Hup Holland, hup

door PWdH op 10/07/2010

in Varia

Nu het WK bijna voorbij is, is het ook op dit blog de hoogste tijd voor een portie psychologie van de koude grond. Ingegeven door het spel van ons nationale elftal. Eerder greep de Franse filosoof Finkielkraut de genante aftocht van Les Bleus aan om nog eens flink op de apocalyptische trommels te slaan. De moraal van de achterbuurt was nu al opgerukt tot de nationale voetbalploeg. Wellicht is dat enigszins overdreven. Het organiseren van een Staten-Generaal van het voetbal is in andere dan Franse ogen ook enigszins grotesk.

Ook in Nederland gaf het optreden van Van Marwijk c.s. aanleiding tot een filosofische oprisping. Auke Kok herkende daarin de PVV. Oranje speelde niet met de gebruikelijke ‘progressieve bravoure’, maar naar binnen gekeerd en met de gordijnen gesloten. Kok had Van Marwijk ook vaak het woord ‘discipline’ in de mond horen nemen.

Hoeveel kan uit het optreden van een elftal worden afgeleid? In een land dat zich bekreunt om de ‘voorspelling’ van een ‘helderziende’ octopus (hier is het woord op zijn plaats: sic) is alles mogelijk, maar ik denk dat de stelling van Finkielkraut moet worden omgekeerd. Meer dan dat een elftal de richting waarin een samenleving zich ontwikkelt weergeeft, spiegelt de samenleving zich aan het elftal.

Oranje speelt geen reactionair, maar revolutionair voetbal, aldus Pieter Henk Steenhuis. Met de nieuwe aanpak van het resultaatvoetbal (ook een ‘mindere dag’ kunnen overleven, horen we) zet Oranje de marsroute uit voor de komende jaren: hervormen in mindere tijden. Steenhuis koppelt het resultaatvoetbal aan de hervormingsdrang van Halsema. En Bouhlarouz is het rolmodel van Tjeenk Willink. De laatste fietste het zinnetje ‘Allen die zich in Nederland bevinden worden in gelijke gevallen gelijk behandeld’ de formatie binnen. Bouhlarouz zei het zo:

‘Het Nederlands elftal is het perfecte voorbeeld van hoe het moet. Wij zijn met christenen, moslims, joden, blank, zwart, gekleurd: alles door elkaar. En niemand wordt daar op aangekeken. Zo zou het ook moeten zijn in de maatschappij’.

Oranje als de perfecte samenleving. Het kan. Maar er is één verschil: Oranje heeft een verbindend doel voor ogen, of in de woorden van Van Marwijk – die als volleerd campaigner steeds zijn eigen boodschap herhaalt – een ‘missie’. Ook het woord ‘focus’ is dezer dagen niet van de lucht. Maar wat is onze missie?

Weinig Grote Verhalen brachten ons in de voorbije campagne in vervoering. Het CDA kwam niet verder dan meer Balkenende als PvdA- en VVD-light: wel de lusten, niet de lasten. Cohen kwam te laat op gang. Rutte kwam met zijn optimistische betoog voor meer dynamiek nog het verst. Aan hem daarom de taak focus te brengen in de formatie, Alexander, Femke en Job niet te laten ruzieën om een vrije trap en het missionair denken ook op het Binnenhof af te kondigen. Ik hoor het Opstelten al op gedragen toon zeggen: ‘Mensen, wij hebben een missie’. Een gunstiger moment voor de aftrap dan de huldiging van Oranje komt er niet. Daarom: hup Holland, hup!

Vorige post:

Volgende post: