Paths of Glory? Band of Brothers! Filmreview

door GB op 22/03/2009

in Recensies

Paths of Glory, hier eerder besproken, is vanuit constitutioneel perspectief interessant om zijn verrotte chain of command die in het zadel wordt gehouden door een geperverteerd rechtssysteem. Het aristocratische ‘high command’ dineert en walst ver van het front, terwijl de dienstplichtige sloebers alleen maar hun loopgraaf uit geschoten worden ter meerdere eer en glorie van, ja, waarvan eigenlijk. Er is één rechtschapene: kolonel Dax. Hij tijgert voor zijn troepen uit en komt voor ze op. Dat maakt hem echter ongeschikt om promotie te maken.

Paths of Glory heeft een tegenhanger: Band of Brothers. Paths of Glory bevatte zoveel antimilitaristische elementen dat de Franse overheid de vertoning lange tijd voorkwam en Franco verbood de film gewoon. Band of Brothers, daarentegen, is alles behalve een antimilitaristische serie. Het beste wat de Amerikaanse filmindustrie te bieden heeft, wordt in stelling gebracht om ‘the real American soldier’ in beeld te brengen en te eren.

Toch zijn wel er overeenkomsten. Niet alleen moeten in beide producties de Duitsers worden teruggeschoten naar de Heimat, ook in Band of Brothers komen leiderschapsproblemen voor. Sterker nog: Band of Brothers geeft mooi illustratiemateriaal bij het vraagstuk van de selectie van een leider.

Lees verder

Allereerst is er – net als in Paths of Glory – sprake van een incompetente leider, Sobel, die niet weg te krijgen is. Hoe je het wendt of keert: Sobel staat aan de basis van de karaktervorming van de Brothers. Als aan zijn positie geknaagd wordt, is hij zelfs bereid om de krijgsraad in te zetten om zijn positie te handhaven. Anders dan in Paths of Glory komt het zo ver niet. Sobel wordt vlak voor D-Day weggepromoveerd.

Daarna neemt de ‘rechtschapene’ van Band of Brothers het over: Richard Winters. Ook hij tijgert voor zijn troepen uit (aflevering 5, ‘Opheusden’) en geniet hun volle vertrouwen. Het promotiesysteem van het Amerikaanse leger stuwt Winters echter omhoog naar hogere rangen en papierwerk, omdat betoonde dapperheid in het veld en inzicht reden voor promotie is.

Juist omdat dit het selectiecriterium is, wordt op een gegeven moment (aflevering 7, ‘Foy’) een soort adelborst met strakke leren handschoenen tussen de Brothers geparachuteerd: Norman Dike. Afgestudeerd in Yale, zoon van New York State Supreme Court rechter. Hij is naar het front gestuurd om gevechtservaring op te doen, maar is duidelijk bestemd voor de hogere echelons. De Brothers vertrouwen hem niet, omdat hij een verveelde indruk maakt en besluiteloos is. Hij overlegt liever dan dat hij troepen aanvoert. Ze geven dit aan bij Winters, maar die kan er ook niets aan doen vanwege de ‘hogere connecties’.

Gevolg is wel dat bij de slag om Foy onnodig doden vallen omdat Norman Dike inderdaad incompetent leiding geeft. Althans, heel handig is het niet om bij de eerste de beste tegenslag meteen achter een hooiberg te duiken om met de veldtelefoon contact te zoeken met de leiding terwijl de Duitsers zo hun artillerie kunnen richten. Winters komt dan zo’n beetje zelf het bos uitrennen om leiding te geven aan zijn jongens, maar wordt tegen gehouden. Iemand anders neemt het over, en de inname van Foy wordt dan alsnog voltooid.

De leiderschapissues in Band of Brothers laten zien dat een wijziging van de omstandigheden een ander type leider vereist. Sobel was geschikt als ‘bad cop’ tijdens de training, maar ongeschikt in het veld. Winters was uitermate geschikt in het veld en dus nodig in de hogere rangen. Dike’s neiging tot overleg en afstemming maakte hem ongeschikt om gevechtstroepen aan te voeren. Geen inspraak aan het front. Dat werd wel herkend, maar leidde pas tot consequenties als er daadwerkelijk doden zijn gevallen.

Band of Brothers illustreert dat in oorlogssituaties andere leiders naar voren geschoven (moeten) worden: besluitvaardige. Daarbij komt het dan nog meer dan anders aan op de karaktereigenschappen van de leider. Wat de consequenties kunnen zijn als het daar misgaat illustreert Paths of Glory.

Van Madison, één van de Founding Fathers, wordt gezegd dat hij een constitutioneel systeem ontworpen heeft, ‘essentially to be run by devils’. Voor leiderschapsstructuren in een vechtend leger geldt dat in ieder geval niet. In hoeverre het niet geldt voor een staat in oorlog, valt te bezien.

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

{ 1 trackback }

Vorige post:

Volgende post: