Filmreview: Death Wish I

door JAdB op 23/10/2009

in Recensies

De Death Wish-serie wordt wel gezien als het archetype Charles Bronson-film. Er moeten wel tientallen films bestaan waarin Bronson zijn Recht haalt door het doodschieten van slechte mensen.

Death Wish delen II tot en met V passen zeker in dit plaatje. Maar voor deel I geldt dit minder. Daarin is namelijk een diepere laag te onderscheiden die de moeite van het bespreken waard is.

Paul Kersey (Charles Bronson) is een architect, wiens vrouw wordt vermoord en wiens dochter wordt verkracht en in een coma geraakt. De politie is niet in staat de daders te achterhalen. Kersey, die eigenlijk vindt dat mensen door omstandigheden de criminaliteit in worden gedwongen (“My heart bleeds a little for the underprivileged“), kan dat moeilijk verkroppen. Langzaam ontpopt hij zich als een engel der wrake die ’s avonds de straat op gaat om criminelen te vermoorden.

Deze verhaallijn levert het hoofdingredient voor een vermakelijke actiefilm. Een feel-good movie, zou je bijna zeggen. Want het is zonneklaar dat degenen die door Kersey worden aangepakt, dat verdiend hebben. Deze film biedt daarom een uitlaatklep voor iedereen die gefrustreerd is door het (Nederlandse) strafrechtsysteem. Paul Kersey doet niet aan taakstraffen.

Toch heeft deze film meer te bieden dan alleen maar actie. Er zijn, als gezegd, wel degelijk diepere thema’s te ontwaren. Zo is daar bijvoorbeeld het nature vs. nurture thema. Hoe komt het dat sommigen, schijnbaar zonder wroeging, in de criminaliteit belanden? En hoe komt het dat Paul Kersey, een liberaal die tijdens de Vietnam-oorlog als conscientious objector nog weigerde aan zijn dienstplicht te voldoen, kan veranderen in een burgerwacht?

Een belangrijke rol vervult daarnaast nog het verbod van eigenrichting en de rol van de staat daarbij. Kan dit verbod nog wel opgeld doen als de staat geen goed alternatief voor eigenrichting door middel van het strafrecht kan bieden? In een dialoog tussen Kersey en zijn schoonzoon wordt dit thema aan de orde gesteld:

Paul Kersey: Nothing to do but cut and run, huh? What else? What about the old American social custom of self-defense? If the police don’t defend us, maybe we ought to do it ourselves.
Jack Toby: We’re not pioneers anymore, Dad.
Paul Kersey: What are we, Jack?
Jack Toby: What do you mean?
Paul Kersey: I mean, if we’re not pioneers, what have we become? What do you call people who, when they’re faced with a condition or fear, do nothing about it, they just run and hide?
Jack Toby: Civilized?

Jack Toby (de schoonzoon) heeft wel een punt. Een ontwikkelde en beschaafde samenleving kan niet toestaan dat iedereen die zich gekrenkt voelt zelf – zonder tussenkomst van een derde – zijn genoegdoening gaat halen. Dan wordt het een chaos.

Desalniettemin wordt Kersey geportretteerd als de held van de film. Criminelen krijgen van hem geen tweede kans. En terecht, zo wil de film ons doen geloven, want criminelen zijn net monsters. Bovendien zorgen de acties van Kersey voor een dramatische daling van de criminaliteitscijfers.

De film wordt daardoor wat eenzijdig. Bovengenoemde discussies worden uiteindelijk niet echt doorgezet. Voor de liefhebber van staatsrecht is dat misschien jammer. Maar de film wordt er niet minder vermakelijk door, en mede doordat de staatsrechtelijke thema’s wel geraakt worden, is Death Wish I zeker de moeite waard.

{ 2 reacties… read them below or add one }

1 Anonymous 24/10/2009 om 09:07

Charles Bronson is niets vergeleken met Chuck Norris :

"Chuck Norris destroyed the periodic table, because he only recognizes the element of surprise."

[Bron: http://www.chucknorrisfacts.com/%5D

2 Anonymous 25/10/2009 om 16:17

In het licht van voorgaande repliek, wil ik graag mijn persoonlijke chuck-norris-fact toevoegen:

"There is no theory of evolution. Just a list of creatures Chuck Norris allows to live."

Rove

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: