Ondertussen in Karlsruhe

door SV op 09/05/2010

in Buitenland, Rechtspraak

We leven in een interessante tijd, die met name onze degelijke oosterburen slapeloze nachten bezorgt. De slapeloze uren kunnen enkelen van hen besteden aan het weerleggen van de claim van vier economen en een gepensioneerde professor. Dit weekend weigerde het Bundesverfassungsgericht (BverfG) een gevraagd verbod voor het meedoen aan de noodhulp aan Griekenland. Eisers hadden gesteld dat die noodhulp niet alleen in strijd zou zijn met de no bail-out clausule in het Werkingsverdrag (art. 125 VwEU), ook zou het instemmingsrecht van het Duitse volk en het recht op eigendom in het geding zijn.

Het BverfG overweegt dat zij geen kennelijke onrechtmatigheid ziet; de beslissing lijkt echter met name gestoeld op de zeer ernstige gevolgen van een verbod op noodsteun. De klacht wordt de komende maanden ten gronde behandeld.

De Financial Times schrijft dat de klacht ten gronde kansrijk is:

“Professor Christian Calliess of Berlin’s Free University, says the key is the “no bail-out” clause in the 1992 Maastricht treaty that laid the foundations for the euro, confirmed in a decision by the constitutional court as fundamental to its acceptance of that treaty. It is therefore legally “a vital part of maintaining price stability and currency stability”, he says. “This stability should be guaranteed by the German government.”

In het Europeesrechtelijke argument kan ik mij vinden. Bepaalt art. 125 VwEU niet: “De lidstaten zijn niet aansprakelijk voor de verbintenissen van centrale overheden, […] en nemen deze verbintenissen niet over.“? Daar doet weinig aan af dat op de voet van art. 122 VwEU de Raad “[i]n geval van moeilijkheden of ernstige dreiging van grote moeilijkheden in een lidstaat, die worden veroorzaakt door natuurrampen of buitengewone gebeurtenissen die deze lidstaat niet kan beheersen, […] op voorstel van de Commissie, onder bepaalde voorwaarden financiële bijstand [kan] verlenen.” Art. 122 moet ten eerste worden uitgelegd in het licht van de no bail-out verplichting, zo impliceert een verklaring bij het Verdrag van Nice. Ten tweede ziet art. 122 op besluiten van de Raad, terwijl de noodhulp aan Griekenland voorasnog niet op voorstel van de Commissie is besproken. En als dat gerepareerd zou worden, rijst nog de levensgrote vraag of dit nu een “buitengewone gebeurtenis” is die Griekenland niet kon beheersen.

Zonder diepe kennis van het Duitse recht te hebben: ik kan mij minder vinden in de geclaimde schending van de Duitse grondwettelijke rechten van soevereiniteit en eigendom. Het BverfG hechtte in haar Lissabon-Urteil veel belang aan de Duitse soevereiniteit. Die lijkt hier niet in het geding te zijn. Integendeel: de Duitse regering heeft zich juist niet gebonden gevoeld door de no bail-out clause. Vrijwillige instemming met het redden van onder andere Duitse banken door een crediteur van die banken te ondersteunen, ondermijnt de soevereiniteit en het eigendom van het Duitse volk niet meer dan een rechtstreekse injectie in die banken.

De kwestie zal de komende maanden ongetwijfeld vaker besproken worden, zeker nu ook Portugal en Spanje door lagere rating in liquiditeitsproblemen kunnen komen. “Interessante tijden” is wat een Chinees zijn vijand toewenst. Met name de Duitsers voelen deze oosterse wijsheid al goed aan.

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

{ 1 trackback }

Vorige post:

Volgende post: