Tourblog X: De moeder aller chasse patates

door WvdW op 14/07/2011

in Varia

Post image for Tourblog X: De moeder aller chasse patates

Drie bergen en alles is weer anders. Er was maar één etappe in het hooggebergte voor nodig om de verhoudingen duidelijk te krijgen. Leopard Trek is de te kloppen ploeg deze Tour en de mannen van de gebroeders Schleck zullen het “gewicht van de koers” moeten dragen. Zolang Voeckler nog in het geel rijdt, zullen ze misschien nog worden geholpen door Europcar; daarna staan ze er – als de andere ploegen slim zijn – alleen voor. Het is te hopen dat deze duidelijkheid voor wat structuur en hiërarchie in het tot nu toe wat ongeleide peloton zorgt. Dat zou toch wat valpartijen kunnen schelen.

Bergetappes staan bol van heroïek en tragiek. We zagen de revanche van Samuel Sanchez op een slechte eerste Tourweek, Fränk Schleck die weer eens uit de schaduw van zijn broertje kroop en Thomas Voeckler die ongekend lang standhield tegen het grote geweld. Maar we zagen ook hoe Alberto Contador een gevoelig tikje kreeg en hoe Robert Gesink aan zijn blessures moest toegeven. Toch had ik vandaag het grootste medelijden met Roman Kreuziger.

Roman Kreuziger staat al jaren te boek als één van de grootste talenten in het peloton. Na een redelijke Giro, waar hij het jongerenklassement won, trok hij richting Frankrijk om zijn inmiddels uitgeschakelde kopman Vinokourov bij te staan. Na alle pech in de eerste week en het uitvallen van zijn kopman vond Kreuziger zichzelf in het klassement terug met een achterstand van bijna een uur en zal hij bij zichzelf gedacht hebben: ik moet toch wat.

Dus toen Johhny Hoogerland en Sylvain Chavanel uit het peloton wegsprongen om te proberen het kopgroepje van de dag bij te halen, was het Kreuziger die op het nippertje aansloot. Op de flanken van de eerste col loste hij Hoogerland, vroeg op de Tourmalet werd Chavanel bedankt voor bewezen diensten en niets leek eraan in de weg te staan dat Kreuziger het kopgroepje zou bijhalen.

Misschien droomde hij stiekem al van het zegegebaar op de top van van de laatste berg van vandaag, Luz Ardiden. In zijn hoofd hoefde hij alleen nog het groepje ploeterende sukkelaars vóór hem in te halen en vol door te trekken. Minstens vijf minuten had hij al van zijn achterstand weggereden, hij zag ze op een gegeven moment nog maar honderd meter voor zich uitrijden en toen …

Ja, toen niets eigenlijk. In plaats van groter werden de renners vóór hem steeds kleiner. De auto’s die ruimte hadden gemaakt om hem bij de kopgroep te laten komen, gingen weer voor hem rijden en toen ook die auto’s steeds verder uit het zicht verdwenen, was de harde les dat je in een etappe als vandaag – als je niet in de kopgroep zit – maar beter je beurt kunt afwachten in het peloton. Kreuziger piekte op het moment dat de finish nog te ver was. Zijn glorieuze inhaalrace veranderde in een gruwelijke chasse patate.

Chasse wat? Waar het vandaan komt, weet ik niet, maar de term chasse patate wordt gebruikt om een poging van een renner te omschrijven die vanuit het peloton naar een kopgroep probeert te rijden, daar niet in slaagt, om vervolgens hulpeloos tussen de kopgroep en het peloton in te blijven bungelen. De genadeklap is dan meestal dat deze fietser – als hij uiteindelijk door het peloton gegrepen wordt – zo moegestreden is dat hij ergens in de achterhoede over de streep rolt. Roman Kreuziger legde vandaag één van de ergste chasse patates van het afgelopen wielerseizoen op het asfalt. Als vijfde over de één na laatste beklimming komen, op honderd meter van de kopgroep moeten capituleren en uiteindelijk roemloos 73ste worden. Je zou er spontaan de handdoek van in de ring gooien.

In de Nederlandse politiek is er eigenlijk maar één koningin van de chasse patate: Rita Verdonk. Redeneert u mee? Het kopgroepje – toen nog onder de naam ‘groep Wilders‘ – had het VVD-blauwe peloton al geruime tijd verlaten, nadat ze de afwachtende houding van het peloton beu was, ontsnapte ze ver voor de slotklim (de verkiezingen) uit het blauwe keurslijf en deed ze een poging om de groep Wilders bij te halen. Als we de peilingen moeten geloven, kwam ze nog heel dichtbij, maar ook hier kwam de piek te vroeg. Het peloton dat haar zo slapjes had voorgekomen, denderde over haar heen en ze eindigde ergens ver in de achtergrond.

Arme Roman Kreuziger, zijn er ergere dingen dan met Rita Verdonk te worden vergeleken? Nu ja, verschil is wel dat de jonge Tsjech morgen gewoon weer op zijn fiets stapt.

{ 0 reacties… add one now }

Reactie achterlaten

Vorige post:

Volgende post: