The Federalist Papers no. 4: Concerning dangers from foreign force and influence (continued)

door JMB op 01/06/2009

in Varia

De dertien koloniën trokken in hun strijd voor onafhankelijkheid van Groot-Brittannië gezamenlijk op. Niet verwonderlijk, gezien de gedeelde belangen en een gemeenschappelijke vijand. Naarmate de tijd vorderde, waren veel Amerikaanse leiders ervan overtuigd geraakt dat deze samenwerking een permanent karakter moest krijgen. Dit wierp de vraag op hoe de relatie tussen de verschillende staten precies vorm moest krijgen en meer in het bijzonder hoe aan de machtsverdeling tussen de Unie en de dertien afzonderlijke staten invulling moest worden gegeven. De debatten over dit vraagstuk resulteerden in 1777 uiteindelijk in de totstandkoming van de Articles of Confederation waarmee een alliantie van dertien soevereine staten werd gecreëerd.

De Articles omschrijven de Unie als een “confederacy”, als “a firm league of friendship” en als “the united states in congress assembled”. Uit de Articles komt ook naar voren dat de federale regering de vertegenwoordiger was van de staten en dus niet direct verantwoording schuldig was aan het Amerikaanse volk. Elke staat had zitting in het congres en vertegenwoordigde één stem. Aanpassing van de Articles vereiste unanieme goedkeuring. De federale regering was onder meer bevoegd buitenlandse zaken te regelen, zoals het sluiten van verdragen, en verantwoordelijk voor de oorlogsvoering. Ook kon zij optreden als bemiddelaar bij conflicten tussen de staten onderling, mits één van de staten daar om vroeg. Het is echter minstens zo interessant om te kijken welke bevoegdheden buiten de jurisdictie van de federale regering werden gehouden. Zo bleef het de exclusieve bevoegdheid van de staten om belastingen te heffen. Hetzelfde gold voor het leveren van manschappen en materiaal voor het Amerikaanse leger. De federale regering kon in dit verband heffingen opleggen aan de staten, maar het was uiteindelijk aan de staten om hier vervolgens invulling aan te geven. Bovendien ontbrak het de federale regering aan de juridische middelen om naleving van door haar uitgevaardigde wet- en regelgeving af te dwingen. Met de Articles of Confederation werd dus in feite een leeuw zonder tanden gecreëerd.
Dit brak de federale regering in de praktijk op. Zo kwam zij in problemen wat betreft de aflossing van schulden, omdat de staten nooit de bedragen afdroegen waarom de federale regering verzocht. Het congres bleek ook niet in staat te zijn uitvoering te geven aan de bepalingen die waren overeengekomen met Groot-Brittannië in het Verdrag van Parijs, wat ertoe leidde dat Groot-Brittannië sancties instelde. Het is tegen deze achtergrond dat de roep om het constitutionele stelsel aan te passen luider werd. In mei 1787 kwamen afgevaardigden van alle staten in Philadelphia bijeen voor een conventie over hervorming van het huidige stelsel, wat uitmondde in de opstelling van een nieuwe constitutie waarin de jurisdictie van federale regering werd uitgebreid en deze direct door de Amerikaanse bevolking zou worden gekozen. Het ratificatieproces was aanleiding voor tal van publicaties van voor- en tegenstanders van de nieuwe constitutie, waaronder dus de Federalist Papers.
Het eerste deel van de Federalist Papers gaat in op het nut van een sterke Unie voor de Amerikaanse bevolking. Aangezien veiligheid voor elke bevolking een eerste vereiste was, wordt in de eerste nummers ingegaan op de noodzaak van een sterke Unie voor de veiligheid van de burgers tegen gevaren van buitenaf (nummers 2-5) en van binnenuit (nummers 6-10).
In nummer 4 schetst Jay een beeld van de wereld als een strijdtoneel waarin de belangen van de verschillende nationale staten voortdurend met elkaar in botsing zijn. Een land dat haar invloedssfeer weet uit te breiden, bij voorbeeld in de handel, zal onvermijdelijk in het vaarwater komen van rivaliserende staten. Jay houdt zijn lezers voor dat zij niet moeten denken dat een dergelijke groei deze staten onberoerd zal laten. Sterker: het zal eerder kwaad bloed zetten, aangezien de groei van het ene land automatisch ten koste zal gaan van de andere. Jay schrijft: “… it is easy to see that jealousies and uneasinesses may gradually slide into the minds and cabinets of other nations …” om vervolgens te concluderen dat “… inducements to war may arise out of these circumstances …”. Eerder in deze paper kwam hij al tot de conclusie: “It is too true, however disgraceful it may be to human nature, that nations in general will make war whenever they have a prospect of getting anything by it …”.Vanuit deze optiek bezien deed het Amerikaanse volk er verstandig aan voorzorgsmaatregelen te nemen. Zo niet, dan zouden rivaliserende staten ongetwijfeld deze zwakte uitbuiten en welhaast ‘uitgenodigd’ worden de Verenigde Staten aan te vallen. Een versterking van de positie van de federale regering is daarom een noodzakelijke voorwaarde, concludeert Jay. Alleen een krachtige, centraal gestuurde overheid zal in staat blijken te zijn de veiligheid van haar inwoners te garanderen: “United we stand, divided we fall”.

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: