Staatsraad Teeven: Liberale vriendjespolitiek of constitutioneel Stockholmsyndroom?

door GB op 13/02/2017

in Haagse vierkante kilometer, Uitgelicht

Post image for Staatsraad Teeven: Liberale vriendjespolitiek of constitutioneel Stockholmsyndroom?

Fred Teeven krijgt, naar verluidt, levenslang bij de Raad van State. Na de benoeming van Gerard Roes (de directeur-generaal die het bonnetje niet kon vinden) is dit de tweede keer dat ze op de Kneuterdijk het personenregister van het rapport van de Comissies-Oosting erbij gepakt hebben. Bovendien is het de derde keer, na de benoeming van minister Donner als vice-president, dat de benoemingsprocedure van de Raad van State onder vuur ligt.

Hoe word je in Nederland eigenlijk staatsraad? Volgens artikel 2 lid 1 van de Wet op de Raad van State benoemt de regering de staatraden bij Koninklijk Besluit, op voordracht van de Minister van BZK en in overeenstemming met het gevoelen van de Minister van Veiligheid en Justitie. Deze bewindslieden worden op hun beurt bediend door de Raad van State zelf. De Afdeling die versterking van de gelederen behoeft, plaatst een vacature in de Staatscourant ‘onder opgave van het profiel van de gezochte kandidaat’ en doet dan vervolgens een aanbeveling. Ondertussen voert de Tweede Kamer tenminste jaarlijks overleg met de vice-president. Dat ziet er op papier allemaal keurig uit, zeker in combinatie met de toezegging van destijds minister Hirsch Ballin dat er geen reden was om kandidaten van politieke partijen die nooit ministers hadden geleverd, uit te sluiten.

In de praktijk blijken de wegen van de benoemingen echter ondoorgrondelijker. De Nationale Ombudsman concludeerde reeds dat de partijpolitieke invloed in de benoeming van Donner transpanter had gekund. En de vacature waarop Roes gesolliciteerd moet hebben, is in de Staatscourant niet te vinden. Toch was hij de juiste man op het juiste moment. Minister Van der Steur verklaarde in antwoord op Kamervragen dat:

bij de Afdeling advisering van de Raad van State behoefte was aan uitbreiding van expertise op het gebied van algemene vraagstukken van wet- en regelgeving en specifiek de wijze waarop de kwaliteit van de wetgeving op de ministeries mede door de adviezen van de Afdeling advisering kan worden gewaarborgd.

Deze motivering past in een terugkerende klacht uit de jaarverslagen van de Raad van State. Een interne Werkgroep doorwerking van adviezen turft wat er eigenlijk gebeurt met de opmerkingen waar de staatsraden zo hun best op doen. En dat houdt niet altijd over, bleek uit de cijfers, zeker niet onder kabinetten-Rutte. Bovendien gaat dat negeren steeds onbeschaamder. Uit het jaarverslag over 2014:

Het valt daarbij op dat de regering in sommige zaken waarin zij het advies van de Afdeling niet wenst te volgen, volstaat met het herhalen van argumenten die al in de memorie van toelichting waren opgenomen. Een dergelijke reactie bevordert niet de dialoog die voor het wetgevingsproces wezenlijk is.

Een dergelijke aantijging moest de Raad van State natuurlijk onderbouwen. Dat doen ze met twee voorbeelden, van kennelijk de ergste gevallen. Het eerste is het Nader Rapport over de eigen bijdrage in de proceskosten na een strafrechtelijke veroordeling. Was getekend, I. Opstelten. Het tweede voorbeeld betrof de wijze waarop de Afdeling Advisering was afgescheept bij de eigen bijdrage voor gevangenen. Was getekend, F. Teeven.

Zo is het nog maar de vraag of de eventuele benoeming van Teeven alleen maar vriendjespolitiek is. Door juist van het Ministerie van Veiligheid en Justitie de mensen te betrekken die nodig zijn om serieuzer genomen te worden, lijkt het meer een kwestie van keep your enemies even closer. Of dat wel bijdraagt aan het gezag van de Raad van State, valt nog te bezien.

{ 1 reageer… read it below or add one }

1 Jan Vlug 14/02/2017 om 09:43

Inmiddels is er een petitie online tegen de benoeming van Teeven als staatsraad: https://teevenongeschikt.petities.nl/

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: