Health Care Reform (update)

door GB op 22/03/2010

in Buitenland

Post image for Health Care Reform (update)

En weer wordt succes gerapporteerd voor Obama en zijn Health Care Reform. Het Huis stemde vorig jaar al in met zijn voorstellen, maar de Senaat bracht daar later wijzingen in aan. Het Huis heeft gisteren ingestemd met deze door de Senaat gewijzigde versie van het wetsvoorstel. Na een prachtige hoogmis van parlementaire procedures, waarbij de kunst om je weerzin tegen of enthousiasme voor het wetsvoorstel procedureel te verwoorden op hoog niveau beoefend werd. Het maakte de ontlading alleen maar groter:

Nu Huis en Senaat elkaar kunnen vinden op een tekst, kan Obama die tekst tot wet tekenen. Maar de mis is nog niet afgelopen en een Dies Irae nog niet uitgesloten. Er moet nog een zogenaamde Reconciliation-procedure afgewerkt worden, waarover op dit blog eerder is geschreven. Over een Reconciliation Bill is gisteravond ook gestemd, maar die moet dus nog naar de Senaat om ook daar goedgekeurd te worden, zij het met een normale meerderheid van 51 Senatoren. Dit heeft merkwaardige gevolgen: het Nebraska Compromise (Cornhusker kickback) bijvoorbeeld, in december vorig jaar nodig om de zestigste Sentator (Ben Nelson) in het progressieve hok te slaan, staat nu via de Reconciliation Bill op de nominatie om weer te worden geschrapt.

De mogelijkheden tot obstructie voor de Republikeinen zijn beperkt. Hun eerste wapen is claimen dat de onderwerpen uit de Reconciliation Bill helemaal niet via de reconciliation-procedure mogen verlopen, omdat ze niet voldoen aan het vereiste verband met de begroting. Met dit argument boeken ze wellicht alleen succes als ze de Parliamentarian of the United States Senate meekrijgen. Hij is een soort griffier, wiens advies vrijwel altijd opgevolgd wordt. Als hij oordeelt dat de procedure inderdaad misbruikt wordt dan vervalt de truc om de filibuster te omzeilen, terwijl de Democraten geen meerderheid van 60 meer hebben om de filibuster af te breken.

Een tweede wapen is het indienen van een oneindig aantal amendementen. Dit rekt niet alleen het debat, maar dwingt de democraten telkens om tegen de meest sympathiek geformuleerde amendementen (deregulering voor kleine bedrijven of zo) te stemmen, in de aanloop naar de tussentijdse Congress-verkiezingen. Lukt het de Republikeinen om tenminste één amendement aangenomen te krijgen, dan moet de Reconciliation Bill weer terug naar het Huis, terwijl de Republikeinen dan niet meer hoeven te doen dan een paar Democraten in het midden los te weken uit de progressieve meerderheid. Bijvoorbeeld door de betekenis van de abortus-toezegging te relativeren.

En dan hebben we het nog niet eens over de argumenten die al weer aangedragen worden om het hele soepie in strijd met de Grondwet te verklaren. Maar dat is a matter for another day…

Update 26 maart: de Senaat is – na uren procedureel buffelen – ook akkoord gegaan met de Reconciliation Bill, met 56 stemmen voor. Ben Nelson was er in ieder geval niet meer bij. De democraten hielden de rijen gesloten en gaven geen krimp toen de Republikeinen met allerhande sympathieke amendementen kwamen. Zelf deden ze geen voorstellen. Op één punt hielden ze het echter niet droog; de Parliamentarian gaf de Republikeinen gelijk op een klein puntje over minvermogende studenten. Die voorziening haalden de Democraten er toen uit (anders hadden ze weer 60 stemmen nodig), en daarom moest de wet terug naar het Huis van Afgevaardigden. Barack Obama had inmiddels al zo ontzettend zijn best gedaan om een nieuw politiek feit te creëren dat de meerderheid daar 220 afgevaardigden groot was.

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: