Federalist Papers no. 37 – Concerning the Difficulties of the Convention in Devising a Proper Form of Government

door JAdB op 29/11/2013

in Buitenland, Grondrechten

Post image for Federalist Papers no. 37 – Concerning the Difficulties of the Convention in Devising a Proper Form of Government

Misschien is een fatsoenscommissie nog niet eens zo’n slecht idee. Madison constateert dat belangrijke zaken vaak niet worden onderworpen aan een zorgvuldige beschouwing. Integendeel zelfs. Naarmate het belang van de te bespreken kwestie toeneemt, vermindert de vereiste zorgvuldigheid (“the spirit of moderation”). Dat belangrijke kwesties worden beoordeeld en afgehandeld aan de hand van de onderbuik en niet door de ratio hebben we ook kunnen zien in de recentere Amerikaanse historie, getuige dit dagboekachtige stukje van Rumsfeld, geschreven twee weken na 9/11:

Interesting day—
NSC mtg. with President—
As [it] ended he asked to see me alone…
After the meeting ended I went to Oval Office—He was alone
He was at his desk—
He talked about the meet
Then he said I want you to develop a plan to invade Ir[aq]. Do it outside the normal channels. Do it creatively so we don’t have to take so much cover [?]

Madison constateert het volgende:

Persons of this character will proceed to an examination of the plan submitted by the convention, not only without a disposition to find or to magnify faults; but will see the propriety of reflecting, that a faultless plan was not to be expected. Nor will they barely make allowances for the errors which may be chargeable on the fallibility to which the convention, as a body of men, were liable; but will keep in mind, that they themselves also are but men, and ought not to assume an infallibility in rejudging the fallible opinions of others.

Het doel van Madisons paper is om aan te tonen dat zorgvuldigheid zo enorm belangrijk is, door een beschrijving van enkele moeilijkheden die de Founding Fathers hebben moeten overwinnen.

Het eerste betreft de afweging die men moest maken tussen bepaalde rechtsstatelijke beginselen. Enerzijds zijn er de belangen van doelmatigheid en doeltreffendheid (“energy”), stabiliteit, en rechtszekerheid. Anderzijds dient de bevolking vrij te zijn en moeten zij zoveel mogelijk invloed op de beslissingen van de overheid kunnen uitoefenen door middel van verkiezingen.

Madison wijst er verder op dat we hier te maken hebben met enorm ingewikkelde materie: waar moet nu precies de grens tussen de macht van de federale overheid, en die van de staten liggen? Die grens is onmogelijk goed te bepalen. Madison trekt een vergelijking met de biologie, waarin men ook soorten, rijken, families, etc. uit elkaar probeert te houden:

The most sagacious and laborious naturalists have never yet succeeded in tracing with certainty the line which separates the district of vegetable life from the neighboring region of unorganized matter, or which marks the ermination of the former and the commencement of the animal empire. A still greater obscurity lies in the distinctive characters by which the objects in each of these great departments of nature have been arranged and assorted.

En zo is het ook in de juristerij. De precieze grenzen tussen de wetgevende, uitvoerende, en rechtsprekende macht zijn onduidelijk. Dat ligt hem niet alleen aan de ingewikkeldheid van het object, maar ook aan de imperfectie van de mens: als er al een scherpe grens te trekken valt, dan betekent dat nog niet dat de mens die ook kan waarnemen.

Madison lijkt er aldus van uit te gaan dat er een universele waarheid bestaat; een ultieme verdeling van bevoegdheden, die wij alleen maar hoeven te ontdekken en in de grondwet neer te leggen. Dat er meerdere “juiste” afwegingen kunnen zijn, en dat bijvoorbeeld de staatsvorm van Nederland niet per se beter of slechter hoeft te zijn dan de Duitse, lijkt niet in hem op te komen.

Zijn laatste punt op dit vlak is desalniettemin wel scherp. Madison wijst op de gebreken van de taal. Die is altijd onprecies. Zouden we al in staat zijn de perfecte bevoegdheidsverdeling te kunnen onderscheiden (hetgeen onmogelijk is vanwege de complexiteit van het object en de imperfecte perceptie van de mens), dan nog kunnen we die niet precies genoeg uitdrukken.

And this unavoidable inaccuracy must be greater or less, according to the complexity and novelty of the objects defined. When the Almighty himself condescends to address mankind in their own language, his meaning, luminous as it must be, is rendered dim and doubtful by the cloudy medium through which it is communicated.

Een ander probleem waar men tegenaan liep is de veelheid aan concrete belangen die bij de verschillende staten leefden. De kleinere staten hebben de behoefte om op de voet van gelijkheid te worden vertegenwoordigd in de federale overheid, terwijl de groter staten juist hun macht en invloed verdisconteerd willen zien in die vertegenwoordiging.

Zie er dan nog maar eens chocola van te maken! Het is een wonder, zo schrijft Madison, dat we tot een compromis zijn gekomen. Letterlijk: de hand van God is erin te herkennen. Om aan te geven hoeveel geluk Amerika heeft, verwijst Madison nog even naar hetgeen Hamilton en Madison in paper #20 schreven over Nederland. Hier was het een verschrikkelijke zooi. We kregen het maar niet voor elkaar om de baneful and notorious vices uit onze constitutie (voor zover je daarvan kon spreken) te krijgen. Jammer genoeg was de situatie alhier geen uitzondering; in tegenstelling tot de VS:

If, in a few scattered instances, a brighter aspect is presented, they serve only as exceptions to admonish us of the general truth; and by their lustre to darken the gloom of the adverse prospect to which they are contrasted. In revolving the causes from which these exceptions result, and applying them to the particular instances before us, we are necessarily led to two important conclusions. The first is, that the convention must have enjoyed, in a very singular degree, an exemption from the pestilential influence of party animosities the disease most incident to deliberative bodies, and most apt to contaminate their proceedings. (…)

Ik ben benieuwd wat Madison zou vinden van de situatie in de huidige Amerikaanse senaat, waar de overheid werd lamgelegd om de uitvoering van een door de volksvertegenwoordiging aangenomen wet tegen te houden. Over pestilential influence of party animosity gesproken.

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

{ 1 trackback }

Vorige post:

Volgende post: