The federalist papers: no. 15: concerning the defects of the present confederation (…)

door FTG op 23/11/2009

in Varia

De voorganger van de huidige Amerikaanse grondwet, de articles of confederation, was volgens de schrijvers van de Federalist papers op vele punten onvolkomen en onwerkbaar. Daarom moest er een nieuwe grondwet komen. Een van de onvolkomenheden was dat het congres nauwelijks de bevoegdheid had iets te bepalen over rechten en plichten van individuele personen. Beslissingen van het congres bonden meestal slechts de individuele staten. Waarom is deze stand van zaken zo kwalijk volgens Hamilton (hij houdt van overdrijven, dus hij noemt het zelfs een “great and radical vice”)?

Omdat regelgeving en afspraken in die situatie moeilijk of niet af te dwingen zijn. Er kan bijvoorbeeld afgesproken worden dat alle staten een bepaald bedrag bijdragen aan de confederale overheid, maar wat als staten weigeren te betalen? Of wat als staten andere wetten niet naleven? Dat kwam kennelijk nogal eens voor. Als burgers regels niet naleven, dan kan de overheid het justitieel apparaat inschakelen. Maar de normen van de confederale overheid binden de staten en niet de burgers. Er is volgens Hamilton echter maar één manier om onwillige staten te dwingen regels na te leven: oorlog. Het is een illusie om te denken dat staten vrijwillig zullen meewerken aan maatregelen die indruisen tegen hun eigen belang, maar heilzaam zijn voor het algemene belang van de confederatie. Onder de confederatie is de keuze dus of accepteren dat de wetten van het congres niet nageleefd worden, of oorlog voeren tegen onwillige staten. Beide zijn onaanvaardbare alternatieven. Daarom komt hij tot de conclusie dat: “we must extend the authority of the union tot the persons of the citizens- the only proper objects of government.” Het congres moet dus wetten kunnen maken die de burgers zelf binden en niet alleen de staten, zodat de federale overheid niet meer afhankelijk is van de medewerking van de staten om de regels af te dwingen.

Dit aspect van de confederatie doet een beetje denken aan de Europese unie. Eén van de belangrijkste instrumenten bijvoorbeeld, de richtlijn, bindt de burgers niet rechtstreeks, maar moet eerst omgezet worden in nationale wetgeving. De nationale overheden moeten die regelgeving dan zelf uitvoeren en handhaven; de Unie zelf heeft op dat terrein nauwelijks bevoegdheden. Kunnen we hier spreken van een “great and radical vice”? Ik geloof het niet; meestal (maar niet altijd) worden de richtlijnen omgezet in nationale regelgeving en wordt die regelgeving ook tot op zekere hoogte uitgevoerd en gehandhaafd.

Hoe is dat verschil met de confederatie te verklaren? Misschien heeft het iets te maken met de samenstelling van de afzonderlijke parlementen. De volksvertegenwoordigingen van de individuele Amerikaanse staten bestonden voor het grootste deel uit rauwe ongeletterde types, die hoofdzakelijk op hun eigen voordeel uit waren. Althans, als je de beschrijving van Hamilton (die hij vooral elders geeft) mag geloven. Nu zijn in de diverse Europese nationale volksvertegenwoordigingen ongunstige types ook niet echt dun gezaaid, maar het niveau ligt vermoedelijk toch wat hoger.

Een andere verklaring is misschien dat de meeste Europese regelgeving politiek niet al te gevoelig ligt. Vaak óf omdat de burgers er niet van op de hoogte zijn, óf omdat het ze niet interesseert. Als er wel grote offers gebracht moeten worden door individuele staten, is het altijd moeilijker om overeenstemming te bereiken. Denk aan de landbouwsubsidies, of denk aan de twee-wekelijkse verhuizing van het Europese parlement. Met de huidige financiële crisis zullen de begrotingstekorten van de Europese staten fors oplopen. Zullen zij de begrotingsregels van het EMU naleven en de staatschuld binnen de afgesproken grenzen houden? De meeste vermoedelijk niet. Wat zal er gebeuren om naleving van die regels af te dwingen? Mijn gok is: niks. Wat dat betreft is er wel enige gelijkenis met de confederatie.

Vorige post:

Volgende post: