Egbert Myjer draait en is eerlijk

door GB op 28/09/2010

in Grondrechten, Rechtspraak

In de nog hier nog te bespreken Sanoma-uitspraak valt alvast een ding op: rechter Egbert Myjer hoorde in eerste aanleg bij de meerderheid die Nederland niet veroordeelde. In de Grote Kamer sloot hij zich echter aan bij de unanieme veroordeling van van Nederland. Hij was zo stoer om in een concurring opinion uit te leggen waarom hij dat gedaan had.

Het was niet, verzekert hij meteen, dat hij nu zo enorm anders over de inhoud van de zaak is gaan denken. Het ging in die zaak om foto’s van straatraces die de politie wilde hebben voor de opsoring van gevaarlijke ramkrakers. Op verzoek van de advocaat van Autoweek werd de zaak voorgelegd aan een rechter-commissaris die uiteindelijk oordeelde de politie inderdaad goede redenen had om de foto’s op te vragen. In eerste aanleg vond Myjer, en met hem een meerderheid in de gewone kamer, dat deze betrokkenheid van een rechter uiteindelijk aan een veroordeling in de weg stond. Die rechter-commissaris had weliswaar geen formele bevoegdheden, maar het was vrijwel ondenkbaar dat de politie aan het touwtje was blijven trekken als de rechter-commissaris de zijde Autoweek zou hebben gekozen.

Ook na de behandeling in de Grote Kamer staat Myer inhoudelijk nog altijd vergelijkbaar in deze zaak. Het is een grensgeval dat verdedigbaar in het voordeel van Nederland kan uitvallen. Maar om in de Grote Kamer als enige tegen de veroordeling van je eigen land te stemmen – daar moet je goede argumenten voor hebben. En die had hij ook weer niet. Sterker nog, andere rechters stelden Myer deze vraag:

 “What would your answer have been if a similar case, with a comparable show of force by the police and the prosecution service, had been brought before us from one of the new democracies?” is a question which I have been asked by a colleague from one of those countries. “Would you still have allowed yourself to be satisfied by the involvement, at the eleventh hour, of a judge who has no legal competence in the matter?”

En dus moest Nederland er ook volgens Myjer aan geloven. Niet omdat de rechten van Autoweek in dit geval nu zo geschonden waren, maar omdat het Hof met groot gezag in Oost-Europa moet kunnen blijven spreken. Nederland niet veroordelen zou ‘a dangerous signal to police forces throughout Europe’ geven. En daar had Myjer niet van terug.

Hoe begrijpelijk het standpunt verder ook moge zijn, op deze manier begeeft het EHRM zich wel op een gevaarlijk politiek vlak. Al dan niet veroordelen met het oog op het ‘signaal’ naar niet betrokken partijen, is toch een soort opportuniteit die minder goed past in ‘province and duty’ van het EHRM: het EVRM uitleggen. Zeker wanneer deze afweging ook nog moet gelden als motivering voor een veroordeling.

{ 1 reageer… read it below or add one }

1 AM 28/09/2010 om 09:39

Wij wijden hier in Tilburg straks onze tweewekelijkse constitutionele actualiteitenbijeenkomst aan deze zaak (en aan de opvallende concurring opinion in het bijzonder). Als daar nog iets nieuws uitkomt zal ik dat posten op de blog.

Reactie achterlaten

{ 1 trackback }

Vorige post:

Volgende post: