Gemakkelijke meningen: De staat van het CDA

door PWdH op 23/04/2010

in Haagse vierkante kilometer

Post image for Gemakkelijke meningen: De staat van het CDA

Vandaag en morgen congresseert het CDA. Hoe staat ’s lands grootste partij er eigenlijk voor? In deze post enkele gratuite gedachten van ondergetekende. Voor een ieder zal, om te beginnen, duidelijk zijn dat de verlenging van het leiderschap van Balkenende niet zonder horten en stoten verliep. Voor CDA-begrippen liep de onenigheid zelfs hoog op. Balkenende moest voor het oog van de camera voor het partijbestuur verschijnen. Later op de avond haalde hij zijn gram, toen partijvoorzitter Van Heeswijk nogal stuntelig probeerde uit te leggen waarom Balkenende toch weer tot lijstaanvoerder was gemaakt.

Een echte reden kon Van Heeswijk niet verschaffen, omdat die er waarschijnlijk ook niet was. Het partijbestuur mailde de leden namelijk al binnen acht uur na de val van het kabinet dat het leiderschap van Balkenende werd gecontineerd. De bijeenkomst op het partijbureau fungeerde vast vooral om ritueel stoom af te blazen na de verloren raadsverkiezingen. (Dit keer was het verlies zo groot dat zelfs Jack de Vries niet kon betogen dat het CDA gewonnen had door te verliezen.) Natuurlijk waren er ook geen andere kandidaten voor het leiderschap. In de afgelopen jaren is de top van de partij (van de vereniging en het wetenschappelijk instituut) systematisch overgeheveld naar het kabinet, zodat de vereniging en het bestuur daarvan nauwelijks nog als natuurlijk tegenwicht kan worden beschouwd.

Het gaat mij er niet om Balkenende af te vallen, dat zou ook te gemakkelijk zijn. Betoogd kan worden dat hij het de afgelopen acht jaar gezien de omstandigheden best goed heeft gedaan. Met name het kabinet-Balkenende II heeft tamelijk indrukwekkende hervormingen tot stand gebracht in de sociale zekerheid en de zorg, die ondanks alle kritiek destijds volgens mij niet zijn teruggedraaid (op de no claim na). Internationaal heeft Nederland zich – gezien de omvang van ons land – behoorlijk kunnen meepraten. Zou acht jaar dan niet een mooie termijn zijn het stokje over te dragen? Een eventuele aftocht wordt dan in elk geval ook niet gedicteerd door een verkiezingsuitslag. Daarnaast lijkt een wissel goed met het oog op de moeizame verhoudingen met de PvdA, waar Bos zijn eigen moment koos.

Soms wordt ook wel beweerd dat het CDA zich in de jaren in het kabinet weer tot een ouderwetse machtsmachine heeft ontwikkeld. Volgens Hans Goslinga houdt het CDA in het verkiezingsprogramma uit opportunisme welbewust een achterdeurtje open naar de PVV. Enerzijds wordt de vrijheid van godsdienst geprezen, terwijl anderzijds de Westerse cultuur en waarden als ‘leidend’ worden bestempeld. Daarmee zou het CDA – aldus Goslinga – de lijn van de SGP kiezen: niet voor vrijheid van godsdienst, maar voor vrijheid van christendom. Ik ben eerlijk gezegd overigens nog niet overtuigd van deze interpretatie van het verkiezingsprogramma.

Hoe het ook zij, feit is dat het de afgelopen jaren aan een inspirerend verhaal van CDA-zijde over integratie heeft ontbroken en dat is een gemiste kans. Nu het integratiedebat zich vooral toespitst op de rol van religie in het publieke domein, zou juist van de zijde van het CDA een krachtig pleidooi voor het toelaten van religieuze uitingen in dat domein kunnen worden verwacht. Mits beleden binnen de grenzen van ‘de rechtsstaat’. Zo kan het huidige verkiezingsprogramma trouwens ook worden geinterpreteerd. Nu nog een kamerlid die de boodschap wervend vertolkt. Het zou toch jammer zijn als vrees voor het eventuele verlies van een paar zetels zo’n stellingname zou verhinderen.

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

{ 1 trackback }

Vorige post:

Volgende post: