Het cabaret dat PvdA heet

door PWdH op 08/07/2009

in Haagse vierkante kilometer

Je hebt politieke partijen en politieke partijen. Het CDA constateert na elk verkiezingsverlies opgewekt dat het desalniettemin nog steeds de grootste is. De PvdA stelt een commissie in en vult wekenlang de media met een potje openbare zelfkastijding, waarbij men graag een goed mes in een rug steekt. De vraag is wat treuriger is; de PvdA-soap is in elk geval het meest onderhoudend, en alle actualiteitenrubrieken hebben weer een itempje.

Vorige week verscheen er een brief – ‘nee, niet weer een rapport’, dat wordt zo saai – dit maal geschreven onder de bezielende leiding van Staatssecretaris Dijksma. Joop van Holsteyn zette gisteren al op zijn gebruikelijke mild ironische toon in Trouw uiteen waarom dit een zinloos product is geworden: het bevat slechts conclusies, een analyse ontbreekt. Hij legt ook nog eens helder uit waarom het onzalige idee van primaries de PvdA alleen maar verder in de problemen zal brengen.

Waarom dan toch de brief lezen? Van een tipgever vernam ik dat deze zo is geschreven, dat hij kan worden bijgezet in het genre cabaret. Hieronder enkele hoogtepunten.

Partijgenoten, Bij een nederlaag heeft de PvdA doorgaans de neiging vooral naar zichzelf te kijken. Dat is niet altijd terecht, maar bij deze campagne wel. Veel, zo niet alles, ging fout in de campagne.

Nog onnavolgbaarder is deze passage:

De overheid moet bevrijd worden van het beeld dat zij vooral zichzelf dient. Politici dienen de mensen. We zijn het aan hen én aan onze eigen idealen verplicht om werk te maken van onze uitgangspunten. Niet alleen om te luisteren of te doen wat je gevraagd wordt, maar door mensen te overtuigen, hen te helpen en ons verhaal te vertellen. Dat vraagt om een nieuwe, radicale bestuursstijl die teruggrijpt op het wethouderssocialisme van weleer. Natuurlijk, de PvdA werkt al jarenlang elke dag aan het vertalen van idealen naar de praktijk. Maar binnen de samenleving heerst grote onvrede over de manier waarop. De huidige agenda van nota’s en beleid biedt onvoldoende soelaas. Er is een aanvullende aanpak nodig, ook van PvdA politici. Een aanpak waarmee we door gevestigde structuren durven te breken.

Als onderdeel van de nieuw te ontwikkelen ‘doe’-agenda geldt:

– We koesteren ambtelijke helden. Wethouders en politici moeten buurtwerkers, ambtenaren en andere publieke dienstverleners belonen en beschermen wanneer die onorthodoxe oplossingen zoeken en dwars door ambtelijke structuren heen gaan, maar wel het gewenste resultaat boeken. Bestuurlijke ongehoorzaamheid is soms een uitstekende remedie tegen een vermolmd overheidsapparaat.

Dramatisch is het einde.

Stel uzelf de volgende vraag: Laten we ons ontmoedigen door verkiezingsnederlagen, door de omvang van de problemen, door de onvermijdelijke mislukkingen en fouten die we zullen maken? Of laten we ons leiden door het ideaal van een eerlijke, sterke en schone economie en een sociale en ongedeelde samenleving, door de wetenschap dat we dat ideaal kunnen waarmaken als we de juiste keuzes maken en de juiste maatregelen nemen. En door het besef dat wij onze kinderen onder ogen moeten komen als we daarin falen. Deze brief kan die vraag uiteindelijk niet beantwoorden, U kunt dat wel.

Je vraagt je af: hoe kan een partij als de PvdA zo de weg kwijtraken? Het is toch de partij van authentieke kamerleden als Diederik Samsom en Hans Spekman en bestuurders als Cohen, Plasterk en Van der Laan. En natuurlijk minister Bos, redder der banken. Misschien is dat wel het probleem. Misschien moet de analyse zijn dat je niet tegelijkertijd minister van financiën kunt zijn in crisistijd, en vice-premier en partijleider. Hopelijk kunnen ze bij de PvdA de bijbehorende conclusie zelf verzinnen.

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: