Rahmbo in Chicago

door AL op 15/02/2011

in Buitenland

Chicago’s bijnaam is de “Windy City.” Die bijnaam heeft de stad niet alleen omdat het er wel eens hard kan waaien. Rahm Emanuel, de voormalige chief of staff van het Witte Huis van Obama (die, naar het schijnt, het daar ook wel eens hard heeft laten waaien—vandaar zijn eigen bijnaam “Rahmbo”), heeft dat de afgelopen weken aan den lijve ondervonden. Emanuel hoopt dit voorjaar verkozen te worden tot burgemeester van Chicago. Zijn medekandidaten probeerden hem van het stembiljet af te procederen. (Dit is trouwens een beproefde methode: Obama schijnt dit spel goed te hebben beheerst tijdens zijn eerste campagne voor senator in de staat Illinois).

Wat is het geval? Om verkiesbaar te zijn voor het ambt van burgemeester moet Emanuel gedurende het jaar voorafgaand aan de datum van de verkiezingen inwoner van de stad zijn geweest. En daar leek de schoen te knellen. Zijn tegenstanders betoogden dat hij, door van januari 2009 tot en met oktober 2010 (de periode dat Emanuel diende als chief of staff in het Witte Huis) in Washington, DC, in een huurwoning te wonen, zijn inwonerschap van Chicago had opgegeven. Emanuel betoogde dat hij nooit de intentie had om zijn inwonerschap van Chicago op te geven en gaf aan dat hij onroerend goed bezat in Chicago (dat hij weliswaar verhuurde), hij persoonlijke spullen had laten staan in dat onroerend goed (een televisie, wat kleding en een piano) en inkomstenbelasting bleef betalen in de staat Illinois.

Emanuel overtuigde de Board of Election Commissioners of the City of Chicago. Zijn tegenstanders gingen in beroep bij de rechter en wonnen in hoger beroep: om inwoner te zijn diende Emanuel fysiek in de stad te wonen. Het Hooggerechtshof van de staat Illinois sprak op 27 januari 2011 het verlossende laatste woord. Emanuel voldoet wel degelijk aan de vereisten voor kandidaatstelling voor het burgemeesterschap van Chicago. Afgaand op een precedent uit 1867 gooide het Hooggerechtshof het oordeel van de beroepsrechter met niet mis te verstane bewoordingen uit het winderige raam:

Thus, our review of the appellate court’s decision in this case begins not where it should, with an assessment of whether the court accurately applied established Illinois law to the particular facts, but with an assessment of whether the appellate court was justified in tossing out 150 years of settled residency law in favor of its own preferred standard.  We emphathically hold that it was not.

Die 150-jarige vaste rechtspraak betreffende inwonerschap houdt het volgende in. Om “residency” te verkrijgen dient een persoon (1) fysiek aanwezig te zijn, en (2) de intentie hebben om op die plaats te verblijven als zijnde het een permanent thuis. Als “residency” eenmaal is verkregen, verschuift de test van fysieke aanwezigheid naar “abandonment.” De veronderstelling is dat “residency” voortduurt, totdat het is opgegeven. En dat is, aldus het Hooggerechtshof, uiteindelijk een kwestie van intentie. Uit de beschikbare documentatie en getuigenissen leidde het Hooggerechtshof af dat Emanuel nooit de intentie heeft gehad om het inwonerschap van Chicago op te geven.

Emanuel’s kandidatuur mag dus voortgaan. Het is nu aan de inwoners van Chicago om te besluiten of Rahmbo’s wind hard door de stad mag gaan waaien.

Aart Loubert

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: