Gained in translation?

door PJK op 26/07/2011

in Bestuursrecht, Rechtspraak

Waar begin je als illegaal verblijvende krantenbezorger met ambitie? Bij het Financiële Dagblad natuurlijk! Je ziet de speelfilm al voor je: eerst in een vreemd land het FD bezorgen en een paar jaar later het FD ’s ochtends van de mat van je villa rapen om je investeringen te volgen. Een waarlijke “Dutch Dream”.

Echter, de minister heeft het niet zo op jongens zonder de juiste papiertjes die voor dag en dauw opstaan om de roze krant langs te brengen. En de minister heeft het al helemaal niet op bedrijven die deze illegale jongens inhuren. Zodoende kreeg het Financiële Dagblad een boete van maar liefst 312.000 Euro. Na bezwaar, beroep en hoger beroep was de boete nog altijd 298.000 Euro. Ieder zichzelf respecterende journalist gaat dan natuurlijk naar dat mysterieuze Hof in Staatsburg. Het FD doet dat niet zomaar, maar roept de hulp in van meesters Barkhuysen, Bos en Saris, advocaten te Amsterdam.

De taak van de advocaten was (onder andere) om het Hof duidelijk te maken dat het FD niet kon voorzien dat het als ‘werkgever’ aangemerkt zou worden van deze krantenbezorgers. Immers, de distributie is uitbesteed en de distributeur was verantwoordelijk voor het inhuren van de illegalen. Het zeer ruime werkgeversbegrip van de Wav levert zodoende een schending van artikel 7 van het EVRM op. Volgens Barkhuysen cs is luidt definitie van werkgever als volgt: “the person who, in exercising an office, profession or business instructs another person to perform work”. Het FD was geen werkgever want: “The applicant company did not know the newspaper boys, did not pay them and did not give them orders or instructions.” Kortom, bij de definitie van werkgever is het van belang dat de werkgever de werknemer instrueert. Dat is hier niet het geval, het FD kon dus niet voorzien dat zij als werkgever aangemerkt zou worden, schending van artikel 7!

Helaas voor het FD en Barkhuysen cs heeft de Nederlandse rechter Egbert Myjer niet zitten slapen. Het Hof merkt op dat de vertaling van Barkhuysen niet helemaal strookt met de definitie van werkgever in de Wav (degene die in de uitoefening van een ambt, beroep of bedrijf een ander arbeid laat verrichten). Volgens het Hof zou “the person who, in the exercise of an office, profession or business, has someone else perform work” een “more faithful reflection” van de Nederlandstalige bepaling zijn. Niks geen instructies dus! Het hof merkt vervolgens op dat het argument van de appellant sterk steunt op een interpretatie van het begrip werkgever waarbij het van belang is dat er instructies zijn gegeven. Het Hof komt tot het oordeel dat de wettekst: “offers greater flexibility than the applicant company suggest. This argument cannot therefore be accepted as correct.”

Zouden de studenten van prof. Barkhuysen dit soort trucjes ook leren bij Legal English?

{ 1 reageer… read it below or add one }

1 JADB 26/07/2011 om 13:41

Leuk.

Wav-zaken blijven mij verbazen. Er worden gigantisch hoge boetes opgelegd. De bestuursrechter zou de hoogte daarvan indringend moeten toetsen (het gaat per slot van rekening om een punitieve sanctie). Het is echter vrijwel onmogelijk om een Wav-boete bij de rechter gematigd te krijgen. Vergelijk dat eens met het strafrecht, waarbij de rechter de strafeis van de OvJ kritisch bekijkt en daar zelfstandig een oordeel over vormt. In het bestuursrecht moeten we het doen met armoedige overwegingen als ‘De minister heeft de boetebeleidsregels in redelijkheid kunnen vaststellen. Nu er zich geen bijzonder omstandigheden voordoen, valt niet in te zien waarom deze beleidsregels in casu niet konden worden gevolgd.” (ik parafraseer).

En zo kan het dus gebeuren dat een boete van 3 ton wordt opgelegd aan een bedrijf dat de overtreding eigenlijk niet eens heeft begaan; en de bestuursrechter knippert niet eens met zijn ogen voordat hij een beroep op matiging van die boete afwijst.

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: