Hillary for Justice?

door JWvR op 13/04/2010

in Buitenland

Zoals al eerder op dit blog werd vermeld, kwam enkele dagen geleden het nieuws naar buiten dat de 90-jarige Supreme Court Justice John-Paul Stevens, de ‘liberal lion’ van het huidige Hof, binnenkort zal terugtreden. Inmiddels draait de geruchtenmachine op volle toeren over de vraag wie President Obama zal nomineren om Stevens op te volgen. De meeste lijstjes beperken zich tot drie namen: Elena Kagan, Solicitor General bij het ministerie van Justitie, Diane Wood, federaal rechter in Chicago, en Merrick Garland, een federale beroepsrechter in Washington. Gisteren kwam daar nog een opvallende naam bij: Hillary Clinton, de huidige Amerikaanse minster van Buitenlandse zaken en (tot kort geleden) een gezworen politieke rivaal van Obama.

Dit gerucht werd in de wereld gebracht door senator Orrin Hatch, Republikein uit de staat Utah. Het Witte Huis was er snel bij om het verhaal de kop in te drukken. Volgens een woordvoerder van Obama zit Clinton nu in een “capacity in which she’s doing a wonderful job.” Dit heeft, weinig verrassend, echter niet kunnen voorkomen dat de mogelijkheid van Clinton als Supreme Court Justice uitvoerig in de media en op blogs wordt besproken. Opvallend daaraan, gezien haar sterke politieke profiel en het ontbreken van een juridische achtergrond, is dat een eventuele kandidatuur van Clinton vrij veel bijval krijgt van deskundigen. Sterker nog, er wordt juist op gewezen dat met Clinton in het Hooggerechtshof een traditie in ere zou worden hersteld. Sinds het vertrek, een paar jaar geleden, van Sandra Day-O’Connor, zit er geen enkele rechter meer in het Hof die, voordat hij tot het hoogste Amerikaanse rechtscollege toetrad, een verkozen functie in het publieke leven bekleedde. Lange tijd was dit echter wel gemeengoed. Een bekend voorbeeld is Howard Taft, die van 1908 tot 1912 President was. Na zijn presidentschap werd Taft Chief Justice van het Supreme Court. Een ander, meer recent voorbeeld is de befaamde Chief Justice Earl Warren, die, voordat hij tot de ‘bench’ werd geroepen, lange tijd het ambt van gouverneur van Californië bekleedde.

Dat een politiek profiel van een kandidaat niet als probleem wordt gezien maar eerder wordt toegejuicht, heeft te maken met de plaats die het Amerikaanse Hooggerechtshof in het constitutionele bestel inneemt. Het Supreme Court speelt, anders dan de Hoge Raad bij ons, een prominente rol in het openbare leven. Met zijn beslissingen drukt het een grote stempel op de maatschappij en verschuivingen in het Hof naar rechts en naar links worden dan ook angstvallig in de gaten gehouden. Voor een President vormt de mogelijkheid om een plaats in het Hof op te vullen een gouden kans om zijn politieke nalatenschap veilig te stellen. Een eventuele nominatie van Clinton, zo wordt er hier vilein op gewezen, zou bovendien ook nog een ander persoonlijk belang van Obama kunnen dienen. Door Hillary weg te promoveren is hij van een probleem verlost als in 2012 mogelijk discussies losbreken of hij wel de juiste man is om voor de Democraten weer een gooi naar het presidentschap te doen.

Bij nader inzien lijken er echter toch wel wat beren op de weg naar een togaplek van Clinton te liggen. Nog afgezien van het feit of Clinton zelf wel wil, is het de vraag of het in het huidige, zeer gepolariseerde politieke klimaat in de VS nog wel mogelijk is iemand door het benoemingsproces in de Senaat te loodsen die, vanwege haar politieke verleden, zulke uitgesproken opvattingen met zich mee draagt. ‘Confirmation hearings’, zo tonen benoemingen in afgelopen jaren aan, zijn voor kandidaten tegenwoordig vooral een oefening in ‘duck and dive’. Zo min mogelijk het achterste van je tong laten zien en, als ergens een compromitterende uitspraak van je opduikt, je niet verroeren. Voor Clinton, maar ook voor Obama, die met een nominatie zijn politieke kapitaal in de waagschaal legt, lijkt dit niet echt een haalbare kaart. Ondanks deze bedenkingen blijft een kandidatuur van Clinton niettemin een interessante optie om in de gaten te houden. Al was het alleen maar omdat Clinton zelf lange tijd senator is geweest, in de Senaat ook het nodige respect geniet en haar oud-collega’s van Republikeinse huize wellicht niet snel geneigd zullen zijn haar tot op het bot af te branden.

N.B. Interessant is ook deze discussie in de NY Times over de religieuze achtergrond die een kandidaat heeft. Met het vertrek van Stevens zit er geen enkele persoon meer in het Supreme Court die van huis uit protestants is. Katholieken voeren de boventoon, terwijl de Amerikaanse bevolking in meerderheid protestants is. Is religie, anders dan ras en geslacht, nog een factor die in acht moet/kan worden genomen bij een nominatie? En hoe zit het eigenlijk met seksuele geaardheid? Biedt de vrijgekomen zetel van Stevens Obama niet een uitgelezen kans om een homoseksuele kandidaat voor te dragen?

{ 4 reacties… read them below or add one }

1 JU 13/04/2010 om 16:25

Ik vroeg mij af wat er eigenlijk met de mogelijke kandidatuur van Harvard-hoogleraar Cass Sunstein is gebeurd. Die was rondom de verkiezing van Obama – samen met Clinton overigens – toch nadrukkelijk in beeld als grote kanshebber? Iemand een idee?

2 JAdB 13/04/2010 om 17:45

Cass Sunstein lijkt nog niet uit beeld, getuige dit recente artikel: http://www.salon.com/news/opinion/glenn_greenwald/2010/03/26/court

3 JWVR 14/04/2010 om 11:07

Interessant en snedig artikel. Overigens wel een dat volgens mij getuigt van een blinde vlek waar het gaat om het oprekken van presidentiële bevoegdheden. Het lijkt erop dat Greenwald van mening is dat dit toch vooral een Republikeins stokpaardje is en dat liberale juristen zich van goedkeuring daaraan zouden moeten onthouden. Natuurlijk is het zo dat Bush en Cheney wel heel ver gingen in een ruime uitleg van Art. II, maar dit is geenszins iets waar alleen Republikeinse presidenten zich schuldig aan hebben gemaakt. Eerder lijkt dit een verschijnsel te zijn dat, met name sinds het presidentschap van FDR (een Democraat), inherent is geworden aan de uitoefening van het presidentschap. Ook Obama ontsnapt hier niet aan, getuige o.a. dit bericht op SCOTUSblog (http://www.scotusblog.com/2010/04/plea-to-rescue-judicial-power/). Daarnaast moet ook niet vergeten worden dat het Congres de laatste jaren vaak als stempelmachine heeft gefungeerd om acties van de uitvoerende macht vrije doortocht te geven.

4 JU 14/04/2010 om 11:25

Dank voor de link JAdB. Inderdaad een lezenswaardig artikel. Ik dacht zelf dat Sunstein misschien wat op de achtergrond was geraakt vanwege de weerstand die er juist onder Republikeinse senatoren was bij zijn benoeming als Regulation Czar. Maar als ik dit zo lees, dan begrijp ik dat hij vanuit die hoek steeds minder te duchten heeft.

Reactie achterlaten

{ 1 trackback }

Vorige post:

Volgende post: