Europese fractie Farage valt uiteen

door MD op 17/10/2014

in Buitenland, Europa

Post image for Europese fractie Farage valt uiteen

EUobserver meldt vandaag dat de fractie Europe of Freedom and Direct Democracy (EFDD) vandaag uiteen valt nadat het Litouwse lid Iveta Grigule eruit gestapt is. Een persbericht EFDD meldt dat Grigule gechanteerd zou zijn om uit de fractie te stappen. Anders zou ze het voorzitterschap een parlementaire delegatie naar Kazachstan niet gekregen hebben. Alle beschuldigden ontkennen evenwel in alle toonaarden.

Echt belangrijk is het uit een fractie stappen van een parlementslid op zichzelf genomen helemaal niet. In dit geval is het dat echter wel: door het opstappen van het Litouwse lid lijkt de fractie, die vooral bestaat uit leden van Nigel Farage’s UK Independence Party en Beppe Grillo’s Vijfsterrenbeweging, een lid tekort te komen om in het EP tekort formeel als fractie te tellen. En met het zijn van een fractie hangen nogal veel financiële en politieke voordelen samen die het parlementariërs makkelijker maken om invloed uit te oefenen.

Hoewel het begrijpelijk is dat een parlement dat zo groot is als het EP ordemaatregelen moet nemen om te voorkomen dat het een chaos wordt, en om te bewerkstelligen dat het effectief kan zijn, meen ik dat het EP daar te ver in gegaan is. Regel 32 van het Reglement van het EP schrijf voor dat een fractie dient te bestaan uit minimaal 25 leden, gekozen zijn in ten minste een vierde van het aantal lidstaten. Die leden moeten zelf vinden dat ze een ‘politieke gezindheid’ delen. Het Gerecht en het Hof hebben in het verleden het Parlement in het gelijk gesteld toen het een fractie verbood waarvan de leden openlijk ontkenden met elkaar politiek verbonden te zijn. Juist voor groepen aan de buitenkant van het politieke spectrum kan dit ervoor zorgen dat ze monsterverbonden moeten sluiten om invloed te hebben. Daarmee is Europese democratie denk ik niet mee gediend. Als was het maar omdat het dergelijke partijen nogal in de kaart speelt dat ze beweren: “In this term, EFDD Group members have been systematically excluded from their expected positions in EP delegations and chairmanships under the D’Hondt system which is the normal practice over many years.”

{ 7 reacties… read them below or add one }

1 Filip S. 20/10/2014 om 16:12

Het kan natuurlijk zijn dat u de eisen wat te streng vind om een Europese fractie te vormen, of is de (politieke) beloning te hoog. Feit is natuurlijk wel dat de eisen aan een fractie al sinds 1979 grosso modo gelijk zijn gebleven.

de eisen zijn voor de meer gevestigde fracties nooit een echt obstakel geweest, ook niet ter uiterst linkerzijde. Het is alleen populistisch/extreem-rechts wat, bij welke criteria ook, continu moeite hebben om een fractie te vormen. Dat kun je natuurlijk makkelijk afschuiven op EP-regels, maar een echte verklaring biedt natuurlijk de elctorale volatiliteit van deze partijen, alsmede (en dat telt met name in de nieuwe periode zwaar) ook de grote onderlinge verdeeldheid.

2 MD 21/10/2014 om 09:15

Waar het me eerlijk gezegd vooral om gaat is dat ik het een slecht (en illegitiem) idee vind dat het EP een minimumaantal vertegenwoordigde lidstaten stelt. Tenminste, voor zover ook geëist wordt dat de fractieleden vinden dat ze dezelfde politieke gezindheid hebben. En inderdaad zolang de beloning zo hoog is. Kan kan me niet aan de indruk onttrekken dat effectief functioneren iets te hoog in het vaandel van het EP staat.

Overigens lijkt de fractie van Farage op het laatste moment gered te zijn door een Pool:
http://euobserver.com/political/126151

3 Filip S. 21/10/2014 om 13:27

@MD;

De financiele en politieke beloning is natuurlijk, ongeacht de hoogte, vooral gebaseerd op het feit dat een politieke groep een min of meer coherente mening van een bepaalde bevolkingsgroep over een onderwerp articuleert, dat helpt o.a. bij de coordinatie van de politieke besluitvorming. In een supranationale instelling lijkt het mij evident dat die geaggregeerde mening niet uitsluitend beheerst mag worden door een enkel nationaal partijbelang.

Ook hier is weer gezocht naar een compromis, zolang er geen echte Europese verkiezingen zijn. Farage, Le Pen en Grillo behaalde allemaal genoeg zetels om bijna apart een groep te vormen, maar dat komt de geaggregeerde meningsvorming natuurlijk niet ten goede. De grote lidstaten krijgen dan in een EP wellicht weer te veel te zeggen.

Tsja, en waar je de grens dan vervolgens legt en welke beloningen je daar tegenover zet is natuurlijk ook een beetje een politiek spel. De financiele beloning is het verdelen van een potje van ca. 25 miljoen Euro op jaarbasis voor de Europese politieke partijen (die grosso modo samenvallen met de politieke groepen). Dat klinkt als veel geld, maar coordinatie kost natuurlijk ook veel geld. Als de EPP een congres organiseert zit je, met fractiemedewerkers erbij, zo aan 2.000 personen. De materiele beloning voor uitsluitend de EP groepen wijkt niet heel erg af van de middelen die een onafhankelijk lid tot zijn beschikking heeft. De politieke beloning is invloed op samenstelling van commissies, voorzitterschappen, rapporteurs etc. Dat is weliswaar invloed, maar die beloning moet dan wel in het politieke handwerk verzilverd worden.

Tot slot is de drempel van een kwart van de lidstaten niet zo hoog. Zo maakte 13 Europese politieke partijen in 2013 gebruik van de funding mogelijkheden, waaronder de partij rondom LePen (die er ook niet in slaagde een EP groep te vormen), een partij waar de fascistische Jobbik het voortouw neemt (en ook de BNP was aangesloten) en een partij die onderdak biedt aan diverse secessionistische partijen, waarvan de NVA en SNP de bekendste zijn. De enige partij van naam en faam die bij de verdeling van dit potje uit de boot valt is UKIP.

De politieke beloning in de vorm van de voordelen van erkenning als een politieke groep viel in de 7e zittingstermijn slechts 30 leden (of 4% van het EP) niet ten deel. In de 8e zittingstermijn gaat dat om ongeveer 7%, maar als die Pool zich nog bedenkt dan om 14%. Dat is natuurlijk wel een sterke groei, maar dat Farage daarbij uitsluitend wijst naar de zog. ondemocratische regels is natuurlijk een zwaktebod.

Hij zou zelf de hand ook wat meer in eigen boezem moeten steken. Ten eerste is daar de volatiele electorale prestaties van de partijen waar hij zich eerder mee inliet. Ten tweede is hij er niet in geslaagd partijen als de Deense Volkspartij en de Ware Finnen, die allebei electoraal scoorden, langer aan zich te binden. Die liepen over naar de Conservatieven. Ook voor nieuwkomers als de N-VA en Alternativ fur Deutschland was UKIP geen optie. Voor meer extremere partijen, zoals de PVV, FN en de FPO, deed UKIP zelf de deur dicht. Daarbij komt ook dat UKIP zelf niet zo’n stabiele partij, gemiddeld verliest Farage in een zittingsperiode tot wel 25% van de leden a.g.v. sexuele uitspattingen, ruzies, dronkenschap of onhandige uitspraken. Tot slot zijn ook de redenaarskwaliteiten van Farage berucht, wat niet bijdraagt aan de politieke gunfactor, ook een wezenlijk kenmerk van het politieke handwerk. Zijn tirades in het EP tegen bijv. Van Rompuy en Barroso, en trucs als je omdraaien bij vlag- en muzikaal vertoon, doen het wellicht goed bij een gedeelte van het electoraat, maar zijn een gruwel bij vele (ook gekozen) collega’s. Het geeft wellicht de vertolking van bepaalde meningen en principes heel duidelijk weer, maar het is natuurlijk fnuikend voor politieke invloed, laat staan als men zoekt naar een functie met enige representatieve waarde. in het discours van de uber-populist ontbreekt het wel eens aan realiteitszin dat ook verdeling van potjes en posities gewoon democratie is. De mening van de gerepresenteerde groep wordt niet ‘kaltgestellt’, maar op de juiste democratische wijze gerangschikt. Komt nog bij dat de inhoud ook wel eens tekort wordt gedaan in weer een volgende vlammende rede van Farage.

Farage is een handige redenaar, maar het verwijt dat zijn partij (enkel) het slachtoffer is van ondemocratische regels snijdt geen hout. Ondanks dat dit beeld wellicht beklijft. De politieke beloning van een politieke groep moet uiteindelijk verzilverd worden met politiek handwerk en juist daar lijkt Farage vooral slachtoffer te zijn van zijn eigen onvermogen. Onvermogen om mensen te binden en compromissen te zoeken.

Voor veel mensen in de achterban van Farage is dit alles misschien juist een bevestiging dat de EU democratie er niet is, en klaarblijkelijk beklijft die positie bij de auteur, maar dat is een natuurlijk een drogreden. Uit alles blijkt dat een monsterverbond niet nodig is voor materiele middelen en dat het uitblijven van invloed vooral te wijten is aan het gebrekkige politieke handwerk van een partij als UKIP (en tal van zijn extremere collega’s). Bovendien is het juist niet een democratische waarde dat weinig gedragen politieke opvattingen (de EFDD representeert iets meer dan 6% van het electoraat) uitgerangeerd worden door de meerderheid ?

4 MD 22/10/2014 om 16:22

Misschien is het handig dat ik voor de duidelijkheid vertel dat het me in het geheel niet om Farage of zijn fractie te doen is. Mijn grootste bezwaar richt zich eigenlijk vooral tegen het vereiste dat een fractie uit vertegenwoordigers van een voldoende aantal lidstaten moet bestaan. Omdat ik geen reden kan bedenken waarom dat voor legitieme geaggregeerde politieke wilsvorming in het Europees Parlement nodig is.

Je schrijft: “Bovendien is het juist niet een democratische waarde dat weinig gedragen politieke opvattingen (de EFDD representeert iets meer dan 6% van het electoraat) uitgerangeerd worden door de meerderheid ?”
Dat ben ik fundamenteel met je oneens. Volgens mij is het een kernwaarde van democratie dat ook naar de kwantitatief minder gedragen meningen wordt geluisterd. Een meerderheid moet juist niet vergeten dat zijn belang niet hetzelfde is als het algemeen belang. 6% van het Europese electoraat zijn behoorlijk wat mensen, die juist niet zomaar aan de kant gezet moeten worden. Ik begrijp dat dit in de praktijk vreselijk moeilijk, en soms zelfs onmogelijk is. Democratisch is het op basis van dergelijke aantallen een mening uitrangeren echter niet. Democratie betekent volgens mij dat juist ook met door minderheden gekozen vertegenwoordigers in debat gegaan wordt. Waarom zou die 6% anders immers legitiem gebonden geacht zijn aan meerderheidsbesluiten? Is een mening minder waard als die minder vaak voorkomt?

5 Filip S. 23/10/2014 om 19:20

uitrangeren was misschien ook niet de beste woordkeuze. In mijn vorige bijdrage heb ik (gelukkig) ook het woord ‘rangschikken’ gebruikt. Ik denk dat die term de lading beter dekt.

Ik begrijp dat het u niet om Farage te doen, maar hij is wel de luidruchtigste opponent van de regels in de reglementen. Dat dit niet terecht is dat het een onmogelijke drempel opwerpt en dat een hand in eigen boezem geen kwaad kan, heb ik hopelijk duidelijk gemaakt. Evenals het feit dat de huidige rechtsregels bijna geen obstakel zijn voor een heel divers pluimage aan politieke groepen en partijen.

Als het in de praktijk bijna geen obstakel is, komen we aan bij de principes. Dan blijft het mij bevreemden dat u fracties uitsluitend (of i.i.g. overheersend) langs nationale lijnen wil laten lopen in een supranationale instelling. Op dat punt ben ik bang dat we diametraal tegen over elkaar blijven staan.

6 MD 24/10/2014 om 10:27

Het is zeker waar dat ik hier voornamelijk redeneer vanuit principes, hoewel ik eigenlijk niet weet in hoeverre de regels wel of niet een probleem zijn in de praktijk. Het feit dat fractievorming prima verloopt betekent immers niet dat ze met andere regels niet anders zou verlopen. Met dat terzijde.

Een heel korte reactie nog op: “Dan blijft het mij bevreemden dat u fracties uitsluitend (of i.i.g. overheersend) langs nationale lijnen wil laten lopen in een supranationale instelling.”
Mijn punt is net iets genuanceerder. Ik heb er geen bezwaar tegen dat de fracties supranationaal georganiseerd zijn. Mijn punt is dat dat niet verplicht het geval zou moeten zijn. Anders gezegd: Ik meen dat het onjuist is fracties te verplichten uit leden van tenminste een vierde van het aantal lidstaten te bestaan, omdat ik denk dat fracties die bestaan uit leden van een kleiner aantal lidstaten niet minder legitiem zijn en niet minder goed kunnen bijdragen aan de politieke wilsvorming in het EP.

7 Filip S. 24/10/2014 om 13:55

Ik ben bang dat we op dat laatste punt het oneens blijven. Ik denk dat het een duidelijke meerwaarde voor een supranationale instelling als het EP heeft dat ook de pol. groepen doen aan een stukje Europese, i.p.v. nationale, wilsvorming, zonder dat daarbij een nationale partij een overheersende stem heeft.

Dat de grens daarbij op 25%/7 lidstaten ligt is dan wellicht enigszins arbitrair. Aan de andere kant moet men, als het EP bureau deze organisatievorm echt belangrijk vindt, ook zorgen dat de regels geen wassen neus zijn. Dat is natuurlijk een beetje een evenwichtsoefening, maar gelet op de praktijk stel ik dan dat dit criterium niet een onoverkomelijke drempel is voor de Europese partijdemocratie. Als het dat wel te veel wordt, door versplintering op rechts, is aanpassing voor een komende periode misschien verstandig. De rationale van die 25% is echt niet principieel, maar ik vind het uiteindelijk wel een aardige grens om de navolgende redenen:
– 25% is een mooie afvaardiging/vertegenwoordiging van het aantal lidstaten
– Geen enkele min of meer coherente, geografische groep van lidstaten kan alleen zo’n fractie vormen (bijv. enkel Baltische partijen, of Scandinavische, Zuid-Europese, Slavisch sprekende e.d.)
– Vorming van zo’n fractie zonder deelname van een grote lidstaat is praktisch onmogelijk, wat goed is voor de afspiegeling van de bevolking. Aan de andere kant moeten nat. ‘meningen’ van een partij uit een frote lidstaat toch aangevuld worden met partijen uit andere lidstaten.

Reactie achterlaten

{ 1 trackback }

Vorige post:

Volgende post: