Soevereiniteit, centen en confederalisme

door MD op 27/10/2011

in Europa

Post image for Soevereiniteit, centen en confederalisme

De Europese regeringsleiders zijn er weer voorlopig uit. Het reddingspakket en het Europees Financieel  Stabiliteitsfonds worden weer groter, Griekenland, Italië en een aantal andere lidstaten moeten nu echt-echt bezuinigen en de banken raken nu echt veel geld kwijt. De details moeten nog duidelijk worden en ik ben absoluut geen financieel specialist, maar grofweg komt het op het volgende neer: De banken schelden Grienkenland vrijwillig 50% van de schulden kwijt, het noodfonds wordt uitgebreid met garantiestellingen tot 1.000 miljard (dat schijnt 1 triljoen te zijn, maar bij dit soort Dagobert Duckbedragen weet ik dat nooit zeker) en een aantal financieel zwakke lidstaten wordt ‘geholpen’ met het op orde krijgen van de staatsfinanciën. EU-oberserver kopt ‘Germany makes Greece pay with sovereignty for new bail-out’. Wat mij echter opvalt is dat die conclusie juridisch gezien niet opgaat. Alle afspraken die ik heb gelezen zitten in de sfeer van ‘vrijwilligheid’, welbegrepen eigenbelang en ‘hulp’.

Rutte’s spierballenbestuurder is er niet gekomen. De Europese economische regering ook niet. Het lijkt er überhaupt voorlopig niet op dat er significante bevoegdheden naar de Unie worden overgeheveld. In plaats daarvan is alles officieel vrijwillig. De lidstaten vergroten vrijwillig het garantiefonds, Griekenland vraagt zelfstandig om begrotingshulp van experts, Barroso moet er zonder enige bevoegdheid op toezien dat Berlusconi zijn (vrijwillige) beloften houdt en de banken stempelen vrijwillig af op de schuld van Griekenland. Als ieder zich vrijwillig aan deze afspraken houdt komt het kennelijk allemaal goed zonder dat formeel de soevereiniteit in het geding is geweest.

Ook wie niet zo gelooft in dit type formele redenering moet toegeven dat de onderhandelingen zijn gevoerd door de Europese regeringsleiders (en Barroso en Van Rompuy). Zoals dat de laatste jaren vaak gaat zijn de het lidstaten geweest die, met coördinerende hulp van Europese functionarissen, onderling afspraken hebben gemaakt. Confederaler kan het volgens niet worden. Onderlinge machtsverschillen leider er weliswaar toe dat sommigen moeten slikken wat anderen bedenken, maar dat is altijd zo in het internationale verkeer. Pas als een lidstaat besluiten door de strot worden geduwd is dat anders. Ik ben daarom benieuwd hoe het verder gaat. Misschien komen hardere en formelere maatregelen in zicht als een van de partners zich niet aan zijn afspraken lijkt te houden.

De eerste klachten over dat het allemaal niet genoeg is zijn inmiddels overigens alweer hoorbaar.

(Foto: consilium.europa.eu)

{ 3 reacties… read them below or add one }

1 PB 27/10/2011 om 15:16

Leuk dat je dit even opmerkt. Europa blijft toch een beetje een uit de klauwen gegroeide Europese overheid op een zeer zwak confederaal fundament. Het Primaat van de Europese (Grond)wetgever ligt immers bij de Europese Raad en bij de Raad van Ministers en niet bij de burgers van de Unie. Europa moet een slag maken van een gemeenschap van staten naar een gemeenschap van burgers, anders gaat zij aan haar gewicht ten onder.

2 Wouter 28/10/2011 om 20:05

Europese integratie is tot nu toe meestal gepaard gegaan met een crisis. Het sentiment is nu echter zo anti-Europees dat ik niet denk dat er grote stappen in deze richting genomen zullen worden. Zoals Juncker het al stelde: We weten precies wat we moeten doen, alleen niet hoe we daarna herkozen moeten worden. Soevereiniteitsoverdracht is helaas een vies woord geworden…

3 PB 28/10/2011 om 21:54

@ Wouter. Ik denk dat een uitruil goed mogelijk is. Een Federaal slagvaardig Europa met gekozen President en Senaat, en eigen uitvoeringsinstanties en rechterlijke macht, maar een duidelijke omschrijving en beperking van bevoegdheden, waarbij bepaalde onderdelen die Europa nu regelt worden teruggedraaid of uitgesloten.

Reactie achterlaten

{ 1 trackback }

Vorige post:

Volgende post: