Souters seat III

door GB op 13/05/2009

in Buitenland

Bij de selectie van een nieuwe rechter voor het Supreme Court wordt uiteraard het doopceel van genomineerde gelicht. Maar wat ook kan: het doopceel van de president zelf lichten. Als senator heeft Obama twee keer tegen gestemd. Zijn bipartisan-retoriek kan hij dus maar beter voor zich houden, aldus Karl Rove, die zelf zeer nauw betrokken was bij de selectieprocedures onder Bush.

Mr. Obama will pay a price for voting against Mr. Roberts and Samuel Alito after calling them “qualified” and lauding their temperament, humility, excellence, passion for the law, and respect for precedent. Both won confirmation with bipartisan support. By voting against well-qualified conservative nominees, Mr. Obama lost the ability to argue that a well-qualified liberal should be given the benefit of the doubt.

As senator, Mr. Obama also voted to allow a filibuster of Mr. Alito (which failed and the nomination came to a vote). So now as president, Mr. Obama can’t insist that his nominee has a right to a full Senate vote.

Achter het chagrijn over de handelwijze van senator Obama zit bij Rove trouwens vooral de frustratie dat liberals en Democrats een Supreme Court kandiaat van Bush zoveel heftiger aanpakten dan de conservatives en Republikeinen deden met de kandiaten van Clinton. De moral highground van waaruit Buh-administratie is benaderd doet nog altijd zeer bij Rove.

Bij het doorlichten van Obama kan je ook dieper graven: Obama als student, als president van Harvard Law Review en als docent Constitutional Law.

Wat levert dat dan allemaal op? Vooral dat Obama zijn kiezen eigenlijk goed op elkaar hield. ‘As law review president, Mr. Obama de-emphasized his own views and instead made himself a channel for those of others. His decision making was about the group sentiment and what the group majority might agree to,’ aldus Nancy McCullough, destijds ook lid van de redactie. Voor de rechter heeft hij volgens zijn collega’s iets vergelijkbaars op het oog: ‘Mr. Obama believes the court must never get too far ahead of or behind public sentiment.’

Maar vroeg of laat zal hij in een hokje moeten. Dat ziet er dan zo uit:

Former students and colleagues describe Mr. Obama as a minimalist (skeptical of court-led efforts at social change) and a structuralist (interested in how the law metes out power in society). And more than anything else, he is a pragmatist who urged those around him to be more keenly attuned to the real-life impact of decisions. This may be his distinguishing quality as a legal thinker: an unwillingness to deal in abstraction, a constant desire to know how court decisions affect people’s lives.

Obama heeft het allemaal wat handiger aangepakt dan Elena Kagan, nu een van de namen. Die heeft dertig jaar geleden als een student een paper geschreven en wordt daar nu op aangevallen.

Vorige post:

Volgende post: