Kappen met “Kappen met Kappen”

door SV op 16/12/2009

in Buitenland

In Kopenhagen ligt een deelakkoord op de loer. De afgelopen dagen hebben onderhandelaars overeenstemming weten te bereiken over een programma genaamd Reducing Emissions from Deforestation and Forest Degradation, REDD; verwacht wordt dat vandaag wereldleiders het akkoord ondertekenen. Ik denk niet dat dit deelakkoord een zegen is, wel illustreert het mooi de duivelse dilemma’s en praktische problemen van klimaatprogramma’s.

Onder REDD kunnen burgers in ontwikkelingslanden geld krijgen als zij ervoor zorgen dat hun regenwoud niet wordt gekapt. Het geld is afkomstig van de ontwikkelde landen die hiermee carbon credits kopen om hun eigen CO2-quotum aan te vullen (onder het Kyoto Protocol, een gehoopte Kopenhagen-opvolger of eventuele nationale cap and trade systemen).

Het grootste nadeel is dat REDD meer carbon credits op de markt doet komen, zodat de prijs voor emissierechten daalt. Dat maakt dure innoverende oplossingen in de geïndustrialiseerde landen zelf minder snel rendabel. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat een daling van de prijs van emissierechten de reden is dat ook grote vervuilers graag met het plan instemmen.

Vermindering van de druk om te innoveren is nog prangender nu het effect van REDD waarschijnlijk beperkt is. Als door REDD in regenwoud A 80 bomen minder worden gekapt voor verkoop en 20 minder voor eigen gebruik, zorgt de gelijkblijvende vraag ervoor dat tegelijkertijd in regenwoud B 80 bomen worden gekapt voor de verkoop en de bewoners van regenwoud A hun kachel stoken met olie in plaats van hout. REDD zal wel het platbranden van bossen voor landbouw beperken.

Hiernaast beloont REDD de landen met de meeste drang om bomen te kappen. Landen die in het verleden programma’s ter bescherming van het regenwoud hebben ingevoerd (e.g. Costa Rica) kunnen niet geloofwaardig stellen dat hun bossen zonder REDD zullen worden gekapt. De miljarden die aan de verkoop van emissierechten valt te verdienen, gaan aan hun neus voorbij.

Ten slotte zijn er praktische vragen. Hoe wordt gemonitord of ook echt niet wordt gekapt? Waarom alleen bossen, en niet ook veengebieden of de oceaan? Aan wie moet het geld eigenlijk worden betaald?

En fin, de 193 wereldleiders lurken na afloop van de conferentie ongetwijfeld tevreden aan hun klapsigaar.
UPDATE: de VS, Noorwegen, Japan, de UK, Frankrijk en Australië hebben USD 3,5 mld toegezegd, op voorwaarde dat een bredere overeenstemming wordt bereikt in Kopenhagen.

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: