Ondertussen in Irak

door LD op 12/03/2009

in Buitenland

Als je tijdens een bezoek aan Youtube in het vakje “Search” het woord “Bush” intypt, is de eerste suggestie die de filmpjessite je doet “Bush shoe”. De verschillende filmpjes waarop te zien is hoe de weinig geliefde Amerikaanse president (inmiddels ex-president) wegduikt voor de door een Iraakse journalist gegooide schoenen zijn ware kijkcijferkanonnen. Sommige filmpjes zijn al miljoenen malen bekeken. De journalist, Muntazer al-Zaidi, werd een nationale held en een symbool van anti-Amerikaans verzet. George Bush zelf leek het allemaal nogal luchtig op te vatten. Handig ontweek hij de schoenen en terwijl toegesnelde gorilla’s Al-Zaidi afvoerden, sprak Bush kalmerende woorden: “Sit down, sit down, don’t worry about it.”

Muntazer al-Zaidi is vandaag door een rechtbank tot 3 jaar cel veroordeeld wegens geweldpleging tegen een buitenlands staatshoofd. Hoewel de maximale gevangenisstraf voor dit delict 15 jaar is en de journalist er dus veel slechter vanaf had kunnen komen, lijkt 3 jaar brommen disproportioneel zwaar voor een incident waarbij geen enkele gewonde viel en dat door het ‘slachtoffer’ met de nodige humor werd gebagatelliseerd. Er is dan ook hoger beroep ingesteld. Overigens zou de actie van Al-Zaidi in Nederland waarschijnlijk onder artikel 116 Sr – poging tot feitelijke aanranding van de persoon van een bevriend staatshoofd – vallen. Op dit delict staat maximaal 6 jaar gevangenisstraf.

Irak pretendeert tegenwoordig een democratische rechtsstaat, althans een in statu nascendi te zijn. Had dat gegeven wellicht tot vrijspraak van de journalist op grond van de vrijheid van meningsuiting moeten leiden? Met andere woorden: wordt het gooien van schoenen naar verachte personen door dat grondrecht beschermd? Het lijkt me van niet. Het gooien van voorwerpen naar posters of andere plaatjes van personen tegen wie men grote weerzin heeft – een Amerikaanse president, Osama bin Laden, Balkenende, een domme kroonprins – valt wat mij betreft als vorm van symbolic speech nog wel onder de uitingsvrijheid. Bij deze acties zullen zich geen ongelukken voordoen. Anders ligt dat met het gooien van voorwerpen (schoenen, vla, taarten) naar personen van vlees en bloed. Daarbij gaat het gewoon om een vorm van – weliswaar vaak licht – geweld. Dat is niet beschermenswaardig.

Zoals gezegd is door Al-Zaidi hoger beroep ingesteld. De hoger beroepsrechter heeft nu de ondankbare taak onder de ogen van de wereldpers te oordelen over de zaak van een man die in zijn eigen diepverdeelde land een heldenstatus heeft verworven. Laat de hogere instantie het vonnis van de rechtbank in stand, dan ligt het verwijt van Amerikaanse sympathie al gauw voor de hand. Kortom: ik zou niet graag in de schoenen van deze rechters staan.

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: