Ondertussen in Kopenhagen

door SV op 07/12/2009

in Buitenland

Het zal u niet zijn ontgaan dat deze week ambtenaren en wereldleiders (zoals altijd ondersteund door de nodige filmsterren) in Kopenhagen proberen een akkoord te bereiken over een opvolger van het Kyoto-protocol.

Ter herinnering: in het Kyoto-protocol worden de deelnemende landen opgesplitst in rijke Annex I landen, en overige landen. De landen in Annex I verplichten zich de uitstoot van vier broeikasgassen te beperken (met gemiddeld 5,2%) ten opzichte van 1990. De nationale emissiequota zijn vervolgens verdeeld over de grootste industriele ondernemingen. Deze hebben de emissierechten (nu) gratis gekregen, maar als ze willen uitbreiden, of op andere wijze hun quotum denken te overschrijden, kunnen zij emissierechten bijkopen. Bijkopen kan niet alleen bij landen of ondernemingen die emissierechten over hebben – emissierechten kunnen ook worden gemaakt, bijvoorbeeld door Annex I landen (of geautoriseerde private bedrijven) die investeren in emissiebeperkende projecten in ontwikkelingslanden. Het achterliggend plan is dat door het gestaag verminderen van quota de prijs van emissierechten langzaam stijgt, zodat op termijn slechts de minst milieubelastende en meest noodzakelijke industrieen blijven bestaan.

Helaas loopt het Kyoto-protocol slechts van 2008 tot 2012. Annex I landen staan nu niet te trappelen zich te verbinden hun CO2 reductie sterk te verminderen, deels door de huidige crisis. Hoe lager immers de emissiedoelstelling, hoe meer credits uiteindelijk moeten worden gekocht van andere landen. Ter illustratie: van China (een niet Annex I land) wordt verwacht dat deze projecten opzet om emissierechten te “produceren”; hiertoe is China graag bereid, maar het verwacht hiervoor wel een bijdrage van $400 mld.

Complicaties zijn er in ruime mate. Om maar enkele voorbeelden te noemen: het Kyoto-protocol bevat geen bestraffingsmechanisme voor landen die niet aan de gestelde vereisten voldoen (al is afgesproken dat landen die niet hebben voldaan aan hun Kyoto-doelen, in een volgende ronde een 30% hogere reductie zullen moeten realiseren, is onduidelijk hoe dit werkt bij verlenging in Kopenhagen); voor zover mij bekend, gaan de Europese landen door liberaal inkopen van emissierechten, en niet door eigen innovatie, de Kyoto-doelen halen; er zijn dermate veel emissierechten uitgegeven, dat de prijs te laag is om innovatie noodzakelijk te maken; vaak is onduidelijk of de projecten die in ontwikkelingslanden worden opgestart niet hoe dan ook zouden zijn opgestart.

Ondanks alle complicaties is het Kyoto-marktsysteem wel haalbaar en combineert daarbij verschillende voordelen. Het systeem maakt immers dat de vervuiler betaalt, de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen terwijl tegelijkertijd innovatie wordt gestimuleerd op bedrijfsniveau (in plaats van middels stalinistische vijfjarenplannen).

In de loop van deze week zal duidelijk worden of de verschillende landen zullen doorgaan op de ingeslagen weg, of kiezen voor de “God voor ons allen” route.

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: