Last man standing

door PWdH op 19/09/2010

in Haagse vierkante kilometer

Vanmiddag sprak de laatste partijprominent zich uit. Herman Wijffels sluit niet uit dat het min- of meerderheidskabinet in aanbouw de toekomst in zal gaan als een staaltje van ‘vruchteloze, machteloze politieke geschiedenis’. Maar misschien is de ‘verdere Verelendung’ die het oplevert wel nodig om een doorbraak te bereiken: het inzicht dat het de vraagstukken van deze tijd niet kunnen worden aangepakt, zolang politieke partijen niet wedijveren op ideeën over wat het beste is voor het land, maar volstaan met het ondergraven van elkaars legitimiteit.

Ook zijn analyse over het CDA is helder. Tegen de achtergrond van het imploderende partijstelsel – dat, Lipset en Rokkan indachtig, vooral de scheidslijnen van de vorige eeuw weerspiegelt – gaat de keuze tussen een effectieve fusie met de VVD of het blijven spelen van een bemiddelende rol in het midden. Als heuse politicoloog trok Wijffels een assenstelsel te voorschijn met horizontaal sociaal-economische issues en verticaal de culturele en duurzaamheidsissues: de plek van het CDA is niet die van VVD-light rechtsonderin.

Wijffels nam dan ook in weinig aan de verbeelding overlatende bewoordingen afstand van de zittende partijleiding. Zijn taxatie dat de rechtse samenwerking het CDA electoraal waarschijnlijk niet veel zal opleveren, lijkt me overtuigend. PVV en VVD incasseren voor een in alle opzichten ‘streng’ beleid; het CDA krijgt de klappen van wie zich daarin niet kunnen vinden. De ijlings door Verhagen verzonden brief aan de leden van het CDA – dat het CDA toch echt een middenpartij is en van een rechts kabinet geen sprake zal zijn – deed Wijffels af met de voor Verhagen tamelijk dodelijke opmerking dat hij geneigd is meer af te gaan op wat mensen doen dan wat zij zeggen.

Wat het CDA dan moet doen? Zorgen dat we de openstaande rekening van de crisis zo betalen dat de verschillende groepen in de samenleving evenredig bijdragen. Inzetten op een omwenteling in de energievoorziening, zoals het conservatief-liberale kabinet in Engeland doet (en Duitsland al jaren). Een stevig integratiebeleid voeren omdat zoals Wijffels het treffend verwoordde er nog een grote voorraad bestaat aan mensen die we weliswaar ons land hebben binnengelaten, maar niet onze samenleving. En zorgen dat verpleegkundigen, leraren en politieagenten niet met stopwatches en managementrapportages in de weer moeten, maar zelf weer hun eigen vak meester zijn. 

Wijffels de last man standing, de laatste partijprominent die openlijk positie kiest omdat hij zijn partij terug wil. Die zo een inhoudelijke agenda uit zijn mouw schudt, op basis waarvan het CDA met argumenten coalitievorming met de PVV kan afwijzen. Ongetwijfeld spreekt hij voor velen en ongetwijfeld heeft hij gelijk dat als het tot een congres komt precies dat niet gaat gebeuren. Het maakte het interview des te dramatischer. Laten we in elk geval hopen dat we binnenkort niet opnieuw getuige zijn van de ‘zedenverruwing’ in het HRM-beleid van het CDA en uitsmijter Hillen ons komt voorhouden dat ook Wijffels aast op een baantje of anderszins niet loyaal is.

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

{ 1 trackback }

Vorige post:

Volgende post: