Reactie Hoge Raad op de afgeketste benoeming van Aben

door GB op 05/01/2012

in Haagse vierkante kilometer

Post image for Reactie Hoge Raad op de afgeketste benoeming van Aben

Ter gelegenheid van de installatie van drie nieuwe vice-presidenten stak de president van de Hoge Raad, Corstens, een gloedvolle rede af over de betekenis van de rechtsstaat. De kwestbaarheid van de rechtsstaat en met name de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht liet zich makkelijk illustreren met de muilkorving van de rechterlijke macht, zoals die in Hongarije steeds openlijker plaatsvindt. Tegen die achtergrond deed Corstens ook even de luiken open over de recente commotie omtrent de afgeketste benoeming van mr. Aben in de Hoge Raad. Aben kwam volgens de tot nog toe gebruikelijke procedures in aanmerking voor een benoeming, maar werd tijdens een besloten commissievergadering van de Tweede Kamer getorpedeerd door de PVV (mede mogelijk gemaakt door CDA en VVD). De Hoge Raad schrapte toen zelf de naam en niemand wist er iets van totdat Folkert Jensma de kwestie in de openbaarheid bracht. Corstens daarover:

Ook in de benoemingsprocedure voor raadsheren in de Hoge Raad die in de media de laatste tijd enige aandacht kreeg, komt het machtsevenwicht tot uitdrukking. De Hoge Raad is verantwoordelijk voor het opstellen van een aanbeveling van kandidaten, de Tweede Kamer is verantwoordelijk voor de voordracht en uiteindelijk is de regering de voor benoeming verantwoordelijke instantie. De aanbeveling van de Hoge Raad is uitsluitend gebaseerd op de inhoudelijke kwaliteiten en specialismen van de kandidaten en is afgestemd op de behoeften in dit verband van de Hoge Raad. Gelukkig wordt de aanbeveling meestal unaniem gevolgd door de Tweede Kamer en de regering. In het recente verleden liepen de hazen in dit verband soms anders. Dan rijst de vraag wat wijsheid is. In het ene geval kan de tegenwind overwonnen worden, dan is het goed standvastig te zijn. Maar, om een op deze stormachtige januaridag passende metafoor te gebruiken: welbewust het oog van een orkaan instappen in de aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat de kandidaat daaruit ernstig beschadigd van de radar zal worden weggeslingerd zou niet van wijsheid getuigen. Het te verwachten resultaat en de te verwachten schade aan de institutie zijn ook belangrijke elementen bij deze afweging.

Kort en goed: de Hoge Raad schatte in dat het een hoop commotie zou opleveren waarbij het ook nog eens niet zeker zou zijn of Aben uiteindelijk benoemd zou kunnen worden. Een kwestie van op tijd je knopen tellen. Corstens sluit dan ook af met een oproep ‘de rechtsstaat’ niet te snel in stelling te brengen als een ‘hoera voor je eigen gelijk.’

De opstelling van Corstens is zeker te begrijpen. Zijn impliciete constatering dat de fout niet bij de Hoge Raad begint, maar in eerste instantie bij de PVV ligt en dan zeker ook bij CDA en VVD die zich om de lieve coalitievrede wille de PVV gesteund hebben, is zonder meer terecht. Het is zelfs voorstelbaar dat zij de Hoge Raad eigenlijk voor een voldongen feit hebben geplaatst, terwijl een onterechte smaadcampagne over Aben even zeker werd ingeschat. De huidige openheid van Corstens nu is verder ook zeer te waarderen.

Maar hij komt wel te laat, volgens mij. Door mee te werken aan de stille aftocht is ook voorkomen dat zich andere maatschappelijke krachten hebben losgemaakt die pogingen hadden kunnen ondernemen om de fracties van met name VVD en CDA onder druk te zetten. Niet dat daar altijd veel van verwacht hoeft te worden, maar uitgesloten is het ook niet. Zeker niet in zaken waar geen duidelijke afspraken over gemaakt zijn. De platte CDA-motie om het EHRM weer terug in het hok te jagen is niet in stemming gekomen. En wat meer is: de achterliggende kiezers krijgen inzage in de kostprijs van de ‘gedoogconstructie’.

We hadden het, kortom, in ieder geval graag geweten. Dat is toch ook de reden waarom het eerste deel van de toespraak over Hongarije gaat?

Foto: Robert Jeffries

{ 3 reacties… read them below or add one }

1 Harry V. 05/01/2012 om 13:22

De Hoge Raad in oorlogstijd. Iemand?

2 Reinier Bakels 07/01/2012 om 17:54

Is die raadsheer die nu in plaats van Aben is benoemd eigenlijk niet beschadigd? Is het niet nog vervelender om door de PVV te worden goedgekeurd dan om door de PVV te worden afgekeurd? Had deze man of vrouw eigenlijk niet de benoeming moeten weigeren?

Intussen blijft hangen dat wat Aben heeft gedaan niet door de beugel kon. En dat is onzin. De man gaf zijn *juridische* visie op de noodzaak van het aanvaarden van het wrakingsverzoek (en deed dat niet eens in het openbaar, maar zijn notitie werd gelekt – ook al iets om vraagtekens bij te zetten).

Slachtoffer bij deze zaak is ook De Juridische Methode, die een *rationeel* oordeel beoogt te geven in het licht van wetgeving, jurisprudentie en literatuur. De politiek geeft nu de valse suggestie dat Aben een (subjectief) politiek oordeel heeft gegeven. Dat ondermijnt de rechtspraak (en het Parket bij de HR).

Als er iemand reden had tot kritiek op Aben was dat wel de wrakingskamer die over het wrakingsverzoek oordeelde. Want het advies van Aben maakte duidelijk dat die wél een politiek besluit nam, namelijk om de rechters toch maar te vervangen, omdat anders de pleuris was uitgebroken en Moszkowicz op *alle* TV-zenders had uitgeschreeuwd dat onze keurige rechtspraak een beestenbende is.

3 a.zecha 13/01/2012 om 21:04

Dat een minister van binnenlandse zaken in 2011 als zijn mening verkondigde dat op de WOB te vaak een beroep werd gedaan, was een duidelijk signaal dat – althans een deel van de Nederlandse media – haar taak om de burgers correct te informeren, daadwerkelijk op zich namen.
Dat de Hoge Raad deed wat ie deed hebben een aantal media bericht.

Niet-totalitaire staatsbestuurders hoeven mijns inziens weinig te vrezen bij een werkelijke effectieve persvrijheid.
Bovendien wordt daardoor in Nederland de kans op het nader brengen van een open democratie groter.
Voor een open democratie is zonder meer onverdachte en onafhankelijke betrouwbare informatie door deskundige “outsiders” mijns inziens noodzakelijk.
De lotgevallen van “klokkenluiders” zijn mijns inziens indicatief voor de “openheid” van onze democratie.
Onder van Vollenhoven bezat de Raad van Veiligheid een goede onafhankelijkheid die evident was in het rapport over de “schipholbrand’.

De wetgevers (de Tweede Kamer en de regering) staan als non-Uebermenschen niet te springen om hun eigen functioneel doen, laten en falen aan burgers prijs te geven.
Hier ligt voor de Nederlandse media een taak. De laatste tijd zijn er wat meer tekenen die hierop beginnen te wijzen.
a.zecha

Reactie achterlaten

{ 1 trackback }

Vorige post:

Volgende post: