Informateur Lubbers

door GB op 28/07/2010

in Haagse vierkante kilometer

De benoeming van Lubbers tot informateur, zijn persconferentie en zijn daarop volgende handelwijze hebben tot de nodige reacties geleid. Tijd dus om ook deze stap in de formatie op dit blog te analyseren.

De kritiek bestond uit de volgende punten:

1. de koningin schuift vertouwelingen naar voren en heeft daarmee ‘te veel invoeld op de formatie’, dixit staatsrechtgeleerde Peter Rehwinkel in Nova.

2. Lubbers gaf tijdens zijn persconferentie ongemeen veel inzage in de afwegingen van de koningin. ‘Het leek wel alsof ze vergeten waren de deur van het paleis dicht te doen’, aldus andermaal Peter Rehwinkel. En het was ook een opmerkelijke persconferentie. Waar Tjeenk Willink destijds nadrukkelijk zichzelf op de voorgrond plaatste om de majesteit uit de wind te houden, had Lubbers het over wat Beatrix allemaal een waagstuk vond.

3. Lubbers opereert buiten zijn opdracht, doordat in de geheime informele gesprekken tussen VVD, CDA en PVV een minderheidskabinet op tafel ligt. Aldus kritiek uit de mond van een van de direct betrokkenen in het formatieproces: Alexander Pechtold.

4. Lubbers kwam te snel met zijn verzoek, omdat nog niet alle partijen gehoord waren. Aldus met name de partijen die nog voor spek en bonen moesten komen opdraven. Vooral pijnlijk voor Roemer die al een tijdje aan de poort staat te rammelen met zijn Roemer-variant en die wellicht door Ruud – ze zijn me allemaal even lief – Lubbers nieuwe hoop had gekregen.

5. Er deugt allemaal niets van. Aldus Hans Wiegel.

Wat vinden we ervan?

Eerlijk gezegd heb ik de neiging om het voor de koningin op te nemen. Ik begrijp de keuze van Beatrix zo, dat zij zich juist terugtrekt uit het politiek gevoelige hart van de formatie, als de fractievoorzitters haar met de knoop laten zitten. Want het was Rosenthal die de keus eigenlijk aan de majesteit liet. En het waren de fractievoorzitters zelf die na het mislukken van PaarsPlus een soort patstelling creeerden waarmee de bal weer richting het paleis rolde. Tjeenk Willink en Lubbers lijken bewijzen dat ook de majesteit zich terugtrekt als er serieuze politieke afbreukrisico’s voor haar ontstaan.

Tenzij ze in de keuze van personen probeert te sturen. Daarvan is naar mijn idee nog onvoldoende gebleken. Het benutten van ministers van Staat voor deze klus lijkt me verdedigbaar en het aanstellen van een erkende Wilders-vreter die vervolgens meteen de partijen voor een rechtse combinatie aan tafel dwingt, wijst niet echt op een subtiel schaakspel.

Van de overige punten van kritiek vind ik niet zoveel. Inderdaad valt niet in te zien waarom Lubbers niet even had kunnen wachten tot hij ook met Marianne Thieme had kunnen bellen. Maar verder wordt de kabinetsformatie vooral gelegitimeerd door een eventueel resultaat, namelijk een regering. Het verschil tussen een normaal meerderheidskabinet en een kabinet met een vaste, gedoogsteun verlenende fractie vind ik dan enigzins kunstmatig omdat in allebei de gevallen fracties een meerderheid vormen in de Tweede Kamer die het eens worden over een samenwerking.

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: