Ein Fall für Volksvertreter

door PWdH op 25/03/2009

in Uncategorized

Terecht is op dit weblog de procedure tot het crisisakkoord van het (kern-)kabinet (al dan niet op ambachtelijk-staatsrechtelijke wijze) gehekeld. Gelukkig is het resultaat van al dat geploeter ook om te huilen. Om nog maar te zwijgen van de vertoning toen de minister-president in de Kamer zijn ‘verklaring’ kwam afleggen, onder zielig geroffel van de coalitie- en kansloos boegeroep van de oppositiekamerleden.

Nee, dan de jongeren. Zelden tot nooit ben het met ze eens (merkwaardig verschijnsel ook: politieke jongerenorganisaties), maar dit keer zeggen ze wat ik denk: schandalig is het. Dit kabinet had een gouden kans om alle grote vraagstukken die het in zijn regeerakkoord uit het politieke debat had geëcarteerd eindelijk en alsnog aan te pakken: de arbeidsmarkt, de woningmarkt en de AOW-leeftijd, om er eens drie te noemen.

Wederom kiest het kabinet voor de gemakkelijke weg. Subsidie hier, subsidie daar. Geen versoepeling van het ontslagrecht, geen aanpassing van de hypotheekrenteaftrek, en een volstrekt onduidelijke dubbelafspraak over de AOW-leeftijd. Die gaat naar 67, tenzij werknemers en werkgevers met een serieus alternatief komen. Wat is serieus, vraag ik me dan af. En wie – onder de 50 – kan trouwens überhaupt nog een zinnig argument verzinnen waarom bij de hedendaagse levensverwachting de AOW-leeftijd niet navenant omhoog kan?

En, jawel, het kabinet gaat ook nog bezuinigen. Vanaf 2011. Althans: als het dan beter gaat met de economie. Ik zie nu al uit naar de discussie die alsdan zal plaatsvinden over de vraag of het inderdaad beter gaat, en ik neem voor het gemak maar aan dat iedere daadwerkelijke poging tot bezuinigen daar alvast sneuvelt.

Dat is de kern van mijn kritiek. Afgezien van mijn politieke voorkeuren, voldoet het actieplan van het kabinet niet aan de meest basale voorwaarde die je daaraan kunt stellen. In het licht vanuit de op handen zijnde instorting van de economie moet het vertrouwen en zekerheid bieden. Daartoe moet minimaal duidelijk zijn welke maatregel wanneer en met welk doel wordt genomen. Dit plan bevat nog zoveel losse eindjes – de dubbelafspraak over de AOW, de vage afspraak over bezuinigen – dat de onzekerheid alleen maar zal voortduren. Daartegenover staat alleen het sociaal akkoord waarmee wordt geschermd (en voor liefhebbers: de afschaffing van de vliegtaks). Maar de vraag is hoeveel dat sociaal akkoord waard is bij zoveel onzekerheid. Ik vermoed dat het elke drie maanden opnieuw moeten worden uitonderhandeld.

Beter ware het geweest als het kabinet onder leiding van de Minister van financiën een crisisbestrijdingsplan op de korte termijn had gepresenteerd, zonder vooroverleg met de fracties. Hervormingen op de lange termijn hadden dan de inzet kunnen zijn van parlementair debat.

Al met al vraag ik me af wat we nu met deze weken durende soap zijn opgeschoten, behalve dan dat het gezag van het parlement zoals gezegd nog verder is uitgehold, zonder dat dat een fatsoenlijk plan heeft opgeleverd. Maar het is nooit te laat. Laten de kamerleden nu het heft in eigen hand nemen en een beter plan eisen. Of beter nog, het zelf maken: dit is ein Fall für Volksvertreter. Het is tijd voor 150 sterke mannen (m/v).

De sleutel ligt bij de coalitiepartijen. Zullen ze de oppositie toelaten tot het debat? Of volgen ze – op advies van Jos de Beus – het debat vanaf de publieke tribune?

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: