Faubus  van Arkansas gingen de hele wereld over. Met het juridische gelijk in hun rugzak waren ze daar zo verschrikkelijk ongewenst. Heel verstandige mensen spraken er schande van. Hannah Arendt, politiek theoretoca, vroeg zich af waar de ouders van de Little Rock Nine precies waren. Als er een politieke strijd moest worden gestreden, waarom, wilde Hannah Arendt weten, moet dat dan door deze kinderen worden gedaan? Wat is hartelozer: de blanke haat die uit de ogen van de racisten spoot of kinderen daar, uit principe, in alle eenzaamheid aan blootstellen?

De parallellen gaan natuurlijk mank, maar de scene van de Little Rock Nine schoot mij te binnen toen ik Tofik Dibi’s samenvatting van het dossier-Mauro las: ‘Het was onze strategie om te komen tot een verblijfsvergunning voor Mauro. Dat is niet gelukt. We hebben gegokt maar helaas verloren.’ En in gedachten zag ik de kinderen lopen, met hun grote gelijk en het principiële standpunt van hun ouders op hun smalle schouders, door een haag van minachtende blanken die hen graag een lesje hadden geleerd. Liefst een definitieve les.

Eerlijk, een brok schoot in mijn keel. En woede.

Ik voelde in de woorden de eenzaamheid van Mauro en zijn familie. Gegokt en verloren. Links heeft hem uit de anonimiteit getild, blootgesteld aan politieke, bestuurlijke, bureaucratische en publicitaire krachten. Dat, stelt Dibi, was een ‘gok’ – een strategische zet met pion-Mauro op het Haagse schaakbord. Ik wil me niet vergelijken met Hannah Arendt, maar is er dan niemand in Den Haag geweest die Mauro in bescherming heeft genomen?

Je zou kunnen claimen dat zijn gastouders hem in bescherming hebben genomen door de publiciteit te zoeken. Door hem het podium op te duwen. Door hem met Kamerleden te laten voetballen. Hem uit te leveren aan die vierkante kilometer waar rationaliteit soms wordt ingeruild voor emotie, waar mensen wel hun tanden laten zien en ook nog wel blaffen, maar niet willen bijten. Misschien zijn ze er van overtuigd dat deze route, deze radicaal transparante route waar geen weg terug meer is, het beste voor Mauro was.

Noem het naïef, noem het een mislukte strategie, maar noem het geen gok. En dat is precies wat Tofik Dibi wel doet. Het zijn zijn eigen woorden. En ik vind ze erg. Ik vind ze erger dan de vulgaire retoriek van Wilders. Je zou kunnen volhouden dat Wilders zonder die retoriek Wilders niet is. Dibi is met gokken Dibi niet. GroenLinks gokt niet met mensen om dezelfde reden dat Wilders zich wel vulgair uitlaat over minderheden die hem niet aanstaan: het definieert hun existentie. Punt. En daarom moet Dibi zijn Kamerzetel inleveren. Om te voorkomen dat de heer Dibi straks weer gaat gokken met mensen. Ik zou geen knip voor mijn neus waard zijn als ik de oproep niet zou doen: Mijnheer Dibi, stapt alstublieft op.

Sebastiaan van der Lubben

{ 3 reacties… read them below or add one }

1 A.N. 03/11/2011 om 11:23

Sinds jaar en dag wordt op de politieke markt het ene na het andere plan ‘vergokt’. Soms haalt een beleidsplan de eindstreep, maar vaak genoeg (vooral van de oppositiezijde), moeten Kamerleden hun ‘verlies’ incasseren. Als ik uw (in mijn ogen wat radicaal) vergelijkende uitgangspunt hierop toepas, dan heeft dat tot gevolg dat we nu zonder regering of parlement zouden zitten.

2 RvdW 03/11/2011 om 23:26

SvdL,
Ik vrees dat je de opmerking van Tofik Dibi niet goed hebt begrepen. De gok waar hij van sprak was niet het aangaan van het debat of de keuze Mauro de publiciteit te laten opzoeken. Dát was geen gok, geen strategie, geen vuil politiek spelletje. Dát is tegenwoordig blijkbaar de enige manier om de bevolking te doen begrijpen dat migranten geen cijfers zijn, maar mensen: iemands echtgenoot, iemands vader of iemands pleegzoon. Het debat dat de afgelopen week werd gevoerd heeft dan ook een immense bijdrage geleverd aan de discussie over immigratie. Daarvoor verdient o.a. Tofik Dibi een grote pluim.
De gok van Dibi was om in te zetten op een verblijfsvergunning, niet op een of ander sneu poldercompromis zoals een studievisum, dat wellicht meer kans maakte bij het CDA, maar waar Mauro zelf niet op zat te wachten. Die gok bleek uiteindelijk niet succesvol, maar kun je het Dibi kwalijk nemen te streven naar de oplossing die Mauro zelf zo vurig wenste?

3 JU 04/11/2011 om 14:15

Bij de reactie van RvdW sluit ik me van harte aan.

Nog een paar, meer algemene, kanttekeningen bij het punt van Ahrendt (waarom moet die mevrouw altijd bij haar voornaam genoemd worden terwijl dat bij heren als Dworkin, Dewey en Burke zelden gebruikelijk is?).

Ten eerste een feitelijke over de nasleep van Brown. Hoe zit het met de foto’s waarop zwarte kinderen aan de hand van hun vaders door die haag gaan, en die toch even bekend zijn geworden? Met andere woorden: stonden die ouders in veel gevallen niet gewoon naast en achter hun kinderen?

Ten tweede: had het destijds anders gekund? Hadden die ouders hun kinderen dan níet naar witte scholen moeten sturen, maar naar de bouwvallige krotjes zonder toiletten waarin die kinderen tot dusver les hadden gekregen? Hadden die kinderen het dáár wèl naar hun zin gehad? Hadden die ouders dan beter een ander punt van segregatie aan moeten pakken zoals de toegang tot bussen. Dán was het probleem geweest dat e.e.a. vermoedelijk juridisch stuk had kunnen lopen. In het geval van onderwijs voor kinderen is het belang nu eenmaal veel treffender voor het voetlicht te brengen dan in het geval van het nemen van een bus of een trein.

Derde vraag: heeft Ahrendt weleens aan die kinderen gevraagd wat zij ervan vonden? Is, met andere woorden, de zacht verwijtende vraag van Ahrendt niet wat te makkelijk gesteld? Het doet uiteraard sympathiek aan om er op te wijzen dat kinderen niet de dupe mogen worden van de strijd van volwassenen tegen een systeem, maar als zij van dat systeem dagelijks het slachtoffer zijn en zijzelf het nooit als misbruik hebben ervaren, dan lijkt het er toch op dat Ahrendt die kinderen vooral misbruikt om zelf een punt te maken. Iets met potten en ketels zullen we maar zeggen.

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: