Ondertussen in Italië

door PWdH op 01/04/2009

in Buitenland

Enige tijd geleden werden al de pianisti aangepakt. Voortaan worden de geachte afgevaardigden van het Italiaanse volk biometrisch geidentificeerd alvorens zij hun stem mogen uitbrengen. Daarmee moet de praktijk van het pianospelen – het al leunend stemmen met de stemknop van een afwezige collega – voortaan tot het verleden behoren.

Al even revolutionair is de fusie tussen Forza Italia en de ‘post-fascistische’ Alleanza nationale (en een serie splinters) in Il Popolo della Liberta’, nog altijd bereikbaar via de url van Berlusconi’s oude vehikel: Hup Italië.

Berlusconi, de voormalig bouw- en mediamagnaat, of eigenlijk helemaal niet voormalig, want hij combineert die hoedanigheid nog altijd moeiteloos met die van premier, zijn we altijd geneigd wat meewarig te bekijken. Vanwege zijn voorliefde voor vorm boven inhoud bijvoorbeeld. We vinden hem bovendien het prototype leider van ‘onder de knoflookgrens’. Niet alleen laat hij zich pakken op maat, maar ook wetten op maat maken, zodat de door hem als linkse maffia geidentificeerde rechterlijke macht hem lekker niet kan vervolgen.

Toch krijgt hij voor elkaar wat niemand kan: de langstzittende kabinetten in de naoorlogse Italiaanse geschiedenis en nu heel ‘rechts’ verenigd in één partij onder zijn leiding. Nu alleen nog de bevoegdheid om ministers eigenhandig te ontslaan, en de drieënzeventigjarige multimagnaat kan tevreden met pensioen.

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: