Politiek als emotioneel signaleren

door WVDB op 14/03/2012

in België

Post image for Politiek als emotioneel signaleren

Getroffen door een ware tragedie, werden de Belgen vandaag vergast op een ongelofelijk mediaspektakel. Ik wil hier hoegenaamd geen afbreuk doen, of beter: erkentenis ontzeggen, aan het lijden van betrokkenen, maar stel me de vraag waarom politici hier toch bliksemsnel appel geven om hun deelneming te betuigen – hoe meer publiek hoe liever. Reizen af naar de plaats van de ramp, Zwitserland, onder meer: premier, Vlaams ministerpresident, en de burgemeester van een der getroffen plaatsen. Wat noopt politici om zich dermate actief op de voorgrond te plaatsen bij dergelijke tragedies? Collectieve rouwbetoningen, publieke communiqués allerhande, men kan zich afvragen in hoeverre sereniteit een wezenlijk onderdeel vormt van oprechte empathie?

Pincione en Teson argumenteren in hun boek Rational Choice and democratic deliberation dat politici vaak symbolisch gedrag vertonen,  dat, gegeven een zekere graad van politieke onwetendheid, de politieke praktijk beheerst, en wars staat op enige utilitaristische analyse. Dit symbolisch gedrag, in bepaalde omstandigheden bepaald contraproductief, omschrijven zij als ‘political posturing’ of politieke aanmatiging. In de mate waarin onze hedendaagse politiek een moreel pluralisme vertegenwoordigt, is het best zinvol vanuit het standpunt van de politicus om zich een bepaalde symboliek eigen te maken, een emotioneel signaal te verzenden, dat hopelijk zo breed mogelijk resoneert. De rol van emotie is gegeven de lage kostprijs van stemgedrag, bijzonder groot, zo stelde Drew Westen in The political brain.

Bijgevolg is het dus bepaald logisch dat politici zich in dit soort – nogmaals absoluut schrijnende – gevallen zich gedragen als een paternalistische, bezorgde, en emotionele burgervader. Herkenbaarheid als verkiezingsstrategie, dwingt elke partij tot een graad van populisme. Maar het noopt een constitutionalist wel tot het nadenken over (ir)rationaliteit in het democratische besluitvormingsproces. Een gerationaliseerd besluitvormingsproces laat enerzijds de ruimte aan het democratische politieke primaat om ideologische keuzes te maken, maar vereist daar anderzijds een verantwoording voor (Popelier, ‘de (ir)rationele wetgever’, 2007). De mate waarin die verantwoording daadwerkelijk wordt gedragen, moet zich toch houden voor argumenten inzake discourse failure en political ignorance. Anders ontneemt men de fundamentele democratische sanctiemogelijkheid, of herleidt men het begrip accountability tot geringe proporties.

 

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: