Laat niet als dank voor het aangenaam verpozen…

door GB op 08/11/2011

in Haagse vierkante kilometer

Post image for Laat niet als dank voor het aangenaam verpozen…

Op dit blog is al eens eerder geconstateerd dat het initiatiefvoorstel de laatste jaren een opmerkelijke opmars heeft doorgemaakt. Nu het instrument van de motie inmiddels redelijk bot is geworden, knutselt een beetje Kamerlid dat wil opvallen tegenwoordig een eigen wetsvoorstel in elkaar. Voor de politieke aandacht is het niet eens nodig dat zo’n voorstel ook daadwerkelijk in stemming komt. Gevolg is wel dat er inmiddels een kerkhof aan politiek uitgewerkte ideeën aanhangig is in de Tweede Kamer. Vaak voorzien van de namen van politici waarvan alleen Bert van den Braak van parlement.com in de gaten houdt of ze nog leven.

Hoe komen we van hun initiatiefvoorstellen af? Hansko Broeksteeg schreef er in het NJB (2011/1874) een aardig artikel over, dat om onnavolgbare redenen door de NJB-redactie gekwalificeerd werd als ‘Praktijk’.

Het artikel beschrijft om te beginnen de huidige gang van zaken waarbij fractiegenoten de behandeling van een voorstel kunnen overnemen door een brief naar de Voorzitter te sturen en waarbij fractiesecretarissen verweesde voorstellen kunnen intrekken. Daarbij signaleert Broeksteeg een aantal problemen.

Allereerst bepaalt de Grondwet dat een door de Tweede Kamer in te dienen voorstel door het lid of de leden door wie het aanhangig is gemaakt ingetrokken kan worden (artikel 86 lid 2 Grondwet). Hier ‘fractiesecretaris’ voor in de plaats te lezen, gaat toch wel erg ten koste van de zogenaamde juridisch-normatieve functie van de Grondwet. Dat vereist toch tenminste een regeling in het Reglement van Orde van de Tweede Kamer.

Een dergelijke voorziening zou ook het tweede probleem kunnen ondervangen. Want waarom zouden Kamerleden elkaars voorstellen eigenlijk niet kunnen kapen? Gewoon een briefje naar de Voorzitter, met de mededeling dat de boel overgenomen en ingetrokken wordt.

Ten derde blijkt dat niet elke fractie voldoende hygiëne bezit om de voorstellen die ooit onder hun naam werden ingediend ook daadwerkelijk in te trekken. Daar zou een voorziening voor moeten worden getroffen. Broeksteeg suggereert de Voorzitter, al dan niet na overleg met het Presidium, voorstellen over te laten nemen en in te laten trekken. Een ander idee zou een soort valbijl-constructie kunnen zijn, zoals die nu al geldt voor moties: een motie waar langer dan twee maanden na de aanhouding ervan niets mee is gebeurd wordt geacht te zijn vervallen (artikel 69 lid 2 RvOTK).

Mij lijkt het wel een aardig idee om de voorstellen gewoon in stemming te brengen. Volgens mij kunnen Kamercommissies zelf besluiten dat voorstellen rijp zijn voor plenaire behandeling. De verweesde boedel van Joost Eerdmans kan dan eenvoudig de shredder in gestemd worden.

Overigens maakt het artikel wel nieuwsgierig naar de vraag of er in de Senaat ook een reservoir aan vergeten oprispingen stof ligt te vergaren. Die kans is veel minder groot, maar toch. Een korte zoektocht op de site van de Eerste Kamer leert dat daar alleen de noeste arbeid van Marijke Vos doelloos op de planken ligt. In 1994 stelde zij de Tweede Kamer voor om een voorstel over duurzaam hout bij de Senaat in te dienen. Daarna bleef ze de Senaat spammen met twee novelles, maar na haar vertrek uit de Tweede Kamer heeft niemand meer iets met dat voorstel gedaan.

Gelukkig zit ze inmiddels zelf in de Eerste Kamer…

{ 1 reageer… read it below or add one }

1 Martin Holterman 11/11/2011 om 17:33

Me dunkt dat het het handigst zou zijn om gewoon de eeuwenoude Angelsaksische traditie over te nemen: Alle wetsvoorstellen die aan het einde van het parlement (bij hun elk jaar, bij ons bij ontbinding of na vier jaar) nog niet zijn aangenomen, zijn van tafel.

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: