Terug in het hok

door SV op 03/02/2010

in Buitenland

Engeland stond al lange tijd bekend als een land dat uitermate vriendelijk was voor eenieder die meende besmaad te zijn. De internationale pers riep op tot hervorming van het Engelse systeem. Voorbeelden van te vergaande bescherming van klager was het vonnis waarin een Amerikaanse auteur werd veroordeeld tot betaling GBP 30.000 voor smaad, terwijl haar boek 23 exemplaren had verkocht in het Verenigd Koninkrijk, en een Oekraïense krant die in Engeland werd veroordeeld voor uitlatingen op haar website die slechts in het Oekraïens was te lezen.

Afgelopen jaar kwam daarbij kritiek op de super injunction – een rechterlijk verbod om te berichten over een onderwerp én een verbod om te berichten over het rechterlijk verbod.

Ter illustratie ende vermaak moge dienen de super injunction die aan de Guardian werd opgelegd over de Trafigura-affaire. Toen in Parliament vragen werden gesteld over de affaire, kon de Guardian niet anders berichten dan als volgt:

“Today’s published Commons order papers contain a question to be answered by a minister later this week. The Guardian is prevented from identifying the MP who has asked the question, what the question is, which minister might answer it, or where the question is to be found.

The Guardian is also forbidden from telling its readers why the paper is prevented – for the first time in memory – from reporting parliament. Legal obstacles, which cannot be identified, involve proceedings, which cannot be mentioned, on behalf of a client who must remain secret.”

Deze week draaide de rechter de super injunction terug die hij eerder ten behoeve van de Engelse voetballer John Terry had gegeven. De pers juichte over het einde van het verschijnsel. Het betreft echter niet, althans niet expliciet, een principiële uitspraak. Terry had slechts zijn zakelijke belangen uiteengezet. Mogelijk zou de uitspraak anders zijn als hij zijn zaak meer over de band van zijn familieleven had gespeeld.

Overigens geloof ik dat de super injunction moet worden vernietigd, zowel voor bedrijven als voor individuen. Een verbod om over een verbod te berichten voorkomt dat bekend wordt dat überhaupt getwist wordt over gif/overspel/vakantiehuizen in Mozambique. Als de pers hierover wel bericht, wordt slechts bekend dat een rechter dit al dan niet voorlopig als smaad heeft beoordeeld; de schade die dit het onderwerp zal berokkenen, kan niet anders dan beperkt zijn, juist vanwege de kwalificatie die de rechter aan de onderliggende verslaggeving heeft gegeven.

Inherent aan een belemmering van de persvrijheid is een afweging van het publieke belang bij openbaarheid en het private belang van geheimhouding. Ik kan mij geen situaties voorstellen waarin die afweging moet leiden tot een super injunction.

{ 1 reageer… read it below or add one }

1 WdH 04/02/2010 om 08:17

Zo is het. Zie ook dit bericht van de editor van The Guardian over de Engels Defamation Laws.

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: