Over oppositionele obstructie

door MD op 21/09/2010

in Buitenland, Grondrechten

De Senaat van de Verenigde Staten gaat waarschijnlijk binnenkort stemmen over de intrekking van het beruchte ‘don’t ask, don’t tell’-beleid van het leger. Aangezien dat beleid tot nog toe als grondslag heeft gediend voor het ontslag van zo’n 13.000 militairen op de enkele grond dat hun homoseksuele geaardheid, op welke wijze dan ook, was uitgekomen, is dit mogelijkerwijze een grote stap voorwaarts voor mensenrechten voor militairen, dan wel een grote stap achterwaarts voor het Amerikaanse leger. Het is maar waar je staat, hoewel het laatste standpunt op dit blog waarschijnlijk weinig beleden zal worden.

Een hobbel die eerst nog wel genomen moet worden is het doorbreken van een Republikeinse filibuster in de Senaat. Deze beruchte obstructietactiek is op dit weblog eerder uitvoerig aan de orde geweest. Aangezien het Huis van Afgevaardigden de afschaffing van het don’t ask, don’t tell-beleid echter heeft gekoppeld aan de jaarlijkse militaire begroting, lijkt me dit uiteindelijk geen probleem te mogen zijn. Juist ook de Republikeinen zullen er immers niet verantwoordelijk voor willen zijn dat het leger het een tijdje met stenen en zelfgemaakte speren moet doen.

De vraag is dus welke trucs ze nog uit de kast kunnen halen om te voorkomen dat het leger in hun ogen ernstige schade oploopt. In de categorie algemene vertragingstactieken kan als eerste rollcalling worden genoemd. Dat is het eindeloos laten checken of er wel een quorum is door alle namen bij langs te gaan. Ter aanvulling hierop kan eventueel afgezien worden van het tekenen van de presentielijst, als daardoor het quorum juist niet gehaald wordt. En om het feest helemaal compleet te maken kunnen er eindeloos allerlei andere procedurevoorschriften ingeroepen worden, aangezien dan zekergesteld moet worden dat die niet overtreden zijn.

Iets minder feestelijk, maar wel erg effectief, was overigens de voor mij nieuwe tactiek van het plegen van een bommelding, zoals onlangs in op Aruba gebeurde. Ik had al wel eens gehoord van het afsteken van een rookbom in het Oekraïense parlement (klik hier voor de fotoserie) en van parlementaire vechtpartijen aldaar en in Mexico, Suriname, Rusland, Zuid-Korea, Irak en Indonesië, maar nog niet van heuse parlementaire ontruimingen.

Terug naar de Verenigde Staten. Uiteraard helpt dit soort formele obstructie allemaal niet, aangezien het voorwerp van debat nu juist de militaire begroting is. De Republikeinse Tom Poes moet dus een inhoudelijke list verzinnen. Een mogelijkheid is het eerder door GB op dit weblog gemelde indienen van eindeloos veel erg sympathiek geformuleerde amendementen, die dan allemaal weggestemd moeten worden. Juist in aanloop naar de tussentijdse verkiezingen lijkt dit een handig wapen te kunnen zijn, en lijkt het er inderdaad ook op dat deze tactiek gevolgd gaat worden. De populariteit van de Democraten staat al een tijdje ernstig onder druk. Wellicht kunnen de Republieken hen zo aan een laatste zetje in de rug richting de afgrond van de parlementaire minderheid te helpen?

{ 5 reacties… read them below or add one }

1 RvdW 21/09/2010 om 18:34

De analyse hierboven lijkt me toch niet helemaal juist. Het dreigende verlies van de Democraten tijdens de midterm verkiezingen is met name te wijten aan het verschil in enthousiasme tussen Republikeinse en Democratische geregistreerde kiezers, niet aan de lage populariteit van de Democratische Partij. Immers, de populariteit van de Republikeinen staat er net zo beroerd voor (http://www.gallup.com/poll/142898/Job-Approval-Ratings-Low-Parties-Congress.aspx). Het lijkt een weinig verstandige zet om nu het enthousiasme van de Democratische basis aan te wakkeren door een maatregel dwars te bomen waar 70 procent van de Amerikaanse bevolking achter staat (http://www.gallup.com/poll/127904/broad-steady-support-openly-gay-service-members.aspx). Als de Amerikaanse kiezer, en zeker de onafhankelijke kiezer, ergens een hekel aan heeft, dan zijn het wel obstructieve politieke spelletjes. De Republikeinen hebben er meer baat bij het debat te laten gaan over de hervorming van de gezondheidszorg en het extreem hoge werkloosheidscijfer.

2 MD 21/09/2010 om 22:55

Dank voor je reactie RvdW. Ik neem graag van je aan dat de diepere oorzaak voor dreigende verlies van de democraten schuilt in een gebrek aan enthousiasme en niet in de lage populariteit als zodanig schuilt. Maar geef toe, erg veel helpen doet het niet.

Wat je tweede punt betreft: Wellicht weet je beter dan ik waar de onafhankelijke Amerikaanse kiezer een hekel aan heeft dan ik, maar dat was hoe dan ook mijn punt niet. Evenmin heb ik iets gezegd over de populariteit van de afschaffing van het ‘don’t ask, don’t tell’-beleid als zodanig. Ik geef slechts weer wat ik gelezen heb en probeer een staatsrechtelijke context te schetsen waartegen dit geplaatst moet worden. Ik constateer dan ook slechts dat ze het ogenschijnlijk van plan zijn en vraag me vervolgens af het een middel is waarmee ze de verkiezingen kunnen winnen. Als ik je goed begrijp is het antwoord op de laatste vraag van het stukje dus ‘nee’?

3 MD 22/09/2010 om 08:31

Update: De Republikeinen in de Senaat hebben hun filibuster toch niet opgegeven, terwijl de meerderheid om die te verbreken met 56 niet groot genoeg was:
http://www.boston.com/news/nation/washington/articles/2010/09/22/gop_blocks_repeal_of_dont_ask/
Voorspeld wordt nu dat de stemming over het ‘don’t ask, don’t tell’-beleid pas weer plaats kan vinden na de mid-term elections.

4 RvdW 22/09/2010 om 13:30

Precies, ik had mijn reactie kunnen beperken tot “nee”!

Overigens doen de betere Amerikaanse pollsters, zoals Gallup, Rasmussen en PPP, geweldig werk v.w.b. het in kaart brengen van de gevoelens van de kiezer. Zie ook de nadere analyses van Nate Silver op fivethirtyeight.blogs.nytimes.com voor wie wil weten hoe je verkiezingen wint.

5 MD 22/09/2010 om 15:04

Goed tip. Dank!

Reactie achterlaten

{ 1 trackback }

Vorige post:

Volgende post: