Een lokale aflevering van Boss: Offermans veroordeeld

door GB op 27/01/2014

in Decentralisatie, Haagse vierkante kilometer, strafrecht

Post image for Een lokale aflevering van Boss: Offermans veroordeeld

De televisieserie Boss is een te weinig geprezen combinatie van veel andere series. De serie gaat over een dementerende en hallucinerende burgemeester van Chicago die niet wenst te vertrekken en altijd harder terugslaat dan zijn tegenstanders hem raakten. Dat in zichzelf is al een mooi constitutioneel thema: wat zijn de waarborgen tegen machthebbers die ongemerkt psychisch van het padje raken? Maar er gebeurt in deze goed uitgevoerde serie nog veel meer. De kijker krijgt keurig uitgespeld hoe politieke machines kunnen overleven in een democratie met goed functionerende media. Allereerst is er, net als in House of Cards, het uitspelen van een een superieure informatiepositie. Compromitterende foto’s houden veel deksels op nogal wat potten en hordes politici in hun hok. Het helpt daarbij als de politietop, zoals in The Wire, bereid is een dossier zonder veel vragen te sluiten. Daarmee kan er nog eens wat feitelijk recht gezet worden zonder dat er onmiddellijk een politieonderzoek op volgt. En het meest ontluisterende is het hart van de politieke machine: een maffiose organisatie waarin contracten en lucratieve posten worden verdeeld in ruil voor steun en stemmen. Allemaal volgens de technieken en de moraal van Tony Soprano: ‘money goes up, shit goes down’.

Helaas lijkt de serie bij twee seizoenen te blijven omdat er te weinig naar gekeken werd. Gelukkig baant zich in Nederland een script naar de openbaarheid dat om verfilming schreeuwt: Van Rey, Boss van Roermond. Rechtspraak.nl heeft een mooie aflevering online gezet: het zeer uitgebreid gemotiveerde vonnis waarmee Offermans 120 uur mag gaan schoffelen. Zijn delict: als ambtenaar een gift/dienst aannemen, wetende dat deze hem gedaan/verleend wordt teneinde hem te bewegen om, in strijd met zijn plicht, in zijn bediening iets te doen/na te laten. Passieve omkoping, noemen we dat. Want Van Rey had Offermans precies verteld welke vragen de vertrouwenscommissie van Roermond zou gaan stellen.

Het vonnis is zeer lezenswaardig omdat er met tapverslagen en al wordt duidelijk gemaakt hoe corruptie er in de praktijk aan toegaat. Maar het is ook boeiend omdat de rechtbank principieel ingaat op een verweer van het duo Offermans en Van Rey: dat het niet om persoonlijke maar om partijbelangen ging en dat dit nu eenmaal is ‘hoe het werkt’ . De rechtbank is daar niet van onder de indruk. Dat van Offermans mogelijk geen persoonlijke tegenprestatie werd verlangd maar slechts het verwezenlijken van de VVD-ideologie, maakt echter geen indruk op de rechtbank. Het manipuleren van de procedure uit naam van de partij deugt evenmin. En dan maakt de rechtbank met grote stelligheid gehakt van de politieke machine van Van Rey:

Het argument dat het in het uitwisselen van de geheime informatie ging om een in het maatschappelijk leven, nader: de politiek, gebruikelijke gang van zaken, die kan worden aangeduid als wederzijdse steun binnen de partij, netwerken of – in termen van [betrokkene 1] -: ‘klankborden’ acht de rechtbank dan ook ten ene malen onvoldoende om de bewezenverklaring van dit onderdeel van de tenlastelegging te weerspreken.

Als deze rechters straks naar de zaak van Van Rey moeten gaan kijken, zou ik vast een wrakingskamer achter de hand houden.

{ 1 reageer… read it below or add one }

1 Super De Boer 30/01/2014 om 13:16

8) Van Rey en Offermans….ik noteer een dubbele ‘nomen est omen’.

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: