The Federalist Papers no. 20: The same subject continued

door JMB op 18/01/2010

in Varia

De Republiek der Nederlanden is het derde historische voorbeeld dat door Hamilton en Madison wordt aangehaald om aan te tonen wat de kwalijke gevolgen zijn van een zwakke constitutie voor een confederatie en daarmee uiteraard het belang te onderstrepen van noodzakelijke hervormingen voor de Unie.

Allereerst wordt in het kort een overzicht gegeven van de structuur van de Republiek: een unie van zeven soevereine provincies. De Staten-Generaal, bestaande uit om en nabij vijftig gedeputeerden, benoemd door de provincies, vertegenwoordigde het centrale gezag in de Republiek. Naast de Staten-Generaal was een belangrijke positie weggelegd voor de stadhouder. Zijn invloed en gezag waren gebaseerd op een aantal factoren, onder meer zijn familiebanden met andere vorstenhuizen in Europa, zijn uitgestrekte landgoederen, en het ambt van stadhouder dat hij bekleedde. Bovendien had hij het recht om gratie te verlenen – of niet, zoals Van Oldebarnevelt aan den lijve mocht ondervinden – en een stem bij de belangrijke benoemingen.

Hamilton en Madison wijzen daarnaast op enkele belangrijke privileges die de stadhouder genoot. Zo bekleedde hij een gezaghebbende positie binnen de Staten-Generaal als adviseur en kon optreden als bemiddelaar in geval van conflicten tussen de provincies. Verder was hij gezaghebber over het leger en de vloot en had hij een doorslaggevende stem bij benoemingen van personen op sleutelposities in het leger alsook in de stadsbesturen van gefortificeerde steden. Voor dit alles ontving hij een bedrag van driehonderdduizend florijnen.

Dit was hoe het constitutionele stelsel was uitgewerkt op papier, maar hoe werkte het in de praktijk? Hamilton en Madison laten er geen gras over groeien: ‘Imbecility in the government; discord among the provinces; foreign influence and indignities; a precarious existence in peace, and peculiar calamities from war.’ Zij halen daarbij een opmerking van Grotius aan die stelde dat het alleen de afkeer ten opzichte van de Habsburgers was die zijn landgenoten ervoor behoedde door de eigen constitutie geruïneerd te worden.

Gezien het feit dat de financiële situatie van de Unie Hamilton en Madison een doorn in het oog was, is het niet verwonderlijk dat zij juist ook aan de financiële perikelen in de Republiek aandacht besteden. De provincies werden geacht een financiële bijdrage te leveren aan de landelijke schatkist. De regels hiervoor werden echter vaak niet nageleefd, met als gevolg dat sommige provincies geld voorschoten om dit dan nadien weer vergoed probeerden te krijgen van de niet-betalende provincies. Hamilton en Madison stellen – terecht – dat deze constellatie alleen mogelijk was vanwege de grote rijkdom en daarmee ook invloed van de provincie Holland.

Meer dan eens moest immers gedreigd worden met geweld om terugbetaling af te dwingen. Dit was mogelijk in een confederatie waarin één van de leden, in casu Holland, de anderen in financiëel en militair opzicht volledig domineerde, maar volstrekt onuitvoerbaar in een Unie waarin de verschillende staten wat militaire slagkracht betreft niet voor elkaar onderdeden.Ten slotte belemmerde het politieke stelsel, vanwege de vereiste unanimiteit, dat bij belangrijke kwesties adequaat gehandeld kan worden, aldus Hamilton en Madison.

Een zwakke constitutie, zoals die van de Republiek der Nederlanden, kon dan ook geen andere uitkomst hebben dan de ontbinding van een confederatie. Dat dit nog niet was gebeurd, was te danken aan de aanwezigheid van de stadhouder die de provincies onderling verbond en deze in staat stelden sneller en eenduidiger te handelen. Tijdens de verschillende stadhouderloze tijdperken vervulde de provincie Holland deze rol.

Verwoede en lovenswaaridge pogingen van vaderlandslievende burgers om dit politieke stelsel te hervormen waren, zoals zo vaak het geval was, mislukt. Het resultaat van dit alles was nu een ‘… unhappy people … suffering from popular convulsions, from dissensions among the states, and from the actual invasion of foreign arms, the crisis of their distiny.’

Tegelijkertijd bieden deze mislukkingen en fouten uit het verleden de mogelijkheid om wijze lessen te trekken voor het heden. In haast melodramatische bewoordingen roepen Hamilton en Madison hun medeburgers op tot een moment van contemplatie:

‘Let us pause, my fellow-citizens, for one moment, over this melancholy and monitory lesson of history; and with the tear that drops for the calamities brought on mankind by their adverse opinions and selfish passions, let our gratitude mingle an ejaculation to Heaven, for the propitious concord which has distinguished the consultations for our political happiness.’

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

{ 1 trackback }

Vorige post:

Volgende post: