Filmreview: National Treasure

door GB op 02/08/2009

in Recensies

De film National Treasure is de Da Vinci Code in de stijl van Indiana Jones. De Da Vinci Code, omdat er een obscuur complot ontrafeld wordt waar historische figuren mee gemoeid zijn en Indiana Jones omdat de zoektocht naar de oplossing veel stoffige schuivende planken, lang vergeten codes en middeleeuwse booby traps kent. Voor de rest is de film gevuld met een flinke dosis Bassie en Adriaan: er zitten goede, slimme en mooie mensen achter de schat aan, en slechte, domme en lelijke mensen. De film is in ieder geval het bekijken waard, omdat de Oscar winnende Nicolas Cage als de schatzoeker Ben Gates zo vaak door het beeld loopt.

Het script van de film is simpel: er is een schat die kan worden opgespoord door een serie aanwijzingen rondom de Declaration of independence te ontrafelen. Gates kan echter niet zomaar bij de Declaration of independence om die in citroen te dopen. Tegelijk weet hij dat het ‘slechte team’ de Declaration zal stelen en vernietigen. Als Ben dan naar de zwaar beveiligde Declaration staat te kijken, ontspint de centrale ‘dialoog’ tussen hem en zijn makker.

Of all the words witten here about freedom, there’s a line here that’s at the heart of all the others: “but when a long train of abuses and usurpations pursuing invariably the same object, evinces a design to reduce them under absolute despotism, it is their right, it is their duty to throw off such a government and provide new guards for their future security.” People don’t talk that way anymore. Beautiful, huh?

Beautiful… No idea what you said.

Waarna Ben het vrij vertaalt met: als er iets heel erg misgaat, dan moeten degenen die wat kunnen doen in actie komen. Ergo: Ben steelt dan de Declaration zelf maar. Daarmee is een heel vrije toepassing van het recht van verzet gegeven. Later wordt dat ook nog breed uitgemeten als Ben tijdens een receptie begint over de Amerikaanse revolutie als iets illegaals maar noodzakelijks, overduidelijk hintend naar zijn eigen aanstaande actie.

Maar er is meer. Door de film heen wordt de sacrale status van de Declaration duidelijk gemaakt. Er is extreme beveiliging, schoolkinderen lopen er massaal langs en iedereen schiet in de stress als dat ding voorbij komt. Zonder dat men altijd even goed begrijpt wat er nu precies in staat. Daarmee kwalificeert de Declaration zich als een ‘dignified part’ van de Amerikaanse Constitutie.

De term ‘dignified parts’ is – voor zover ik weet – afkomstig van Walter Bagehot, ter onderscheiding van de ‘efficient parts’. Daarmee rubriceerde hij de verschillende elementen in de Britse constitutie. De Kroon en het House of Lords zijn de mystieke, legitimerende elementen terwijl het House of Commons en de Prime-Minister het feitelijke gezag uitoefenden. De claim van Bagehot was dat iedere overheid zulke mystieke elementen moet hebben om op gezaghebbend te blijven. Je kunt dus ook niet zomaar een grondwet exporteren. In Japan hebben ze dan ook de keizer laten zitten, maar hem wel opgezadeld met de ‘efficient parts’ van de Amerikaanse Constitutie.

In een recente paper wordt de theorie van Bagehot doorgetrokken naar de Amerikaanse situatie, waarbij de tekst van de Grondwet (samen met andere teksten, zoals de Declaration) als het dignified part van de constitutie worden gezien. ‘There is every reason to think that the text is the dignified equivalent of the Crown for the United States.’ De film National Treasure zou er in ieder geval ondersteunend bewijs voor zijn. En we hadden al een musical. Ik neem dan ook aan dat de Staatscommissie Grondwet binnenkort contact opneemt met de filmwereld.

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: