Hypocrisie of Vlaamse standvastigheid?

door Redactie op 19/05/2010

in België

Post image for Hypocrisie of Vlaamse standvastigheid?

Vorige week woensdag mocht een onschuldige kinderhand de lijstnummers voor de komende federale verkiezingen trekken. Zonder al te veel communautaire beslommeringen werd dit proces gelukkigerwijs tot een goed einde gebracht; er klonk zelfs enige jubel onder de politieke kopstukken. Deze blijdschap was echter van korte duur. Gisteren maakte de helft van de burgemeesters in beruchte kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde bekend dat zij de verkiezingen niet zullen organiseren. Dit zou kunnen worden opgevat als de hoogmis van Vlaamse standvastigheid. Echter, na nadere bestudering van de situatie levert toch een gevoel van hypocrisie op.

De burgemeesters in de kieskring B-H-V staan al langer bekend om hun felle acties voor de splitsing van de kieskring. Het bonte politieke gezelschap is nu echter terechtgekomen in een constitutionele spagaat. Gesteund door een arrest uit 2003 van het voormalige Arbitragehof stellen ze dat het huidige systeem van kieskringen niet zuiver is en daarmee de verkiezingen ongrondwettig zijn. Geerten Boogaard schreef op dit blog al eerder een interessante bijdrage hieromtrent. Anderzijds zijn ze als burgemeesters gedwongen om verkiezingen te organiseren. Immers, als burgemeester hebben ze allen gezworen “getrouw te zijn aan de koning, gehoorzaam te zijn aan de grondwet en de wetten van het Belgische volk”. De grondwet gebiedt namelijk dat gemeenten verplicht zijn de verkiezingen goed te organiseren. Sterker nog, elke Belgische burger dient bij te dragen aan een goed verloop van de verkiezingen.  Dat de burgemeesters al jaren wachten op de onvoorwaardelijke splitsing van de kieskring is een gegeven feit. Enig protest tegen het consequent uitblijven van een oplossing kan dan ook wel gerechtvaardigd worden. Om verdere discussie te voorkomen heeft een deel van de burgemeesters de organisatie van de verkiezingen dan ook overgeheveld naar de provincie Vlaams-Brabant.

Een deel van de burgemeesters heeft echter wel besloten zich kandidaat te stellen voor de federale verkiezingen. Eén van de bekendste burgemeesters, de Vlaamse christen-democraat Michel Doomst, zit sinds 2007 in de federale kamer van volksvertegenwoordigers. Ook daar mocht hij een eed afleggen. Dit jaar staat Doomst met zijn collega uit Halle, Dirk Pieters op de kieslijst van CD&V voor B-H-V. Niet als lijstduwers, maar als effectief verkiesbaren op de plaatsen 3 en 4. Mijns inziens wringt daar eigenlijk de constitutionele schoen. Hoe kunnen beide heren hun mandaat opnemen wanneer zij vervolgens verklaren de grondwet na te zullen leven? Immers, ze erkennen de legitimiteit van hun verkiezing niet én ze hebben geweigerd de grondwet na te leven als burgemeester door te verzaken in de organisatie van de verkiezingen. Maakt een andere organisator deze verkiezingen dan opeens wel rechtmatig?

Doomst en Pieters zijn in deze slechts twee voorbeelden die bewijzen dat er meer onzuiverheden in het Belgische politieke systeem zitten. Het dubbele mandaat van beide heren is meer regel dan uitzondering in België. Hetzelfde geldt voor de eed op de grondwet. De laatste is een dode letter geworden wanneer niet duidelijk is welke doorwerking en status zij heeft. De burgemeesters in B-H-V zijn mijns inziens terecht kwaad over het uitblijven van een oplossing voor de splitsing van hun kieskring.  Echter, hun boosheid over onzuiverheid en vermeende ongrondwettelijkheid verliest alle kracht door zelf te doen wat men anderen verwijt.

Joery Strijtveen

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: