Tastbare Rechtsstaat II

door PB op 01/10/2010

in Varia

Ik heb een oom en tante. Gewoon normale mensen. Hard werken. Openhartig. Normen en Waarden. Echte CDA’ers.

Ze hadden veel gespaard: “voor de kleinkinderen”. Daar paste ze twee keer per week een dag op. De kinderen moesten immers werken. Dus het waren ook een beetje haar kindertjes. Die moesten een veilige goede toekomst hebben. En zo was het: de helft van het vermogen ging naar DSB en de helft naar Icesave. Plotseling was er nog maar een klein deel van het vermogen over.

Tsja, wat waren de normen die waren geschonden? Wat waren de waarden? Wie was er schuldig? Hoe werd er gehandhaafd? Niemand wist het. Nee, uiteindelijk gebeurde er niks… Ja, de bankiers hadden het goed. Nout Wellink blijft op zijn plaats. Scheringa ging rustig verder. Wouter Bos heeft al een mooie baan bij KNMG.

Maar ja, dat is alleen maar geld. Mijn oom en tante zijn geen materialisten. Het zijn idealisten. Echte mensen van de multiculturele samenleving. Samen leven, samen werken. Dat was echt hun motto. Dat gevoel werd echter heftig beproefd. Hij was hun dierbaarste kleinzoon. Patrick was gewoon op de verkeerde plaats op het verkeerde moment. Hij had niet moeten kijken naar dat meisje met de hoofddoek. Het ging mis.

Er waren natuurlijk wel vaker problemen geweest met het groepje jongeren. Bedreigingen waren er alom. En hij was al een keertje of twee in elkaar geslagen. Ja, de ouders hadden de politie ingelicht. Dan kwamen ze even voorbij, maakte een praatje en gingen weer verder. Ze moesten nog bonnen schrijven. Maar de problemen bleven.

Patrick durfde al eigenlijk niet meer naar buiten. Zeker ’s avonds niet. De ouders dachten aan verhuizen. Maar dit was hun buurt. Daar waren ze opgegroeid. Daar wilden ze oud worden. Maar dit was de druppel. Het was een vreemde vrijdagmiddag. De klappen vielen mee, maar de messteken maakten een einde aan Patrick’s beweegbare leven. Hij was verlamd.

De daders, tja. Twee ervan waren nog maar zestien. Ze waren bekend bij de politie en kregen een taakstraf. De hoofddader van 21 was al een keer of twee veroordeeld. Maar kreeg tot twee keer toe een voorwaardelijke straf. En ook deze derde keer duurde het niet lang voor hij in de wijk werd gezien. Het was weer een vrijdagmiddag. Patrick zat achter het raam van zijn huis. En wie zag hij daar buiten vrij en vrolijk in de straat: de dader. Hij liep vrij rond, maar Patrick zat vast achter de tralies van het raam. Hij keek naar zijn benen. Die deden het niet meer. Hij kon niet naar buiten… Hij zou ook niet kunnen vluchten als hij de dader zag… Hij was gevangen. Levenslang… Hij riep zijn moeder, die haar baan had opgegeven voor hem te zorgen…: “Mama, ben ik veilig”…… Zij wist niet wat ze moest zeggen. Alles in haar ontplofte. Maar haar moedergevoel overwon: “Ja jonge bij mij ben je veilig….”

Tja, mijn oom en tante. Nu stemmen ze samen PVV en zijn zij een gevaar voor de rechtsstaat…

{ 3 reacties… read them below or add one }

1 JAdB 01/10/2010 om 16:45

PB,

Jouw stuk lijkt – getuige de titel – een reactie te zijn op de eerder hier gepubliceerde bijdrage van Sebastiaan van der Lubben. Misschien begrijp ik het verkeerd, maar beweer je nu dat Van der Lubben heeft gesteld dat Wilders-stemmers een gevaar voor de rechtsstaat zijn? Dat is namelijk niet uit de bijdrage van Van der Lubben af te leiden.

Voor zover je niet zou hebben bedoeld te impliceren dat Vd Lubben Wilders-stemmers als gevaar voor de rechtsstaat heeft weggezet, begrijp ik de titel niet helemaal. Wat heeft de wijze van bestraffing van – overigens verschrikkelijke – misdaden te maken met Vd Lubbens stuk over de (tastbare) rechtsstaat?

2 PB 01/10/2010 om 19:21

Nee Van der Lubben beweert dat niet. Hoe wel hij dat natuurlijk lijkt te insinueren doordat de vreemdeling aan het eind zegt, ben ik veilig voor wilders? Dat geeft aan dat Wilders in een soort van bedreiging vormt. Daarmee werd niet de rechtsstaat bedoeld direct, maar het werd er wel bij betrokken. Het was echter niet het punt dat ik wil maken.

Ik vond Van der Lubbens stuk heel mooi en kon ook echt meeleven met het gevoel van de perzische meneer die hier kwam en zijn blijdschap met de verblijfsvergunning. Ik wilde hiermee aangeven hoe de rechtsstaat ook op een andere manier tastbaar wordt voor mensen. Vanuit het perspectief PVV. Juist daarin wordt het concreet. En ik denk dat de meeste ook kunnen meeleven met dit verhaal. Dat is het mooie. De rechtsstaat is van ons allemaal.

3 Sebastiaan 06/10/2010 om 10:09

Ik vind dit ook een mooi stuk – de tastbare rechtsstaat zou eigenlijk een rubriekje moeten zijn.

Ik wilde in mijn stuk alleen aangeven dat voor sommigen politiek en rechtstaat heel diep emotioneert.

Ik wil niet impliceren dat Wilders een gevaar is voor vreemdelingen. Ik denk dat mijn moeder dat ook goed uitlegt: dat is hij NIET. Eigenlijk doet Wilders (Rutte, Verhagen, Cohen) er niet toe voor HEM (ik denk wel voor mensen die nu in een vrachtwagen klimmen).

De vluchteling in mijn stuk heeft met zijn verblijfsvergunning ook het recht van de rechtsstaat op zak. Het vertrouwen in die rechtsstaat is er nog niet. Die emotie, die wij eigenlijk niet kennen, wilde ik ‘portretteren’. Net als PB, denk ik.

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: