Het terechte offer van De Graaf

door GB op 19/06/2013

in Haagse vierkante kilometer, Uitgelicht

Post image for Het terechte offer van De Graaf

Volgens de wetten van het politieke drama gaat eerst alle aandacht naar de krachten die tegen iemand samenspannen. Als er niets gebeurt, loopt het verhaal weer leeg. Als een aanval wel lukt, kantelt het momentum naar inkeer en zuivering. Vrienden van het slachtoffer nemen over: was dit nodig? Anderen wijzen op de politieke motieven van de aanvallers, op hun hypocrisie tegenover de verdiensten van het slachtoffer en de noodzaak te besturen. In goed politiek drama ontstaat dan discussie over wie precies de held is: Caesar of Brutus? Uiteindelijk oordeelt het publiek daarover – al dan niet aangevoerd door een koor van commentatoren.

De Graaf bleek niet te begrijpen dat het publiek het laatste oordeel toekomt. Het was althans een weinig overtuigende en grotesk uitgevoerde verdediging om met vijf messen in de rug uitvoerig te gaan illustreren welk een omvangrijke veiligheidsoperatie door zijn hand in goede banen was geleid. Dat zal hem als voormalige burgemeester van Apeldoorn ongetwijfeld goed hebben gedaan, maar het was niet de discussie. Die ging over de vraag of hij procedures gepolitiseerd had. De Graafs verweer op dat punt was zo mogelijk nog tragischer en fataler. Nadat hij eerst had betoogd dat De Volkskrant in de door hemzelf geautoriseerde tekst een verkeerd beeld had gecreëerd, werd het dinsdag een kwestie van vuige streken vanuit de Tweede Kamer, gericht op zijn onafhankelijkheid. Het ging echter niet om zijn onafhankelijkheid en het gaat ook niet om de Tweede Kamer. Wat De Graaf zich in zijn rol als Voorzitter van de Verenigde Vergadering meende te mogen permitteren in de richting van eedweigeraars in de Tweede Kamer, krijgt hij onverkort op het eigen bordje. Iets met een koekje en eigen deeg. De Graaf had dinsdag dus òf moeten zwijgen om de feiten zelf te laten spreken, òf voluit moeten gaan met een betoog dat het hoe dan ook een opluchting was dat Wilders niet naast de Koning door het beeld was komen banjeren. In ieder geval niet meer betwisten dat hij moest vertrekken. De handelingen van het drama zijn al voorbij. Met het treurige betoog dat hij nu afstak, irriteert De Graaf het publiek dat over zijn val zal oordelen. De directeur van AnsaldoBreda begrijpt beter hoe het werkt. Hij maakte, eveneens afgelopen dinsdag, zijn rol volledig waar door de kwaliteit van een trein waarvan af en toe een deur loslaat te verdedigen.

De aanvallers uit het drama van vorige week, op hun beurt, verwaarlozen evenzeer hun rol. In plaats van de volle verantwoordelijkheid te nemen voor de val van De Graaf, mompelen ze dat ze alleen maar een paar vragen hadden willen stellen, of een paar onduidelijkheden wilden wegnemen of zoiets. In plaats van als Brutus een volle verdediging te voeren voor de noodzaak het systeem te redden van persoonlijke voorkeuren en belangen, sjokken de fractieleiders Samsom en Roemer rond als verbouwereerde Obelixen die ‘alleen maar wilden spelen met de Romeinen.’ Ook dat irriteert het publiek.

Nu Bootsma het opneemt voor De Graaf, zal ik hier zijn politieke val verdedigen. Het ging namelijk niet zijn integriteit. Dat zal allemaal wel. Het ging om Wilders’ vertrouwen in het parlementaire stelsel, en meer nog, om dat van zijn achterban. Je kunt namelijk veel van Wilders vinden, maar hij is altijd voluit parlementariër gebleven. Het is populisme, playing by the rules. Daarmee houdt de Grote Blonde Leider zijn op veel punten teleurgestelde achterban binnen onze parlementaire democratie, in plaats van zijn positie uit te buiten tot één grote aanval op het systeem zelf. De waarde van deze opstelling van Wilders is ontzettend groot. Elke Voorzitter van de Verenigde Vergadering die zich zo onaantastbaar waant dat hij trots meedeelt blij te zijn Wilders buiten beeld te hebben kunnen houden, is daarom per definitie onhoudbaar. Het is namelijk niet zijn taak om een comfortabel plaatje voor Willem-Alexander te componeren, maar om de regels van het spel zo neutraal te houden dat ze daadwerkelijk van iedereen kunnen blijven. Een scheidsrechter die een betwistbaar penalty geeft tegen een elftal waarvan hij toegeeft te gruwen, kan ook onmiddellijk vertrekken.

{ 1 reageer… read it below or add one }

1 WV 20/06/2013 om 10:36

Heel raak.

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: