Tourblog VI: De tomaten van Vacansoleil DCM, de rozen van Rabobank

door WvdW op 07/07/2011

in Varia

Post image for Tourblog VI: De tomaten van Vacansoleil DCM, de rozen van Rabobank

Er heerst een soort vrolijke onrust onder de Nederlandse Tourvolgers. Waar iedereen jarenlang gewend was vooral te kijken naar de verrichtingen van de Rabobankformatie, heeft de intrede van Vacansoleil DCM in het Tourpeloton gezorgd voor nieuw Nederlands elan. De ploeg rijdt al dagen in de aanval, mengt zich met Feillu en Bozic in elke massa- en tussensprint en zag de aanval van vandaag beloond met de bolletjestrui voor Johnny Hoogerland. Omdat er morgen geen punten te verdienen zijn in het bergklassement, zal deze sympathieke Zeeuw dit tricot normaliter minstens twee dagen dragen. Een vergelijking tussen Vacansoleil DCM en Rabobank is door dit alles onvermijdelijk. Sterker nog, het lijkt inmiddels een soort nieuw nationaal tijdverdrijf, waarbij de olijke vrijbuiters van de camping– en meststoffencombinatie er vaak positiever vanaf komen dan de soms wel erg serieuze mannen van de boerenleenbank.

Dat laatste heeft uiteraard alles te maken de aandacht die expressief wielrennen genereert. De rode bollen op de trui van Johnny Hoogerland zijn in die zin goed vergelijkbaar met de tomaten van de SP. Met een ‘no nonsense’ benadering, duidelijke taal en een houding waaruit blijkt dat ook het politiseren van het kleinere leed in de samenleving niet wordt geschuwd, heeft de partij zich in de afgelopen 25 jaar ontwikkeld van een splintergroepering tot een politieke kracht waarmee – ondanks de onvermijdelijke ups en downs – rekening moet worden gehouden.

De kracht van de SP is misschien ook wel dat zij in die afgelopen 25 jaar niet veel van dat expressieve heeft ingeleverd. Nog steeds trekken de partijleden zonder morren de wijken in, overladen hun kamerleden de regering met karrenvrachten aan schriftelijke en mondelinge vragen en schuwen ze de grote parlementaire gebaren niet. Als Vacansoleil DCM hetzelfde pad bewandelt, hebben we over twintig jaar misschien nog steeds een Nederlandse vechtjassenploeg in de Tour, die in elke ontsnapping meezit en – wie weet – zo nu en dan eens een etappezege meepakt.

Tsja, en als Vacansoleil DCM de SP is, dan kan Rabobank eigenlijk alleen doorgaan voor de Partij van de Arbeid. Het expressieve is daar reeds decennia geleden ingeleverd voor het gouvernementele, hetgeen zich zo diep in de genen van de partij genesteld heeft, dat zij iedere keer weer moet wennen aan de oppositierol, wanneer zij deze na een kabinetsformatie onverhoopt toebedeeld krijgt. Zelfs het kabinet waarin de grootkapitalistische aartsvijand van weleer zich politiek verbindt met een partij die zich nog het best laat vergelijken met de conservatieve vleugel van de Amerikaanse Republikeinen wordt vrijwel nergens een spaak in de wielen gestoken; eerder nog wordt dit kabinet in het zadel gehouden. Heeft iemand Denis Mentsjov (de voormalige kopman van de Rabobank) ooit een splijtende demarrage zien plaatsen tegen Lance Armstrong? Liever zette hij zich in het wiel van de “Boss” en reed hij naar een plaats in de subtop van het algemeen klassement.

De Rabobankformatie is overigens anders begonnen. In de beginjaren van de ploeg manifesteerde zij zich nadrukkelijk in de vrijbuitersrol en reed zij zoveel mogelijk in beeld. Dat dat beeld daarmee oranje kleurde, was geen toeval. De identificatie van veel wielerenthousiastelingen met een wielerploeg die iets weg had van een nationaal negental, heeft de bank geen windeieren gelegd. Het is bovendien tekenend dat de laatste hausse van Nederlandse etappeoverwinningen (laten we zeggen het tijdperk Boogerd/Dekker) plaatsvond in die beginperiode.

De verandering zette in toen de tevredenheid over het tastbare omsloeg in de hunkering naar het hogere. Het meezitten in een ontsnapping, het dragen van een klassementstrui, zelfs het winnen van een etappe was niet meer genoeg. Mede onder druk van dezelfde publieke opinie die nu zo juicht voor Vacansoleil DCM,  raakte de bankploeg ingekapseld in de logica van het algemeen klassement.

Al te expressief fietsen is daarin niet altijd evident. Het kost immers veel energie en je kunt er potentiële (toekomstige) bondgenoten mee tegen de schenen schoppen. Een ploeg die voor het eindklassement gaat, moet compromissen sluiten en moet andere ploegen soms ook wat gunnen: een etappeoverwinning of een paar dagen bolletjestrui ofzo.

Saai of niet: het kan natuurlijk ook goed uitpakken. Met de renners die de Rabobank nu in huis heeft, lijkt het er zowaar op dat het hogere doel stukje bij beetje binnen handbereik komt. Misschien rijdt een Raborenner dit jaar wel naar een prachtig eindklassement en zijn we de euforie van twee dagen bolletjestrui tegen die tijd allang weer vergeten, misschien ook niet. Misschien torent de tomatenplant ooit fier uit boven de compost van verwelkende rozen, misschien ook niet.

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

{ 1 trackback }

Vorige post:

Volgende post: